Koffiedik

Dingen, van Marte de Jong var _gaq = _gaq || []; _gaq.push(['_setAccount', 'UA-30252619-1']); _gaq.push(['_trackPageview']); (function() { var ga = document.createElement('script'); ga.type = 'text/javascript'; ga.async = true; ga.src = ('https:' == document.location.protocol ? 'https://ssl' : 'http://www') + '.google-analytics.com/ga.js'; var s = document.getElementsByTagName('script')[0]; s.parentNode.insertBefore(ga, s); })();

[koffiedik]

Jodhpur, India

[koffiedik]

Ondertussen in de sauna

Twee vrouwen waren onlangs omgekomen doordat de klink van de saunadeur afbrak. Sinds ikzelf midden twintig ben, is iedereen nog een meisje. Dat terwijl ik nooit meer ballerina kan worden. De beelden van Rodin leven wanneer ze op de foto zijn gezet in een werkplaats. Een kale opgeruimde achtergrond maakt ze levenloos. Dat mijn dagen slecht gaan, hoort zo. Ik wacht het af en hoop dat de deurklink niet afgebroken is.

[koffiedik]

Toestemming

Het begint bij onderscheiden waar het bruin ophoudt en de pupil begint. Vanaf daar gaat het snel – ik begon er zelf mee, Per persoon reken ik uit wat ik vrijgeef. Ik tel de mensen die weten en houd ze dichtbij, in de gaten, normaalgesproken. maar als je terugkijkt ben ik alleen. Zien we de zon of slechts de brandende vlek op ons netvlies – zo kijk ik, wijd opengesperd je maakt me pijnlijk bloot maar wanneer je klaar bent kijk je weg.

[koffiedik]

Tijdverdrijf

”We lagen op de bosgrond als grafzerken alsof we al voorbij waren. Pak mijn hand, zei je, en wacht, wacht. Misschien zien we dat het allemaal goedkomt, voor de zekerheid. Ik zag de mensen op de dansvloer loom bewegen met de stroom mee. Klem in donker, drank, muziek vormden ze massief de kamer binnen zijn muren. Ze verdreven tijd als volk uit eigen land. Lieten hem wachten, tot vannacht voorbij was.  Wij wachtten hem op, onder de bladeren. Ik wist niet waar ik bang voor was, maar toen ik opzij keek was je gezicht al bedekt met een laagje stof.  Er bestaat een moment. Ik keek op, kijk zie de mensen opkijken, als christelijke iconen in de lichten die hen eerder verblindden. Tijd beweegt met hun stroom mee. Zij laten hem. Wees niet bang.  Pak mijn hand en wacht, wacht maar” 

Voor Nachtbrakers schreef ik bij tentoonstelling ‘Once in a lifetime’ in de Oude Kerk. Lees hier ‘m hier helemaal, en zie een plaatje: http://nachtbrakers.nl/tijdverdrijf/

[koffiedik]

wacht maar tot die mist bevriest

Deze heuvels fietsen zonder helm is niet slim. In een huis waar ik woon, was ik de borden af van afgelopen week, zie ik de resten troostmaaltijden en spoel. Ik kijk diep in mijn ogen en vul ze tot ik ze niet meer zie. Ik moet me terugtrekken in de grot daarachter. Daar zit mijn power animal. “Slide.” Ook op asfalt ben je snel beneden. Ik kocht een fietshelm en schrijf mijn vrienden op een rij gescheiden door komma’s, wie ik herinner, allemaal, ooit, overal, ik vraag me af of ik alles goed terughaal en of dat ertoe doet. Het gevoel dat ik iemand vergeet, dat ben ik. De aanwijzingen in de helm kunnen niet garanderen dat er geen dodelijk ongelukken gebeuren. Ik vertraag, krijg tijd, en laat de wereld voor mijn fiets. Bevroren mist rijpt contouren duidelijk en ik vraag me af wie ik later herinner aan mezelf– voor ik wegglip. Slide.

[koffiedik]

Snoge

"De vrouwen wassen, vormen / voor het laatst iemand." 

Al eens in de Portugese Synagoge te Amsterdam geweest? Tijdje terug deed ik poëtisch verslag voor Nachtbrakers; Jimmie Balster illustreerde. Lees 'm hier nog eens terug: http://nachtbrakers.nl/snoge/

[koffiedik]

Wezen

Ik tel de bomen af tot ik zie welk bos hij gepland heeft – wees voorzichtig

(metaforisch struikelen doet ook pijn)

opzij langs de oppervlakte wortelen betekent dat niets ernaast kan groeien  laat staan diep

[koffiedik]

Sylacauga

“Ze keken niet meer naar de sterren maar zagen geen problemen.”

Zo begint mijn nieuwe gedicht voor Nachtbrakers.nl, gemaakt bij de tentoonstelling van Regine Petersen ‘Find a Fallen Star’, nu in Foam. Lees hier de rest: http://nachtbrakers.nl/find-a-fallen-star/ en zie dan ook de bijbehorende illustratie van Jimmie Balster.

[koffiedik]

Amsterdam leert aan

We zitten aan weerskanten van ’t IJ, bij het pondje met de langste route. Zodat we elkaar even niet aan hoeven horen. Je weet dat ik anders ga

vragen waarom ik fiets en niet stop voor zebrapaden waarom ik volgens Google Maps altijd maar echt altijd 22 minuten onderweg ben zonder daar

droog aan te komen en waarom er maar één verkoper is, van Lale Kasabi, die mij leert lachen – naar een tomaat – terwijl taxi’s pacman spelen

met mij, spook van de straten. De naambordjes doen me denken aan hoe goed ze in de reisgids staan: niet aan hun huizen achter deuren achter ogen. Waarom hebben we

de Dam verkocht aan toeristen en waarom moet ik zelfs met museumjaarkaart soms in de rij staan. En eerst het één en ander bezetten voor ze beseffen dat ik serieus was

over dat ik mijn studie leuk vind. Je haalt je schouders langzaam op en kruipt zo mogelijk dieper in je kraag. Ik weet wat je gaat antwoorden.

Bakstenen zijn het mooist in de regen.

[koffiedik]

Wat leven

Het is sinds een paar dagen dat ik wanneer ik aan paarden denk hun ingewanden zie en weet dat dat gepaard gaat met liters liters bloed

en ik het wel poëtisch opschrijf. Soms zie je het woordspel, dan de gescheurde pezen. Doe er een lijstje om misschien vind ik het dan

kunst. Het schrikdraad van weides vroeger voel je ook alleen voor de eerste keer (echt

waar) anders blijf je het voelen en dat is wel zo prettig.

[koffiedik]

Performing Schippers

Voor Nachtbrakers doe ik poëtisch verslag van de kunst in Amsterdam. Deze keer over de performance van Wim T. Schippers in het Stedelijk. Zie hier de hele post, inclusief een toffe illustratie! http://nachtbrakers.nl/performing-schippers/

Als architectuur lichaam is dan heeft het Stedelijk witte armen te hoog om te omarmen. Toch

hebben we een kans we zijn de massa. Wachten. Proberen aardig te zijn.

Als architectuur lichaam is dan is Wim T. Schippers stem: anderen zijn woorden, zijn woorden. We zingen in één adem akkoorden tot één akkoord tot één toon. We zijn

de monniken, de woorden in onze mond gelegd het witte gewelf onze god – we krijgen nekpijn als we er te lang naar kijken.

Wie het langs volhoudt wiens toon zich uitstrekt boven de rest

wint.

[koffiedik]

Madame M.

I

Je mocht daar over het veldje door de appelboomgaard ook in hun tuin komen,

haar tuin. Waar ze ons liet en sperziebonen leerde doppen we frambozen moesten zoeken voor een koekje. Zo goed konden we wel Frans. Geadopteerd

Afrikaans kon één vriendinnetje het doppen het vlugst. Het deed haar denken aan vroeger in haar land. Hier konden we daar allemaal om lachen.

II

Het Noorden kleurt anders maar nu nog nauwelijks. Ik heb kale takken afgebroken en ze diep de grond in gejaagd – mijn ribben kraken.

Ik zorg dat ze niet omvallen vorm een sterke heg. Dit moet achterblijven

zoals ik nu achter ben op een halfjaar terug

en jaren terug nog steeds achter in mij.

III

Ik zat graag achter de driemanshoge coniferenheg – “het meisje met de appelwangetjes”.

Daarachter – ligt de tuin er nog steeds goed bij? Rotten appels naast hun wortels blijven gebruikte wijnflessen opstapelen zonder nieuw appelsapetiket?

Kan ik nog even goed sperziebonen doppen?

De was aan de lijn in de regen.

Het is een fractie van wat zij achterliet.

[koffiedik]

Doet denken

Ze krult zich op met een mesje. We zijn te kort klaar met eten om de gordijnen dicht te hebben.

Appels is na het eten, voor de scheiding, het deed haar denken aan haar ouders zei ze; schillend: als ouders.

Wanneer hij aan appels denkt denkt hij aan zijn moeder met warme appelmoes voor hem voor de tv die toen nog maar net was uitgevonden

en dat ze wees en zei Kun jij ook bij Picasso’s Guernica – hij moet hard lachen want zijn moeder doet hem denken aan haar begrafenis vorige week.

Ik denk aan een foto gemaakt in deze keuken: de mensen die ik toen nog kende keken toen nog blij.

Misschien aten we meer appels.

[koffiedik]

wilde paarden kunnen me niet mee nemen wil de paar denkunn en me niet mee nemen wil de paar denk unn en me niet mee nemen wil jeme meeblijven nemen

?

[koffiedik]

Wat Utrecht stroomt

[koffiedik]

Travels of a Toilet, 1: The Break-up

What if your toilet leaves you – have mercy

[koffiedik]

Prinzessinnengarten, Berlijn