Allereerst, iedereen is druk
Je hoeft geen ontslag te nemen en een eigen bedrijf te starten om het druk te krijgen. Iedereen is druk. Ga maar voor jezelf na. Wat zeggen mensen als je vraagt: 'Hoe gaat het?’ Precies. Het antwoord is 8 van de 10 keer, 'Druk!’ Over de oorzaak ga ik het verder ook niet hebben. Dat is een onderwerp apart. Misschien iets voor een andere blog.
Multitasking maniac
Maar wat heb ik gemerkt? Hoe meer verschillende dingen ik te doen heb, hoe meer dingen ik tegelijk ga doen. Dat voelt namelijk productief. Even snel dat berichtje tussendoor. Even dat telefoontje beantwoorden. Even kijken of er al gereageerd is op mijn vraag. Het tegenovergestelde is waar. Hoe meer dingen ik tegelijk doe (lees: hoe meer ik me laat afleiden), hoe drukker ik wordt. Multitasken zorgt dat ik wel met veel dingen bezig ben, maar ze niet afrondt. En dingen die je niet afrondt, vragen mentale aandacht op momenten dat je dat helemaal niet wilt.
De test: Een week monotasken
Eén taak of project kiezen en pas iets anders doen als het af of opgelost is. De eerste dagen waren lastig. Je bent gewoon gewend alles door elkaar heen te doen. Continu. Maar het went snel en de resultaten zijn indrukwekkend.
Wat ik heb gemerkt:
1. De kwaliteit van mijn werk ging omhoog. Minder afleiding betekent meer aandacht voor waar je mee bezig bent.
2. Nooit eerder heb ik zoveel afgemaakt. Echt afgemaakt. Afgemaakt zodat het klaar is.
3. Wat een rust…
Het mooie is, deze drie ervaringen versterken elkaar. Hoe meer je gedaan krijgt, hoe rustiger je wordt. Als ik rustig ben, gaat de kwaliteit van mijn werk omhoog, waardoor ik meer afmaak. En dat is uiteindelijk toch waar het om gaat. Dingen afmaken.
Time for action
Kortom, wil je het minder druk hebben? Maak dingen af. Wat een open deur denk je nu misschien, maar ervaar het zelf. Monotask een week. Ervaar wat het voor je doet en ik ben heel nieuwsgierig naar jouw bevindingen.
###
Leuke blog? Vind hier het overzicht van al mijn blogs
De "meer-is-beter-mindset" en de Mexicaanse visser
-----------
Op de pier van een klein Mexicaans vissersdorpje kijkt een Amerikaanse bankier tijdens zijn vakantie uit over zee, wanneer een klein visserbootje met één visser aanmeert.
In het kleine bootje liggen een aantal grote tonijnen. De Amerikaan geeft de Mexicaanse visser een compliment over de kwaliteit van zijn vissen en vraagt hoe lang het hem heeft gekost ze te vangen.
De Mexicaan antwoordt: "Ow, eventjes maar."
De Amerikaan vraagt: "Waarom ben je niet langer op zee gebleven en heb je meer gevangen?"
"Ik heb ruim voldoende voor mijn familie en om wat weg te geven aan vrienden," zegt de Mexicaan terwijl hij de vissen in een rieten mand tilt.
"Maar wat doe je dan met de rest van je tijd?" vraagt de Amerikaan.
De Mexicaan kijkt hem glimlachend aan: "Ik ga laat naar bed, slaap uit, vis een beetje, speel met mijn kinderen, houd een siësta met mijn vrouw, Julia, en 's avonds ga ik het dorp in waar ik wijn drink en gitaar speel met mijn vrienden. Ik heb een behoorlijk druk leven, señor.”
De Amerikaan lacht en zegt: "Sir, ik ben een Harvard M.B.A. en kan je helpen. Je moet meer tijd besteden aan vissen, en met de opbrengst een grotere boot kopen. Binnen een mum van tijd kun je verschillende boten kopen. En voor je het weet heb je een hele vloot aan vissersboten."
Hij vervolgt: "In plaats van je vangst te verkopen aan een tussenhandelaar, verkoop je direct aan de klant, en uiteindelijk open je je eigen visfabriek. Je beheert en controleert zelf het product, het verwerken en de distributie. Uiteraard verruil je dit kleine vissersdorpje voor Mexico City, daarna Los Angeles en uiteindelijk New York. Daar stuur je met goed management en leiderschap je multinational aan."
De Mexicaanse visser vraagt: "Maar, señor, hoe lang duurt dit allemaal?"
Waarop de Amerikaanse bankier antwoordt: "15 tot 20 jaar. Maximaal 25."
"En wat dan?" vraagt de visser.
De Amerikaan lacht weer en zegt: "Dat is het beste gedeelte! Wanneer de tijd goed is, ga je naar de beurs en verkoop je je aandelen aan het publiek en wordt je rijk. Je verdient miljoenen!"
"Miljoenen, señor? En wat dan?" Vraagt de visser nogmaals.
"Dan ga je met pensioen, verhuis je naar een klein Mexicaans vissersdorpje, waar je laat naar bed gaat, uitslaapt, speelt met je kinderen, siësta’s houdt met je vrouw en 's avonds het dorp in gaat om wijn te drinken en gitaar te spelen met je vrienden….."
###
Als deze blog je aanspreekt, misschien vind je Confession: hoe ik mijn fulltime baan in 10 uur per week deed ook interessant.
Vragen of contact?
Twitter - @weijerskevin
Whatsapp - 06 46726804
Bloggen
Via mijn blog deelde ik mijn ervaringen toen ik stopte met e-mail. Daar kwamen reacties op. En uitnodigingen voor presentaties. Ik vertel hoe ik nu met mensen samenwerk en wat de voordelen zijn. Door het geven van presentaties leerde ik zelf misschien nog wel het meeste. Wat ik weer deelde op mijn blog.
Nu, als (zelfstandig) ondernemer en mede-initiatiefnemer van We Quit Mail, help ik mensen slimmer en persoonlijker samenwerken.
Ik geloof namelijk dat de manier waarop we met elkaar samenwerken grotendeels bepaalt hoeveel plezier en voldoening we halen uit wat we doen.
De reacties van mensen die we helpen zijn positief. De impact soms zelfs bizar: "Je hebt de manier waarop ik nadenk over samenwerken veranderd..." En ik? Ik leer meer dan ooit tevoren. Raar dus dat ik deze lessen en ervaringen niet meer deel.
De les: Blijf doen waar het allemaal mee begonnen is
Via mijn blog bereik ik veel mensen met mijn ideeën. Nu dat het drukker is, schiet bloggen er op een of andere manier bij in.
Het doel is niet druk zijn, het doel is de juiste dingen doen
Het verleden heeft uitgewezen dat bloggen 'het juiste' is. In ieder geval één van de juiste dingen. Dus dat is precies wat ik ga doen. Ik blijf doen waar het allemaal mee begonnen is. Delen wat ik leer. Op mijn blog. En ik kijk uit naar de reacties en gesprekken die volgen.
Want wat heeft gezorgd voor jou succes? En doe je dat nog steeds?
###
Vond je deze blog interessant?
Lees: Confession, hoe ik mijn fulltime baan deed in 10 uur per week.
'Goedemorgen, u spreekt met de klantencontactbalie, wat kan ik voor u doen?’
'Goedemorgen met Kevin Weijers, ik zou graag doorverbonden worden naar Robert van Dam.’
'En waar kan ik zeggen dat u voor belt?’
'Het gaat over de week van het stoppen met e-mail’
'Sorry, de week van het stoppen met wat…?'
'Haha, stoppen met e-mail…'
'Oke. En weet Robert dat u belt?’
'Nee mevrouw’
'Oke. En wat was uw naam ook alweer?’
'Kevin Weijers’
'Oke meneer Weijers. Ik ga u proberen door te verbinden met de heer van Dam’
'Dankuw…. **Een gezellig muziekje begint te spelen**'
'Meneer?’
'Ja?’
'De telefoon van de heer van Dam wordt niet beantwoord’
'Wat vervelend. En nu?’
'Misschien kunt u het op een later moment nog een keer proberen?’
'Heeft u misschien een direct nummer van Robert voor mij?
'Sorry meneer. Dat heb ik niet. Ik kan vanuit mijn systeem alleen doorverbinden. Ik zie geen nummers’
'Oke..’
'Misschien kunt u het op een later moment nog een keer proberen?’
'Dat wil ik. Kunt u misschien wel een berichtje achterlaten dat ik heb gebeld? Dan kan hij mij ook terugbellen als het hem uitkomt’
'Nee, sorry. Vanuit mijn systeem kan ik helaas geen berichten versturen’
'Ow, jammer. Kunt u misschien kijken of Robert vandaag aanwezig is? Anders bel ik vanmiddag misschien weer voor niks.’
'Nee, sorry meneer. Ik kan in mijn systeem helaas niet zien wie aanwezig zijn’
'Ow, ik begrijp het. Heeft Robert misschien collega’s die een boodschap aan kunnen nemen?’
'Sorry menner. Ik kan in mijn systeem niet zien wie de collega’s van de heer van Dam zijn'
'Ow, ook jammer. Heeft de afdeling van Robert dan misschien een secretariaat?’
'Misschien meneer. Op welke afdeling werkt de heer van Dam?’
'Euh, ik heb eerlijk gezegd geen idee. Kunt u dat ook niet zien?’
'Nee meneer. Ook dat staat niet in mijn systeem’
'Ik kan wel proberen u nog een keer door te verbinden naar de heer van Dam’
'Maar die neemt niet op…'
'Net niet. Misschien dit keer wel, meneer’
'Euh, oke. Doe maar’
'Oke meneer Weijers. Ik ga u nogmaals proberen door te verbinden met de heer van Dam’
'Ja, dank… **Het muziekje begint weer te spelen**
'Meneer?’
'Ja?’
'De heer van Dam neemt nog steeds niet op’
'Nee, ik merk het.'
**Inmiddels heb ik via een artikel op de gemeentewebsite uitgevogeld dat Robert werkt voor het Servicebedrijf*
'Ow. Euh, mevrouw? Ik zie dat Robert werkt voor het Servicebedrijf. Kunt u me misschien met iemand van zijn afdeling doorverbinden?’
'Nee meneer, sorry. Volgens het protocol mag ik u maar met één persoon doorverbinden en dat heb ik eigenlijk al 2x gedaan’
**Ik val stil**
'Oke. En nu?’
**Ze gaat me toch niet zeggen dat...**
'Het beste wat u kunt doen, is ophangen en nog een keer bellen’
**Wel dus…**
'Meent u dat echt?’
'Ja meneer. Ik kan er ook niets aan doen. Protocollen zijn protocollen.’
**En sokken zijn sokken denk ik op dat moment, maar daar schiet ik natuurlijk niets mee op**
'Waarschijnlijk krijg ik dan niet u aan de telefoon?’
'Waarschijnlijk niet meneer. Die kans is klein’
'Oke, euh, bedankt dan in ieder geval…'
'Graag gedaan meneer. En een hele fijne dag verder’
'Ja, euh, bedankt. U ook mevrouw. Fijne dag…’
Ik hang op. Een aantal seconden later schrik ik op. Mijn telefoon gaat. Een onbekend nummer. Oja. Het klanttevredenheidsonderzoek.....
Het bovenstaande verhaal is waargebeurd. Alleen de namen zijn veranderd. Het is jammer dat ik Robert niet te pakken heb gekregen. Maar eigenlijk doet dat er niet toe. En ik heb serieus al 5x heel hard gelachen bij het vertellen van dit verhaal aan anderen. Helemaal goed dus.
Wat ik wel echt jammer vindt, is dat deze vriendelijke mevrouw oprecht haar best doet mij te helpen, maar ze gevangen zit in een web van regels en protocollen. En ze heeft 'een systeem’ waar ze niets in kan terugvinden. Hoe kan ze mij dan ooit goed helpen? Waarschijnlijk bedacht door mensen die zelf nog nooit de telefoon hebben opgenomen.
Ik begrijp dat onnodige telefoontjes het liefst worden afgevangen. Telefoontjes zijn interrupties. En interrupties zijn vervelend. Helemaal als ze onnodig zijn. Dit lijkt me alleen niet echt een handige en klantgerichte manier. Heeft iemand een idee hoe dit slimmer kan?
Een blog kan natuurlijk niet zonder pakkende titel. En misschien staat de brief wel symbool voor jouw grootste verwondering. Het idee dat een brief iets is van papier of e-mail.. Nee, ik schrijf jou heel toepasselijk een brief via Googledocs. Dan mag je zelfs mijn brief verbeteren, aanscherpen of pimpen.
Op je website schrijf je het volgende: “Mijn doel is op een luchtige, vlotte en leuke manier te schrijven over productiviteit, gezondheid, sport, ondernemen, geluk, innovatie, balans en mindset.” Ik wil in deze brief graag een nieuwe levenservaring met je delen, waarin deze elementen prominent aanwezig zijn. Dan kunnen we kijken of we daar iets van kunnen leren in ons ‘professionele’ leven.
Want beste Kevin, ik hoor er tegenwoordig helemaal bij. Ik doe mee met de gezondheidshype: conditietraining, krachttraining, gezond eten, superfoods etc. etc. En ik moet zeggen dat ik er erg blij en gelukkig van word. Ik voel me fitter, productiever en beter in balans
Eén van de sporten die ik doe is hardlopen. Ik heb me opgegeven voor een 10 km wedstrijd in mijn stadje, dus daar wil ik perfect voor de dag komen. Dat betekent dat ik zeker niet langer dan 55 minuten wil doen over deze loop. Toen ik vorige maand mijn eerste 10 km liep, deed ik daar 58 minuten over. “Ik heb echt op mijn allerhardst gelopen, ik kan niet beter worden”, zei ik toen ik thuis kwam. Gisteren liep ik er 54,20 minuten over: wat was ik trots op mezelf.
Waarom word ik beter?
1. Ik heb een doel.
Mijn doel is om me gezond en fit te blijven voelen, zodat ik iedere dag veel energie heb om veel uit het leven te halen. Ik werk aan dit doel door kleinere doelen te stellen: dichtbij en haalbaar. Zoals het lopen van 10 kilometer in maximaal 55 minuten. Het gaat om een switch in je mindset. Je legt je focus op het korte termijn doel die je op een ondernemende manier kunt bereiken, maar je haalt je motivatie uit je hogere doelen. Doelen die je echt gelukkig maken.
2. Ik groei op basis van mijn kracht
Heb ik een trainer? Absoluut: en ik heb niet 1 trainer, maar een heleboel ‘gratis‘ trainers. Op een innovatieve manier heb ik een fantastisch team van trainers om me heen verzameld. Zij coachen mij op basis van mijn kracht. Via Instagram delen deze trainers foto’s van gezonde sportvoeding en receptideeën. Via verschillende blogs krijg ik loopschema’s, rust-tips en kledingadvies. Via mijn app-je wordt mijn training gemonitord en de vrouw in mijn app moedigt me enorm aan.
Moraal van dit verhaal:
Stel kleine doelen waar je blij van wordt, die bijdragen aan een hoger doel & bereik je doelen door slim gebruik te maken van kennis die al beschikbaar is.
Succes met het bereiken van jouw doelen :)
We spreken elkaar!
Groetjes,
Anne-Marie
Ps. In deze brief wil ik ook gewoon zeggen dat ik je een inspirerend voorbeeld vindt van iemand die zijn passie waarmaakt… en dat ik daar best een tikkeltje jaloers op ben.
###
Leuke blog? Deel hem via je sociale netwerk.
Meer info over Brabant Mobiel (BRAM): http://brabantmobiel.wix.com/brabantmobiel
Mijn experiment: 30 dagen zonder email
"Wat zag ik nou? Lees je je email nog maar 1x per dag en stuur je zelf geen email meer?” vroeg mijn manager verward, nadat ze mijn out of office reply had ontvangen als reactie op een mailtje dat ze me stuurde. "Dat klopt” zei ik. "Ik stuur al ruim een week geen email meer - wat trouwens niemand door heeft gehad - en het leek me tijd dat eens te vertellen..” De verwarde blik werd zowaar nog verwarder. "Euh, een kop koffie dan maar?” vroeg ik lachend.
Dat moment weet ik nog heel goed. Ik vond het spannend. Stiekem een beetje eng zelfs. Maar het was zo leuk.
In het volgende half uur vertelde ik mijn manager dat ik graag een test wilde doen om 30 dagen geen email te versturen. Ik geloof namelijk dat de manier waar op we met elkaar samenwerken - vaak via e-mail - meer tijd kost dan het oplevert, stress veroorzaakt, onpersoonlijk en helemaal niet leuk is. Ze knikte, "Oke, als er maar geen dingen onbeantwoord blijven of blijven liggen”. Nadat ik beloofde op alles te blijven reageren, alleen op een andere manier, stemde ze snel in. Ze was wel benieuwd waar het toe zou leiden. En dat vind ik nog steeds heel stoer van haar!
Les #1 Kennis en ervaringen delen, zonder daar direct iets voor terug te verwachten, leidt tot mooie dingen
Om iedereen met wie ik samenwerkte zo snel mogelijk op de hoogte te brengen van mijn experiment, startte ik een blog op internet. Mijn experiment deed veel wenkbrauwen fronsen. "Huh, geen email!? ALLES gaat toch via de email!?”, "Dat kan nooit”, "Wat gaaf, hoe dan?” en "Belachelijk!”. Waren reacties die ik kreeg. Het gevolg was veel leuke gesprekken (en veel koppen koffie) over een onderwerp wat ik erg leuk bleek te vinden: Slimmer samenwerken.
Aan iedereen vertellen waarom ik dit experiment deed, leverde nog iets moois op. In de 1e week kwam ik in contact met een van de aanleiding van mijn challenge, Kim Spinder. Ze had mijn blog gelezen en vond het super tof! Ze bood me aan samen een presentatie te geven voor mijn collega’s met mijn bevindingen en ervaringen. Stoer! De datum werd geprikt in augustus.
Les #2 Doen waar je blij van wordt, is het leukste wat er is. Start vandaag. Niet morgen pas.
Mijn challenge rondde ik met gemak af. En al voor de 30 dagen voorbij waren, besloot ik door te zetten. Ik stop definitief met e-mail. Het leverde me zoveel op. Het kan veel slimmer. Er zijn zoveel alternatieven die handiger zijn. Ik bespaarde onmiddellijk 3 uur per dag. Ik rondde in die maand 5 projecten af die al lander dan 6 maanden op mijn to do lijst stonden.
En ik had het op mijn werk nog nooit zo naar mijn zin gehad.
In augustus gaven Kim en ik samen een presentatie voor 35 collega’s van de brandweer, politie, ambulancedienst, GGD en Veiligheidsregio. Het leidde tot een slimmer samenwerken traject binnen de Veiligheidsregio Hollands Midden.
Kon mijn presentatie achteraf gezien beter? Absoluut! Was ik een expert op het onderwerp? Absoluut niet! Het belangrijkste voor mij? Ik vond het geweldig. Mijn eigen verhaal en ervaringen vertellen om mensen te helpen slimmer te leren (samen)werken. Geweldig!
Daarom bleef ik bloggen. Daarom vroeg ik direct aan Kim of ik niet een keer een dag met haar mee kon. Daarom bleef ik in mijn dagelijkse werk kijken hoe het slimmer, effectiever en leuker kon. Op dat moment kreeg ik van een aantal mensen de vraag of ik mijn verhaal wilde vertellen voor hun team of afdeling. Natuurlijk wilde ik dat! Op één voorwaarde. Ik wilde er niets voor terug. Ik wilde namelijk ontdekken of ik het écht leuk vond.
Als je het leuk vindt om te doen voor een fles wijn, is de kans groot dat je het ook leuk vindt voor 100 euro per uur...
Negen maanden na het beginnen van mijn challenge, nam ik mijn volgende grote beslissing. Ik nam ontslag van mijn vaste baan. Een nieuwe uitdaging en aan de slag met datgene waar ik echt blij van word: Mensen helpen slimmer te leren samenwerken en helpen hun (werkende) leven effectiever en leuker te maken.
Les #3 Een leven zonder email bestaat. Een geweldig leven zelfs.
Hoewel heel veel mensen die ik spreek een leven zonder e-mail niet voor kunnen stellen. Weet ik dat het anders kan. En of ik mijn inbox mis? Totaal niet. En de daar mee gepaard gaande stress trouwens ook niet. Ik kan gerust zeggen dat ik niet in een sociaal isolement zit. Ik ben proactiever, productiever en heb meer focus op wat echt belangrijk is dan voorheen. Ik heb uitstekend contact met familie, vrienden en kennissen. En haal voldoende klussen binnen om te kunnen doen wat ik leuk vind. Ook zonder e-mail!
De We Quit Mail week van 13 t/m 19 mei
Nu, bijna een jaar later, ben ik dan ook super trots dat ik samen met Kim Spinder van 13 t/m 19 mei de week van het stoppen met e-mail organiseer. Iedereen kan zich opgeven om in 7 dagen de eerste stappen te zetten naar een leven met minder e-mail. Alleen en als groep. We geven je leuke opdrachten en uitdagingen om te ervaren hoe het anders kan. Op 14 mei organiseren we een WQM meetup/boeklaunch/borrel. Ook daarvoor ben je van harte uitgenodigd. Laat je weten dat je komt?
Waarom? Het is tijd voor een andere manier van werken. Het is tijd voor een andere manier van denken. Je e-mail zo snel mogelijk met tingeltjes, mapjes en gekleurde vlaggetjes verwerken lost namelijk niets op. Een wijs man zei ooit:
A problem cannot be solved with the same mindset that created them. - Albert Einstein
Kom daarom los uit je inbox en ervaar hoe het anders kan. Join the movement!
###
Wil je mij helpen? Deel deze blog binnen je netwerk
De challenge
1. 30 dagen geen uitgaande e-mail. Simple as that!
2. Inkomende mail maar 1x per dag bekijken en verwerken.
3. Mijn omgeving moet niet hemel en aarde hoeven bewegen met mij te kunnen communiceren. Dit staat of valt met het vinden van slimmere en leukere alternatieven.
Mijn verwachtingen/bedenkingen
1. Ga ik informatie missen?
2. De reactie en acceptatie van anderen. Toen ik over de challenge nadacht en het besprak met collega's, varieerden reacties van "leuk, succes!" tot "belachelijk"
3. Ik denk dat ons emailgebruik ons tijd kost, stress oplevert en dat communiceren en samenwerken slimmer en leuker kan.
Mijn bevindingen
1. Bang zijn dat je iets mist. Of zoals ik nu weet. FOMO: Fear Of Missing Out, is in het begin lastig. Na een paar dagen merk je: Ik mis NIKS. Of althans, dat denk ik, want wat je mist weet je natuurlijk niet ;-). Nee, gekkigheid. Juist door persoonlijker contact te zoeken dan e-mail, spreek je meer mensen waardoor je in minder tijd, meer kunt regelen en afspreken. De zinnen: "Nu ik je toch spreek, wat vind je hiervan…" en "Toch handig dat ik je even gesproken heb..." heb ik heel vaak gehoord de afgelopen 30 dagen.
2. Mensen reageren positief! Ik heb niemand gesproken die het zelf leuk vindt een volle mailbox te hebben. De challenge zet je aan het denken over hoe je zelf communiceert. Jezelf afvragen waarom je iets doet zoals je het doet, is iets positiefs. En iets wat ik te weinig heb gedaan. Zeker als ik druk ben. Maar door jezelf de 'waarom-vraag' te blijven stellen, haal je juist de druk van de ketel! 95% van de mensen die ik heb gesproken - en dat waren er meer dan normaal doordat ik door iedereen werd aangesproken - vertelde e-mail vaak geen handige manier van communiceren te vinden. Ze weten alleen geen beter alternatief. Iedereen gebruikt het. Het overgrote deel zei benieuwd te zijn naar mijn bevindingen en ervaringen.
3) Ons emailgebruik kost tijd, levert stress op en communiceren en samenwerken kan slimmer en leuker. We denken dat het snel en makkelijk is 'even een mailtje te sturen', maar hier gaat heel wat (verborgen) tijd aan verloren. Iemand mailen die je de volgende dag toch spreekt. Iemand mailen die aan de andere kant van de gang zit. Een mail sturen met meerdere vragen om vervolgens halve antwoorden terug te krijgen. En zo heb ik nog tientallen voorbeelden!
Mijn conclusie
Ik heb vaak niet nagedacht over mijn manier van communiceren en had onbewust geaccepteerd dat ons e-mailgebruik ons tijd kost, stress oplevert, niet leuk is en er nu eenmaal bij hoort..
Het allergrootste voordeel heb ik tot het laatst bewaard en vooraf had ik niet gedacht dat dit zoveel impact zou hebben op mijn dagelijkse werk/leven. Mijn dagen zijn niet meer georganiseerd rondom mijn mailbox, wat mij veel proactiever maakt. Als ik 's ochtends begin, open ik niet eerst mijn mailbox om te concluderen dat ik 50 ongelezen berichten heb -> Oeff, stress!! Ik ga nu eerst aan de slag met actiepunten die al op mijn to do lijst staan en waarvan ik eerder al heb bepaald dat ze belangrijk zijn! Een fantastisch gevoel!
Juist de projecten waar je tegen op ziet en die op korte termijn niet direct resultaat opleveren, maar waarvan je weet dat als je ze hebt gedaan je voldoening voelt en ze op de lange termijn ontzettend nuttig zijn. Dat zijn de projecten die je voor je uitschuift, omdat ze niet dringend genoeg zijn/lijken. Door me minder afhankelijk te maken van mijn mailbox, heb ik mij voornamelijk kunnen focussen op juist die projecten. Ik heb de échte controle over wat ik doe terug.
Daarmee durf ik te zeggen dat ik productiever ben geweest dan ooit. Een bizarre ervaring, omdat ik juist dacht dat het beantwoorden van vijf e-mails om 10 uur 's avonds productief was…
De 30 dagen zijn nog niet voorbij, maar ik ben overtuigd! Wil jij jezelf ook overtuigen? Probeer het 30 dagen uit! Wat heb je te verliezen?
###
Wil je me helpen? Deel deze blog met je netwerk
Blog updates ontvangen? Volg mijn pagina (rechtsboven)
Voorbeelden: "Ik moet van mijn manager mijn documenten aanleveren via de mail." Of: "Wij doen intern nu eenmaal alles via e-mail, dat is zo afgesproken." En: "Als ik stop met e-mail ben ik onbereikbaar voor externen en weet ik niet meer wat er allemaal speelt."
Leuk, want hierdoor raak ik nog enthousiaster en gemotiveerder verder na te denken over het "Waarom" van ons e-mailgebruik. En meer overtuigd van het feit de manier waarop we (samen)werken effectiever, efficiënter en persoonlijker kan.
Oftewel, het is tijd voor de volgende stap:
Vanaf 1 mei verstuur ik de hele maand geen e-mail en stel ik een afwezigheidsbericht in waarin ik toelicht dat:
Ik mijn mailbox 1x per dag check op ingekomen e-mail (om 1400 uur)
Ik zelf geen mail meer verstuur en het mogelijk is mij voor echte spoed te contacten via telefoon/Whatsapp/sms/Twitter/LinkedIn/'in-het-echt' etc.
Waar ik tegen aan ga lopen? Geen idee. Ongetwijfeld tegen "problemen". We gaan het zien. Wat we daarna gaan doen? Ik weet het niet. Eerst deze 30 dagen. Ik heb er zin in :-D
Zelf ook enthousiast geworden? Of juist kritisch? Deel het via Twitter: @weijerskevin
