#loatang

[birkitabasigi]

[mezardakicicekk]

LOATANG

17/01/2024

Bugün size benim için çok özel bir yeri olan kızdan bahsedeceğim. Onunla 2 yıl önce dans stüdyosunda tanıştık. Gerçekten çok iyi bir dansçıdır. O gün benim için bu kadar özel birisi olacağını bilmiyordum.

Bazı sebeplerden ötürü ailesi görüşmemizi istemedi. 1 yıl görüşemedik. Sonra bana bir gece ansızın yazdı ve tekrar hayatıma girdi. Ailesinden gizli buluşmak zorunda kalıyorduk çoğu zaman. Şimdiyse Amerika'ya taşınıyor. Birkaç sokak ötemde oturan bu değerli kız şimdi kilometrelerce uzağıma gidecek. Bu yüzden ona Loatang ismini vereceğim. Loatang: İki kızın sonsuz arkadaşlığına verilen ad. Uzakta bile olsa hep yakınınızda, insana yedek kalbi olduğunu hissettiren kişidir.

Bugün onunla son kez buluştuk. Son olduğunu ve tamamen vedalaşacağımızı bildiğim için içimde hüzünlü bir huzur vardı. Huzurun üzüntülüsü olur mu demeyin, oluyormuş. Çok sevdiği için kiraz desenli hırka kombinimle gittim buluşmaya. Boynumda içinde Satürn'ün fotoğrafının bulunduğu kolye vardı. Küçük bir mektup yazıp Ariel büst figürüyle birlikte kilitli poşetin içine koydum. Baktıkça beni hatırlamasını istedim.

Buluştuğumuzda çoğu anı kayda aldık. Bu birlikte geçirdiğimiz son saatlerdi ve birbirimizi özledikçe bunları izlemek iyi bir fikirdi. Hani taciz olayını öğrendiğim gün buluştuğum kişi vardı ya, Loatang oydu işte. Yanında güvende hissettiğim kişiydi. O gün gittiğimiz kafeye gidip aynı masaya oturduk. Oraya ilk kez onunla gittiğimden artık benim için anısı olan bir mekan olarak kaldı.

Birbirimize sarıldık, sohbet ettik... Hatıra defterime yazı yazdı. Bir ara ona bir şey anlatırken kolyemin ucunu ellerinin arasına aldı. O an susup onu izledim. "Sen anlatmaya devam et, ben dinliyorum." dedi. Kısa bir süre daha onu izledikten sonra konuşmaya devam ettim. Satürnle vedalaşıyordu, biliyordum. Onu tanıyabilme şansı hiç olmamıştı ama Satürn onun içinde değerli bir konumdaydı. Onunla vedalaştığı bu anı asla unutmayacağım, bu satırları yazarken bile gözümün önünde canlanıyor hepsi.

Çok güzel vakit geçirdik. Onunlayken mutluydum ve önemli olan buydu. Birkaç gün sonra ülkeden gidecek olması aklıma dahi gelmiyordu o anlarda. Yalnızca güzel vakit geçirmek istiyordum. Atıştırmalık aldım. Birlikte onları yiyip boş boş oturduk. Ayrılık zamanı yaklaştıkça ikimizde susmaya başlıyorduk. Gittikçe daha az konuştuk. İçim parçalanıyordu. Hiçbir zaman ona itiraf edemedim ama onun arkadaşlığına her zaman çok ihtiyaç duyuyordum.

Onu evine bıraktığımda bana bir taç, lgbt temalı bir anahtarlık ve yapay çiçek buketi verdi. Annemin resim sergisinde bana verdiği buketi saymazsak hayatımda ilk kez birisi bana çiçek vermiş oluyor. Onu asla yakınımdan ayırmayacağım. Gitmeden önce son kez sarıldık sıkıca. Hiç bırakmak istemedim onu. Kollarımın arasında saklamak istedim. Herkesten, her şeyden saklayıp korumak istedim o an.

İçimde korku vardı, hâlâ var. Bazen kendini çok kötü hissettiğinde kendine zarar verecek kadar ileri gidebiliyordu. Konuşmadığımız o 1 yıllık süreçte bile deli gibi endişeleniyordum onun için. Şimdi o kilometrelerce uzağıma gidiyor. Nasıl saracağım yaralarını? Nasıl durduracağım onu? Ya çok kötü hissederse ve bana çok ihtiyaç duyarsa? Kendine zarar vermesin diye kırk takla atıp onu mutlu etmek için dışarı çıkartan ben şimdi nasıl yardım edecektim? İşte korkum bu. Çok çok kötü hissedip kendine bir şey yapmasından korkuyorum. Bu korkumu yazarken bile gözyaşlarımı tutamıyorken o an nasıl sakin kalacağım?

Biliyor musunuz, Loatang benim safe place diyebileceğim birisi. Hiçbir arkadaşımın yanında onun yanında hissettiğim kadar rahat hissedemiyorum. Kollarının arasında gerçekten güvende hissediyorum. Ona sarılmayı çok seviyorum. Bazen saatlerce ona sarılıp susmak istiyorum.

Ona karşı hissettiğim şeyleri hiçbir zaman detaylıca yazmadığım için daha yeni fark ettiğim bir şey var. Yıllarca deli gibi aradığım o arkadaşlık hissi vardı ya, bunu bana ciddi anlamda veren tek kişiymiş Loatang. Serendipity için demiştim bunları ama siktir edin. İnsanlar bazı şeyleri çok geç fark edebilir, tıpkı benim gibi. Bana her zaman destek olan ve beni dinleyen Loatang'a minnettarım.

Ona henüz doyamamışken dünyanın öbür ucuna uğurluyorum şimdi. Bir gün tekrar sarılabilir miyiz? Bir gün tekrar vakit geçirebilir miyiz? Zihnimde hep bu sorular tekrar edip duruyor. Umarım araya mesafeler girdiği için arkadaşlığımıza zarar gelmez. O her zaman benim en yakın arkadaşım olacak.

Tüm bunları çok geç fark ettiğim için özür dilerim Loatang. Daha çok yanında olmalıydım ama olmadı. Elimden ancak bu kadarı geliyor. Seni okurlarımdan bile deli gibi sakladım. Artık var olduğunu biliyorlar. Bu seninle ilgili yüksek ihtimal uzun bir süre ilk ve son yazı olarak kalacak. Sıradaki yazıyı tekrar buluştuğumuzda yayınlayacağım, söz veriyorum.

O gittiğimiz kafede, oturduğumuz o masadan bir fotoğraf paylaşırsam eğer bil ki seni özledim ve seni anmak için oraya gittim. Yüksek ihtimalle ya ders çalışırım ya da resim çizerim. Belki boş bir sigara yakarım, kendi kendine yanar küllükte. Seni yanımda hissetmek için sigara yakabilirim sanırım.

Umarım orada buradakine nazaran daha iyi bir hayatın olur. Lütfen bu sefer mentaline zarar verebilecek kişilere değer verme. Senden kilometrelerce uzakta olduğum için bir koşu yanına gelip sarılabilmemin imkanı yok. Korkutma beni ve iyi bak kendine. Eğer çok zorlanırsan burada saatin kaç olduğunu umursamadan ara beni. Seninle her türlü koşulda ilgileneceğim. Seni seviyorum Loatang. Bir sonraki buluşmamıza kadar hoşçakal.

Sana bu şarkıyı adıyorum bugün👇🏻