#lingyun

[whydoyouaskmethis]

The Eight Young Masters of Beili

[jaycielantern]

For funsies i made another ninjago oc. Elemental master of Spirit (draws on energy from the departed realm for abilities like phasing, posession, and construct manifestation)

He's very tired and doesn't want to be here.

[dk-thrive]

But from the moment I saw the peach blossoms, I’ve had no doubts.

Long ago and far from here, a pilgrim was travelling in the hills. His thoughts were like clouds and dreams. He forgot to think, since there wasn’t anyone to think. He became lost in his walking. He rounded a bend, and on the opposite wall of the canyon there was a peach tree in blossom. blossoms were white with crimson in the center. No veil separated him from them, and suddenly the peach blossoms were him. The tree, the river, the birds, the sunlight, the morning cold—everything was peach blossoms. He laughed out loud. His name was Lingyun, and he wrote:

For thirty years I searched for a master swordsman. How many times did the leaves fall, and the branches burst into bud? But from the moment I saw the peach blossoms, I’ve had no doubts.

It can be a shock- the heart coming forth. Anything, anything that we meet, is a peach blossom. An email about cancer, a phone call, the winter moonrise. When we truly meet any part of the universe, we recognize it. It feels like I’m seeing my own face. The things I thought I needed to be happy, I don’t need. I don’t need the perfectly respectable life that everyone wants. Mainly I don’t need to know what happens next. My own life is an unknown path through peach blossoms.

~John Tarrant, from “The World Catches Us Every Time” (Shambala Sun, May 2014) 

[lovehkcinema-blog]

Ling Yun in Death Duel

[lovehkcinema-blog]

[yourienivanka]

In een overvolle trein verlieten we de provincie Yunnan en reden we naar Guangxi. Naast ons zaten een aantal kinderen die gratis mee kunnen reizen maar daarvoor geen eigen stoel kregen. Ze werden tussen de overige passagiers ingepropt en zo hadden we ieder een halve zitplaats. Een verkoper in de trein gebruikte Youri als proefpersoon om een massageapparaat met stroomschokken te demonstreren. De overige passagiers vonden het maar wat interessant dat een blonde reus zijn schouders ophaalde bij iedere druk op de afstandbediening. Het landschap veranderde van spitse bergen en rotsformaties naar afgestompte bolletjes, het zogenaamde karstgebergte wat haast overal in Guangxi te vinden is. We daalden weer naar iets boven zeeniveau en zagen de blauwe lucht veranderen in een grijze wolkenmassa. We kwamen aan in Baise en bleven een nachtje om de volgende ochtend vroeg naar Lingyun te gaan. De ligging van Lingyun is spectaculair te midden van de bergen. Toeristen zijn er bijna niet dus informatie over wat je kunt doen was moeilijk te vinden. We vonden een grot waarin een tempel was gebouwd met grote boeddhabeelden. Het water rond de grot was helder en groen maar doordat het ook in het zuiden van China koud aan het worden was leek het ons niet aantrekkelijk hierin te zwemmen. De rivier die door het stadje loopt wordt een paar keer onderbroken door mooie bruggen waar oudjes en vrouwen in paarse kleding bij elkaar komen. Als het donker wordt gaan de lichtjes aan en licht het water paars, blauw, groen, geel en rood op. In de miezerregen kozen we onze groente uit grote bakken en lieten we de straatkok dit in een paar minuten omtoveren tot een heerlijke rijstschotel. We moesten vroeg op om de bus naar Leye te halen. Ook deze stad wordt omgeven door karstgebergte. We vonden vrij snel een kantoor waar buiten een bord met de tekst "tourist information" stond. Dat was hoopgevend aangezien we dit al weken niet meer tegen waren gekomen. Maar helaas, er was geen Engelssprekend personeel en dus moesten we zelf alles uitzoeken. We klommen naar een hoog punt en overzagen de hele stad die door de mist was omgeven. Toen we terug beneden onze noodles aan het eten waren nam het personeel bij iedere hap een foto van ons. Bij een wandeling over de markt zagen we iedereen elkaar aantikken en naar ons wijzen. Het lijkt wel of de mensen steeds verbaasder zijn dat er blonde mensen over straat lopen. Wij waren, ook na zo lang op reis, vooral verbaasd over al het vlees dat overal op straat slingert. Een tiankeng is een ingestorte grot in een berg waardoor een gigantisch gat achterblijft. De grootste van de wereld heet Dashiwei en is vlakbij Leye te vinden, maar informatie over hoe je dit kunt bezoeken is bijna niet te krijgen. Via de officiële site zagen we dat je een kaartje kon kopen voor 90¥ (12€) en dat je daarbij door de hele omgeving kon hiken en ook andere tiankengs kon bezoeken. Aangekomen bij een groot bezoekerscentrum begeleidde het personeel ons direct naar een busje. We sjeesden langs alle mooie plekken en werden bij het grootste gat afgezet. Op een uitzichtsplatform zagen we een gat van honderden meters breed met zelfs een compleet bos op de bodem. Hier ontmoeten we de enige andere bezoekers in het park, een groepje Chinezen dat was ingehuurd om met marketingtrucs het natuurwonder bij het grote publiek bekend te maken. Ze spraken Frans, Engels, Duits, Spaans en Chinees en vroegen ons te helpen met het vertalen van informatie naar het Nederlands. Het busje stond alweer klaar om ons naar de uitgang te brengen. We probeerden duidelijk te maken dat we alle gebieden wilden bezoeken die op de achterkant van ons toegangskaartje te vinden waren, maar volgens het personeel was dit niet mogelijk. Even later stonden we alweer buiten en zagen we foto's van het uitzicht vanaf de bodem van het gat, de bijzondere dieren die alleen daar leven en het grottenstelsel met onderaardse rivier. We voelden ons bedrogen want wij hadden niks gezien. Toen we waren uitgecheckt en met de hoteleigenaar op de foto waren gegaan renden we in alle vroegte naar het busstation en waren net op tijd voor de bus terug naar Baise. Althans, dat dachten we. Toen hij klokslag 7:30 wegreed stopte hij net buiten het busstation en daar stonden we te wachten tot de bus vol zat. Na een uur konden we echt gaan en schommelden we door de bergen terwijl de mensen om ons heen de vloer weer onderspuugden. We zijn ondertussen allebei een beetje ziek geworden van het eten en de rit kon niet kort genoeg zijn. We vonden met moeite een hotel in een marktgebied. We werden geholpen door meisjes in korte rokjes en boven in onze kamer hingen plaatjes van naakte blondines aan de muur. Douchen vlak naast de wc is normaal in China, maar hier hing de douche direct boven het hurktoilet. Toch was het redelijk schoon en voor 60 yuan mogen we niet zeuren. Ivanka nam een gezichtsbehandeling bij een stel giechelende dames. Ze wilden alles van ons weten. We moesten telkens als antwoord "wo bu dong" oftewel "ik versta het niet" geven. Ze gaven niet op en in plaats van het gesproken Chinees lieten ze hun vragen in Chinese karakters zien. Daar begrepen we nou juist nóg minder van, dit tot hun verbazing en hilariteit. Toen we afscheid namen bedankten ze ons een paar keer en zwaaiden ons enthousiast uit. Als je het leuk vindt om je bijzonder te voelen kom je hier als buitenlander aan je trekken. Op straat zijn er per dag op z'n minst 100 foto's van ons gemaakt. Vaak stiekem, maar soms vragen ze het netjes en vormt zich ineens een rij van meer geïnteresseerden. In de parken in China is altijd iets aan de gang. Wij gingen naar een park dat diverse musea had die waren gewijd aan een belangrijke opstand begin jaren dertig waardoor uiteindelijk de communistische revolutie over het land kon uitspreiden. Naast de typische communistische beelden en monumenten zie je dansgroepjes, tai chi-beoefenaars, badmintonners en zangers. We gingen op de foto in Chinese kleding en trokken daarmee natuurlijk veel aandacht van de omstanders. Het grootste museum was een grote ode aan Deng Xiaoping, een sleutelfiguur in de opstand. Het lijkt wel of het vinden van normaal eten steeds moeilijker wordt. De koelkastjes vinden we niet meer en de plaatjes aan de muur ontbreken overal. Er was een eettentje met een hele, hele, maar dan ook hele gore keuken waar je zelf je groenten kon kiezen. Omdat er verder geen goedkope en voor ons begrijpelijke keuzes waren kozen we om hier twee dagen achter elkaar te eten. We beginnen zo langzamerhand weer uit te kijken naar westers eten. In alle gebieden waar we de laatste tijd komen is dit niet te vinden. Zeker wanneer je buik begint te protesteren en van slag is wil je dat alles voor even weer normaal is. De McDonalds die even overal te vinden leek te zijn hebben we al weken niet meer gezien. De trein naar Nanning duurde maar drieënhalf uur, maar dat leek een stuk langer doordat we een staplaats hadden gekregen. Gedurende de reis kwamen er steeds meer mensen bij waardoor we bijna geen ruimte meer hadden om te ademen. Nanning is de hoofdstad van Guangxi en ligt een paar honderd kilometer van de Vietnamese grens. Het is een stad van miljoenen inwoners en wanneer je het treinstation verlaat merk je aan alles dat het de zoveelste volstrekt onbekende Chinese megastad is. Overal hoge gebouwen, duizenden elektrische scooters, veel winkels en vooral ook veel McDonalds! Het eerste dat we deden toen we een hostel hadden gevonden was dus een menu halen en eindelijk onze tanden weer in een broodje zetten. We zijn de laatste weken alleen maar tussen de Chinezen geweest en hebben maar een paar westerlingen gezien. Hoewel het interessant is is het niet erg gezellig. In het hostel konden we eindelijk weer is een echt gesprek voeren met Nederlanders, een Rus en zoals altijd veel Fransen. Iedereen komt naar Nanning toe om net als ons een visum te halen voor Vietnam. Maar veel is er niet te doen in deze stad en dus chillt iedereen de hele dag een beetje in het hostel. We keken een film, zochten informatie over Vietnam en speelden biljard. Het hostel regelde het visum voor ons dus we hoefden even niks zelf te regelen. We hadden tijd om op een dag met mooi weer naar de Qingxiuberg te gaan. Hoewel het niet echt een berg was maar meer een heuvel was het uitzicht over de skyline geweldig. Het park eromheen was mooi met tempels, pagodes en Chinese tuinen. Na drie dagen lagen onze paspoorten klaar met de visums er ingeplakt. We kunnen 90 dagen blijven en hebben dus genoeg tijd om voor Ivanka een nieuw paspoort te halen bij de Nederlandse ambassade in Hanoi. We namen afscheid van het hostel en pakten de bus naar Vietnam. China ligt nu achter ons en we kunnen terugkijken op een hele bijzondere ervaring in een vreemd land waar alles anders is dan wat wij gewend zijn. Vooral de constante verwarring met mensen zal ons het meeste bijblijven. Hoewel we met een stuk of vijftig woorden Chinees een heel eind kwamen konden we lang niet alles duidelijk maken. Met handen en voeten werken gaat in China erg stroef omdat alle gebaren ook anders zijn. Waar wij gewend zijn dat tikken op de bovenkant van je pols betekent "hoe laat?" kijken Chinezen je aan alsof je gek bent. Wanneer zij hun duim en pink tegelijk opsteken betekent dit het getal zes. Als ze een wegwuifgebaar maken betekent dit juist "kom binnen". China is een moeilijk land voor backpackers, vandaar dat je ze ook bijna niet ziet. Je reist, eet, drinkt en leeft daardoor wel echt tussen de lokale bevolking. Er zijn vooral buiten de grote steden geen dingen die je voor even aan het westen doen denken. Hoewel het veel ongemak met zich meebrengt maakt dat de ervaring juist des te specialer! In China zijn mensen nog niet gewend aan toerisme, je voelt je daardoor heel bijzonder. Mensen vinden het leuk dat je hun land bezoekt en zien je niet als een wandelende portemonnee. We hoefden ons haast nooit zorgen te maken over genaaid te worden. Over een jaar of tien heeft de grote Chinese economie- en moderniseringsgezinde bulldozer vast veel meer plekken omgetoverd tot dertien in een dozijn wolkenkrabberparken. Je kunt het ze moeilijk kwalijk nemen, want het land wil vooruit en het leven voor miljoenen Chinezen zal verbeterd worden, maar mooier wordt het er niet van. We zijn blij dat we nog veel authentieke en bijzondere plekken hebben kunnen bezoeken.