Genade, en so het Moedersdag gekom en gegaan. Vir elkeen van julle — ek hoop dit was ’n dag vol liefde, omgee, drukkies, soentjies en warm liefies. ’n Eerlike romping van klein stemmetjies (of groot stemme) wat roep: "Ma! Mamma! Moeksie!"
Een ding is seker: elke dag lyk anders. Ek kan nie belowe ek’s elke dag hier vir ’n diep geselsie nie — want gister? Gister was net lekker.
Geen foon. Geen sosiale media. Net ek, my klein dude en sy pappa, ’n quadbike, en ’n grondpad op die plaas. Wind in die hare. Stof in die lug. En absolute vrede. Dís wat ek noem Moedersdag.
Maar ek weet ook: nie almal het die dag gevier nie.
So aan jou — mamma sonder kinders. Mamma wat een verloor het. Mamma wat nog hoop en wag. Mamma wat moeg is, of alleen voel. Ek sien jou.
Ek weet jou hart was dalk swaar gister. En ek wil net sê: jy’s nie minder nie. Jy’s nie onsigbaar nie. Jy’s waardevol. Jou liefde, jou storie, jou seer — dit maak jou meer, nie minder nie.
Soms moet mens net die tegnologie afsit, opklim op ’n quadbike, en die liefde voor jou geniet — net soos dit is.
Aan die honde-mammas, engel-baba mammas, hoopvolle mammas, moeg mammas en elke mamma daarbuite: jy’s magic. Jy’s ’n krag.
Real mom. Real talk.
Koffie in die een hand, geloof in die ander.