[English below]
Ook docenten worden soms boos! En dan maken ze rare sprongen.
Op de Geesteswetenschappen op de universiteit van Amsterdam wordt
eenderde van het flexpersoneel met ontslag bedreigd, een groep
docenten van deze faculteit voelt zich zo ver in het nauw gedreven dat
zij geen ander middel ziet dan actie voeren om dit aan te kaarten en
te stoppen. Wij zijn een groep docenten uit alle windrichtingen van de
faculteit, en overal waar wij komen zijn we de toekomstige gevolgen al
sluimeren van de geplande 'reorganisatie'. Flexwerkers zijn te lang
een te belangrijk onderdeel geweest van het runnen van onze faculteit.
Een organisatie met een 'flexibele schil' waar ten alle tijde slechte
inkomsten op afgeschoven kunnen worden treft wellicht uitstekende
financiële maatregelen: de faculteit is weer gezond. De portemonnee is
gered!
Hierin schuilt het soort gedachtes van onze managers. Wij hebben het
over mensen, docenten die jarenlange ervaring opgebouwd hebben,
honderden studenten geïnspireerd hebben, soms aan de wieg staan van
een volledig uniek vakgebied. Zij, de managers, hebben het nooit over
mensen gehad: zij zien cijfers en concluderen daar uit dat er wel
gesnoeid kan worden. De holle belofte van het faculteitsbestuur om met
alle met ontslag bedreigde flexwerkers te gaan zitten wijzen wij af.
Er is van te voren al bepaald wie er wanneer ontslagen wordt. Wellicht
dat er door dit grootse gebaar enkele iconische docenten gered kunnen
worden om legitimiteit te verlenen aan deze inhumane poging
mismanagement af te schuiven op de reguliere werkkrachten.
Onze waardering voor het bestuur is het meest afgenomen door de
leugenachtige communicatie over de oorzaken van deze reorganisatie. In
September werd er gezegd dat teruglopende studentenaantallen de reden
waren voor een volledige herstructurering van de faculteit. Dit had
een massabeweging tot gevolg en de plannen werden even onder het
tapijt verschoven. Naast dat het al van slecht bestuur betuigt om niet
de juiste studentenaantallen in te calculeren (deze gingen teruglopen,
want het jaar daarvoor was er slechts een valse stijging uit angst
voor het wegvallen van de stufi), gebruiken zij nu in hun
vergaderingen en overleggen andere redenen. Zij wijzen naar boven.
Naar het CvB, deze zou de bezuinigingen doorgevoerd hebben. Zij zijn
slechts de uitvoerende macht, zij lijden er zelf ook onder en staan
machteloos.
Maar waar waren zij dan in het protest? En decaan die zich samen met
zijn studenten en docenten uitspreekt tegen elke vorm van schorting op
het budget: een kapitein die strijdend met zijn schip ten onder gaat.
In plaats daarvan richt de decaan enkele bureaucratische
contactgroepen op waar men de opdracht krijgt na te denken over de
wondere toekomst van de faculteit en worden de aanwezige studenten,
docenten, onderzoekers en vakbondslieden wederom slechts misbruikt als
democratische legitimering voor een mega-bezuiniging.
De docenten zijn de laatsten die zullen zeggen: de barricaden op. Wij
zijn makke schapen geweest. Nu wij ons in het nauw gedreven voelen,
roeren wij ons.
En dan maken we rare sprongen.
Verwacht meer acties in de toekomst als de nachtmerrie die men krijgt
aangeboden in ruil voor jarenlang trouwe dienst voor meer mensen
realiteit wordt.
----------- English version
In the faculty of Humanities at the University of Amsterdam one third
of the flex-workers are currently under threat of being laid off. A
group of teachers sees no other way out of this predicament then to
take to the streets. We are a diverse group of teachers who found each
other because we see the same foggy vision of our future departments
and courses slumbering in the shadows of the current austerity
measures. The faculty will no longer be the same if the things afoot
are actualized.
Flex-workers for too long have been too important an aspect of our
faculty. In dire financial times an organisation with a 'flex peel',
where one just takes a peel off, probably features outstanding
financial results. If the wallet is safe, the faculty is safe.
This is the thought process represented in our managers. We are
talking about people, teachers who build up experience over years and
years of work, inspire hundreds of students, and are the pillar of
their own specialized research and study program. They, the
managers, have never talked or thought about people: they see
fact sheets and numbers and conclude that it's time to cut some
branches of our faculty. They know and thoroughly planned who they're
going to fire and when, we speak out against the hollow promise of
personalized talks with every flex-worker facing a lay off. Perhaps
over these talks some iconic teachers will be spared, maybe to assign
some legitimacy to this inhumane attempt at reconciliation. Workers
are being laid off, we are not the ones responsible though. They are.
In our eyes their reputation further dwindled because of the
treacherous way they communicated about the reorganization. In
September they said the proposed restructuring was because of
diminished enrollments to our faculty. This led to a mass movement and
the plans we're pushed under the carpet and for us to forget. A clear
case of mismanagement is noticeable in the fact they the board was not
able to predict the student numbers (They were obviously going to
diminish, because the previous year had seen a false growth when the
cutting of study financing was announced). Recently the board started
using different reasons though, they started pointing upwards. It is
the CvB who are responsible for demanding these cuts. The faculty's
board suffer just as much and are completely helpless in all of this.
But where were they during the protests? A dean could be fighting
together with his students and teachers, speaking against any form of
austerity: a captain that goes down with his ship in battle.
On the contrary, our dean set up several bureaucratic contact groups
where people get the assignment to imagine a wonderful new future for
our faculty. The students, teachers, researchers and union
representatives present in these groups will just be used as
democratic legitimization for a grotesque austerity measure.
We teachers have been the last ones to say: onto the barricades. We
have behaved like meek sheep. Now that we are about to lose
everything, you have awakened the sleeping lion.
And now we pounce.
Expect more actions in the near future when this nightmare we are
being offered in return for years of dependable service becomes
reality for more people.
