Daar zaten we dan, op donderdagavond in de Royal met z’n allen een beetje trots te wezen. Het is al een tijdje geleden dat we voor het laatst met z’n allen in de Royal zaten. De laatste keer dat we trots waren was nog wel heel wat langer geleden. Meer dan een halve eeuw schat ik zo.
Daar zaten we dan, op donderdagavond in de Royal met z’n allen een beetje trots te wezen.
Het was de donderdagavond waarop Michel Huisman met veel spot, enige zelfbevlekking en zelfoverschatting vertelde over zíjn Maankwartier. Dat hij het niet langer kon aanzien hoe de commercie zijn stad vernietigde. Historische gevels die werden gladgestreken en voorzien van grote ramen en luifels. Vooral die foeilelijke luifels. Gemaakt om mensen een droge plek te bieden om het koopwaar achter de grote ramen te aanschouwen.
Huisman kon deze lelijkheid waarbij functie boven emotie werd gesteld niet langer aanzien. Hij ging aan het werk en creëerde het Maankwartier. Want waarom zou je kunst in de marge blijven maken als je je kunst ook kunt ophangen aan de wanden van de stad? Om grootse dingen te bereiken moet je groots durven denken. Met het Maankwartier creëerde Huisman een plek waar emotie juist boven functionaliteit gaat. Een plek waar commercie ondergeschikt is aan welzijn. Een plek die voor haar bezoekers waarde biedt zonder winstoogmerk omdat waarde méér en duurzamer is dan winst alleen. Een plek om te kussen en gekust te worden.
Want waarom zou je kunst in de marge blijven maken als je je kunst ook kunt ophangen aan de wanden van de stad?
Huisman heeft de lat voor zichzelf hoog gelegd en naar eigen mening zelfs overtroffen. Met grote verwachtingen verplaatste ik mij dan ook met de rest van de meute van de Royal naar het Maankwartier. Voor het eerst beklom ik de trappen vanaf de Spoorsingel naar het Maanplein. Boven aangekomen schrok ik even. Het is wel heel erg veel beton. Maar toen ik nog een keer keek, werd het Maankwartier fascinerend.
Boven aangekomen schrok ik even. Het is wel heel erg veel beton.
Overal waar ik keek zag ik andere fascinerende details. Ik kneep mijn ogen een beetje dicht en bedacht het groen dat er nog gaat komen bij. Net als een paar bankjes om op te zitten. Bankjes die je de tijd geven om de omgeving op je in te laten werken en die je een plek bieden om alle details in alle rust te bekijken. Ik concludeerde dat deze plek fantastisch wordt.
Ik loop verder, maak een rondje over het plein en laat mij verder fascineren door het werk van Huisman. Doordat het Maanplein een beetje hoger ligt, is het uitzicht vanuit iedere hoek van het plein verrassend. Opeens sta je niet meer in de stad maar word je een beetje opgetild en kijk je net over de daken heen. Dit andere perspectief zorgt voor een totaal andere beleving: van lelijkheid en leegstand naar leven en..... inderdaad: Trots.
Opeens sta je niet meer in de stad maar word je een beetje opgetild en kijk je net over de daken heen.
Maankwartier Noord voldoet aan en overtreft inderdaad alle verwachtingen. Maar het is nog niet af. Wat volgt is het stationsgedeelte en het Zuidplein. Van de plaatjes die Huisman in de Royal liet zien, belooft dit gedeelte nog fraaier te worden door meer gebruik te maken van hoogteverschillen en parken.
Waarschijnlijk zal de werkelijkheid, net als bij het gedeelte dat al is gerealiseerd, nog mooier worden dan de plaatjes. Door groots te durven denken en emotie boven functionaliteit te stellen is Huisman erin geslaagd om Heerlen iets terug te geven dat het heel hard nodig heeft, heel lang weg is geweest en veel meer waarde heeft dan geld: Trots.
De presentatie van Michel Huisman is nu terug te kijken op YouTube: Maankwartier van idee, naar schets, naar uitvoering.
