3 dingen die mis gingen voor en tijdens de Mar-Athon
Op 24 juni liep ik met mijn marathonmaatjes (tevens respectievelijk vrouw en schoonzus) Sippy en Anneke, de halve Mar-athon rond Sneek en meer.
Voordien was ik nog nooit zo kapot gegaan tijdens (en over m’n nek gegaan na) het hardlopen. Deze factoren droegen hieraan bij:
Te weinig slaap de halve marathon was op zaterdag, de dinsdag ervoor waren Sippy en ik terug gekomen van een reis naar Shanghai en Hong Kong. Met een tijdsverschil van +6 uur, kan het even duren voor je het juiste ritme gevonden hebt. Ik moest echter op donderdag op en neer naar München voor een projectaanvraag. Dus ik zat om 5:00 uur in de auto om op tijd op Schiphol te zijn. Door slecht weer was de vlucht terug vertraagd tot rond middernacht en stapte ik pas om 04:00 uur weer in bed. Not helping!
Niet goed gegeten Op logistiek rommelige dagen, ligt het ongelukkig plannen van eetmomenten op de loer. Ons schema was (teruggerekend) als volgt: 19.00 uur starten; 18.30 uur aanwezig; 18.00 uur vertrekken uit Raerd (woonplaats Anneke en zwager Jan Jurjen); 17.00 uur aankomen in Raerd; 16.15 vertrek uit Groningen; 13.00 uur pannenkoeken eten. Idealiter had ik tussen 16.00 en 17.00 uur nog wat substantieels gegeten, maar je hebt dan niet echt trek; denkt: ach, komt wel goed; bent bezig met verhalen en foto’s van de vakantie. Kortom: beginnersfout. Strakker aan het eetregime houden.
Eindtijd boven alles Het hele doel van de dag was een halve marathon onder de 2 uur voor beide dames. Ik zou ‘hazen’. Daarbij werd geen rekening gehouden met de omstandigheden. Er stond namelijk een stevige wind, die we ook nog eens tegen hadden van kilometer 5 tot en met ca kilometer 16. Ik ben niet de meest aërodynamische loper, dus vol in de wind, kan dat ten koste gaan van de snelheid. Maar ik moest onder de 5:40 per kilometer blijven, dus ging forceren. Alles voor de tijd. Anneke was slim, had al snel door dat het er niet in zat en liet zich na 7 kilometer afzakken. Ikzelf moest rond 15 kilometer vaststellen dat ik het tempo niet meer vast kon houden. Sippy passeerde me en ging een prachtige eindtijd van 1.58 tegemoet. Ik ging steeds langzamer, en kwam met pijn en moeite tot een tijd van 2:02:17. 10 minuten langzamer dan 2 jaar eerder in Sneek.
Ik ben wel vaker beroerd na het hardlopen (vooral ’s avonds na een warme maaltijd). Maar heb nog nooit overgegeven. Dat dieptepunt heb ik dus ook meegemaakt nu. En gezien bovenstaande leerpunten, laat ik het me niet nog een keer gebeuren.