#mijmeren

[maartjesmijmeringen-blog]

Ik óf de ander?

Van nature houd ik rekening met de mensen in mijn omgeving. Continu. Ik kan niet anders. Mijn zorg-voelsprieten staan altijd aan. Als je dat combineert met een bovengemiddeld loyaliteitsgevoel en angst om het niet goed te doen, heb je mijn gevoelige en kwetsbare kant te pakken. Iets waar ik mij radeloos door kan voelen. Ik leer steeds beter voor mijzelf kiezen. Om mijn dromen te vervullen en daardoor iets te betekenen voor de wereld. Maar wat doe ik in vredesnaam met de gedachte dat ik het nooit goed doe? Het lijkt wel alsof ik altijd iemand teleur stel? Vrienden, familie, collega’s óf mijzelf? Het lijkt wel alsof ik moet kiezen. Maar is dat zo? Word ik daadwerkelijk gedwongen om te kiezen tussen mijn eigen weg óf een leven waarin ik - voor mijn gevoel - óók continu voor anderen zorg?

Als kind heb ik geleerd om rekening te houden met anderen. Om te zorgen. Betrouwbaar te zijn. Te dienen én tegelijkertijd zelf stevig te staan. Een prachtige levenshouding. Eentje waar ik mij vertrouwd bij voel. Het past mij als comfortabele kleding en elke keer dat ik iets voor iemand anders doe, viert mijn interne systeem feest. Elk kaartje, belletje, berichtje, bloemetje van mijn kant voelt heerlijk. Ongeacht wat er terug komt. Het is mijn natuur om continu met anderen bezig te zijn. Te geven, te vertroetelen en anderen op hun gemak te stellen.

Maar - er is een grote MAAR - het is niet zo vanzelfsprekend om te kiezen voor wat ik wil. Om blind mijn gevoel te volgen en te kiezen voor datgene waar ik van ga stralen. Sterker nog: het voelt als een vervreemding van mijzelf. Het voelt egoïstisch en onattent.

Een merkwaardig contrast, want is het daadwerkelijk egoïstisch om te kiezen voor datgene waar ik van ga stralen? Nee toch? Als ik iemand anders zie stralen, dan vind ik dat een cadeautje. Waarom mag ik dan niet stralen?

Toch experimenteer ik hier al ruim drie jaar mee. Met vallen en opstaan. Een experiment dat resulteert in de realisatie van een grote droom: Wander the World With Us. Samen met mijn geliefde de wereld over om verhalen te maken. Om contact te maken met allerlei mensen, nieuwsgierige vragen te stellen, te schrijven en onderweg te zijn.

Over vier maanden vertrekken we en mijn spanning bouwt zich voelbaar op. Mag ik zomaar weg? Mag ik écht gaan voor wat ik wil? Het lijkt wel alsof ik op een soort duikplank sta. Iedereen in mijn omgeving moedigt mij aan. Natuurlijk spreken de mensen in mijn nabije omgeving hun zorg en toekomstige gemis uit, maar niemand probeert mij tegen te houden. Iedereen support mijn sprong. Toch vind ik het zó verschrikkelijk spannend om te springen. Om mijn gevoel te volgen, mét daarbij de eventuele consequentie dat ik er dan niet voor anderen ben. Nogmaals, het liefst sta ik iedere dag met de fanfare en bossen bloemen bij iedereen op de stoep om mijn steun, warmte en liefde te verspreiden. Maar dat brengt mij de wereld niet over.

Het komt er op neer dat écht gaan voor wat ik wil - de sprong maken - voelt alsof ik anderen in de steek laat. Een pijnlijk gevoel, want dat is het laatste dat ik wil. Ik weet dat ik mijn dierbare mensen - degene die ik in mijn hart heb gesloten - altijd bij me draag en nooit in de steek zal laten. Maar mijn gevoel heeft het er momenteel moeilijk mee.

Natuurlijk hoort bij nieuw avontuur verwarring, angsten, onzekerheden en twijfels. Een overweldigend cocktailtje aan gevoelens en emoties, die er ook bijhoren. Daarnaast voelt het als een absurd voorrecht om te mogen kiezen voor het leven waar ik van droom en is het tegelijkertijd knetter hard werken om dat daadwerkelijk te realiseren.

Dus moet ik kiezen tussen mijn eigen weg óf een leven waarin ik - voor mijn gevoel - continu óók voor anderen zorg? Nu nog wel. Maar iets in mij heeft het vertrouwen dat die twee ooit zullen verzoenen. Dat ik niet meer hoef te kiezen, omdat ze prima samengaan. Maar dat is nu nog niet. Nu moet ik vooral ademen en langzaam comfortabel worden met de ongemakkelijkheid die dit proces met zich meebrengt.

Deze foto is gemaakt door Daniel Maissan

Kijk voor meer verhalen van onze reis ook op onze website Wander the World With Us! 

[maartjesmijmeringen-blog]

Op de grond

Inherent aan experimenteren is ‘op je bek gaan’. De ultieme leermomenten. Maar hoe leer ik van deze momenten? Stel dat ik met mijn fiets in een drukke winkelstraat val? Zonder twijfel zien een heleboel mensen mij dan vallen. Een paar mensen zullen actief te hulp schieten en de rest van de ooggetuigen verwerken mijn val in gedachte. Misschien met plaatsvervangende schaamte, troost of leedvermaak. Dat weet ik niet. Maar ik probeer in ieder geval zo snel mogelijk op te staan en te doen alsof er niets aan de hand is. Alsof ik zonder schram ter aarde ben gestort. Ik fiets dan semi opgewekt verder zodat ik ergens om de hoek, in stilte, het liefst alleen, mijn val kan verwerken. Ik durf te wedden dat als ik op deze manier ‘op mijn bek ga’, ik weinig leer. Ik ontken de situatie, ik ontvang geen hulp noch zorg en ik zet mijzelf buiten spel. Waarom? Schaamte? Trots? Vanochtend werd ik wakker met een onbestemd gevoel. Ik ben mijzelf behoorlijk voorbij gelopen en ik voel nu welk effect dat op mij heeft. Vooral moeheid. Enorme moeheid waardoor het leven mij nu overkomt. Ik neem het zoals het komt, maar ik stuur weinig. Het lukt amper nog om te filteren en de hoeveelheid prikkels en input wordt alsmaar overweldigender. Het zijn ook nog eens overwegend leuke en inspirerende prikkels, maar omdat ik niet stevig sta, overspoelt het mij. Die leuke en inspirerende prikkels resulteren dan in passief gedrag. Ik ontvang alles en iedereen bij gebrek aan eigen kracht. Daarmee wil ik mijzelf niet als ‘slap’ neerzetten, maar meer als iemand die iets nieuws probeert en ervaart wat er gebeurd. Ik kies er nu voor om niet gelijk op te staan en opgewekt verder te ‘fietsen’ alsof er niets aan de hand is. Er is wél wat aan de hand. Maar ook hierin wil ik experimenteren, want ik wil wél hulp en zorg kunnen ontvangen, ik wil niet buitenspel staan en ik wil het al helemaal niet in mijn eentje hoeven verwerken. Dus ik blijf even op de grond liggen. Ik blijf in de situatie. Zo lang als nodig. Ik blijf bij de val zodat ik kan voelen wat er is gebeurd. Zodat ik kan delen en hulp kan ontvangen. Zodat iemand mijn fiets even voor mij oppakt en mij kan troosten. Natuurlijk moet ik zelf opstaan, maar liever omringd met liefde dan alleen. Vallen en opstaan, zeggen ze. Over het algemeen besteden we meer aandacht aan het ‘opstaan’ dan aan het ‘vallen’. Ik ken honderden verhalen van mensen die hun obstakels hebben overwonnen, die telkens opnieuw opstaan en doorgaan. Veerkracht wordt daarbij als iets positiefs en krachtigs gezien. Maar hoe zit dat met iemands valkracht? Hoe licht of zwaar kun je vallen? Welke vaardigheden komen daarbij kijken? Kun je kiezen uit verschillende valtechnieken of wuif je stiekem de val weg en ga je snel over naar het opstaan? Ik durf te zeggen dat ik nu even op de grond lig. Ik ben gevallen, maar nog niet opgestaan. Ik voel ook dat ik nog even moet blijven liggen. Dat geeft mijn lijf aan. Opstaan is nu te veel gevraagd en ik wil niet op wilskracht verder gaan. Dat heb ik de afgelopen tijd gedaan en dan mis ik een zintuig die ik nodig heb om te kunnen doen wat ik doe. Wezenlijk contact maken lukt voor geen meter als ik op wilskracht leef vanuit moeheid. Dan sla ik de plank mis en krijg ik niet het onderste uit de kan. Iets wat ik wel wil, anders hoeft het voor mij niet. Ik heb rust nodig om te kunnen doen wat ik doe. Dat blijkt een voorwaarde te zijn. Gek  genoeg ligt ik best prettig. Mits ik accepteer dat ik ben gevallen. Het is nu oké zoals het is. Op de grond. Ik voel vanzelf wanneer ik vanuit mijn diepste kracht weer opsta. Dat is het moment waarop ik uitgerust ben, heb verwerkt wat er is gebeurd, mijn leermomenten heb gepakt en met hernieuwde kracht - vanuit rust in plaats van wilskracht - weer verder ga.

Echt vallen geeft mij meer kracht, dan krachtig opstaan.

Foto is gemaakt door mijn lief Daniel. 

[asnatas-blog]

18. Ingeburgerd

Na 5 dagen zijn we goed ingeburgerd op ‘le camping’. De laatste 2 dagen zijn we weer aan het werk. En dat is raar. Hoewel we vroeg vertrekken, komen we ze toch al tegen. Voor dag en dauw, met de toilettas onder de arm. De wc-rol in de hand. Het chemisch toilet ontkennend voor zich uit houdend. Het is de Chinese dame gehuld in roze pyjama met Tweety opdruk. De bebrilde 50-plusser in zijn versleten trainingspak. De Surinaamse schone met de grote Bulldog aangelijnd. We groeten elkaar. Glimlachen. Zwaaien bij de toiletgebouwen. Na de slagboom begint het gemijmer al. En suddert het nog even door. Zucht. Het permanente vakantiegevoel.

[maartjesmijmeringen-blog]

Vermoeiend en verslavend

Deze reis door Ghana, is mijn eerste ontmoeting met de Afrikaanse cultuur en daardoor erg bijzonder. Het is namelijk onmogelijk om een tweede keer ‘voor het eerst’, door Afrika te reizen. Dus daarom geniet ik nu ten volle van alles wat ik zie, hoor, proef, voel en ervaar. Het is een aaneenschakeling van overweldigende momenten en mijn ‘emmertje’ stroomt continu over van alle indrukken. Het is een soort rollercoaster waar geen einde aan komt. Vermoeiend en verslavend tegelijkertijd. Heerlijk!

Als iemand nu aan mij zou vragen: “Wat is je het meest opgevallen?”, dan zou ik zonder twijfel zeggen: “De mensen”. Neem bijvoorbeeld de vrouwen hier. Ik heb volgens mij nog nooit zoveel mooie vrouwen in zo’n korte tijd gezien. Werkelijk adembenemend. De schoonheid van deze vrouwen heeft niet alleen te maken met hun uiterlijke kenmerken, maar ook met hun uitstraling. Ze stralen voor mij trots, kracht en vrouwelijkheid uit. Maar ook hun manier van lopen is opvallend mooi. Ze lopen namelijk allemaal, zonder uitzondering, met een zeer rechte rug, met hun (vaak enorme) borsten vooruit en ze schudden daarbij elegant met hun heupen. Dat zijn overigens niet zomaar heupen, dat zijn echte vrouwenheupen: rond en stevig. Daarnaast lopen ze vaak met enorme hoeveelheden spullen op hun hoofd. Maar niets gaat ten koste van hun elegantie. Sterker nog, het lijkt wel alsof het ze geen enkele moeite kost. Ze blijven mij verwonderen en in mijn ogen zijn de vrouwen hier rondwandelende kunstwerken.

De mannen doen daarentegen iets heel anders met mij. Het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben dat het mijn eerste Afrikaanse ervaring is, maar ik voel mij bij tijd en wijle enigszins geïntimideerd door de mannen hier. Een gevoel dat ik niet ken, want ik voel mij zelden geïntimideerd door andere mensen. Ik heb er ook even over gedaan om te kunnen duiden waar mijn gevoel vandaan komt, maar ik denk dat het te maken heeft met de uitstraling, de uiterlijke kenmerken en de hoeveelheid mannen hier. Ze zijn om te beginnen mega gespierd, vrijwel allemaal, tenzij ze de veertig zijn gepasseerd. Daarnaast hebben ze karakteristieke koppen met vaak grote ogen. Ze zijn groot en het zijn er veel. Iedereen leeft natuurlijk buiten op straat, want het is te warm om binnen te zitten. Maar het heeft niet alleen te maken met de uiterlijke kenmerken en de hoeveelheid, het heeft ook te maken met hun uitstraling. Ze kunnen indringend kijken en komen daardoor in mijn persoonlijke ruimte. Waarbij wel gezegd: dat als ik vriendelijk glimlach, ik een glimlach van oor tot oor terugkrijg. Dus het is vooral mijn gevoel en ook al weet ik dat ik mij niet geïntimideerd hoef te voelen, gebeurt het toch. Wat ik zeg, het zal ongetwijfeld te maken hebben met mijn eerste keer hier in Ghana.

Naast de indrukwekkende mensen is ook het verkeer, het openbaar vervoer en het klimaat een belevenis. Het is hier warm, druk en er is relatief veel armoede. Het lijkt dus alsof het merendeel van de mensen doet wat hij of zij moet doen om te overleven. Het heeft iets weg van een anarchie. In het verkeer denkt vrijwel elke bestuurder dat ie voorrang heeft. Dit heeft al geleid tot de nodige verkeersinfarcten en ze gebruiken hier maar al te graag hun claxon. Het liefst met een bepaald ritme. Hier geldt namelijk het recht van de sterkste en dat wordt bepaald door de grote van het voertuig, het type voertuig en het ritme bij het claxonneren. Tussen de auto’s door zie je de verkopers rondlopen. Zij dragen alles op hun hoofd en manoeuvreren zich soepeltjes tussen het chaotische verkeer. Desalniettemin is het zichtbaar zwaar werk en er is veel onderlinge concurrentie. Dus ook onder de verkopers zegeviert het recht van de sterkste. Het zelfde geldt voor de taxi chauffeurs. Het komt regelmatig voor dat er onderling verbaal wordt gevochten om een ritje. Het is dus voor mij in ieder geval duidelijk dat als je niet opkomt voor jezelf of als je je zaakjes niet goed hebt geregeld, dan red je het hier niet.

Gelukkig duurt deze rollercoaster aan ervaringen nog een ruime week, want ondanks dat ik het vermoeiend vind, ben ik verslaafd geraakt aan de gekte die reizen met zich meebrengt.

Foto gemaakt door Daniel Maissan

[matildamiss]

Miss Matilda bezoekt: Het Rijksmuseum

Het Rijksmuseum? Dat is toch een of ander museum in Amsterdam? Ik weet niet of iemand daar ooit van heeft gehoord? Als cultuurliefhebber zul je ook de meest obscure musea moeten bezoeken, dus Miss Matilda kocht een NS dagkaartje van de Hema en vertrok naar Amsterdam. 

“Deze kant op?”

“Zijn we hier al geweest?”

“Waar zijn we nu?”

“Dit hebben we toch al gezien?”

– Diepgaande gesprekken in het…

View On WordPress