#proces

[sneakersculture]

Une championne du monde de sprint poursuit Puma et l'écurie Mercedes F1

Parce que les embrouilles arrivent toujours en nombre, on a tout récemment appris qu’une championne du monde de sprint poursuit Puma et l’écurie de Formule 1 Mercedes, affirmant que leurs pointes et chaussures étaient mal conçues et ont causé les blessures qui ont mis fin à sa carrière. Une très mauvaise publicité pour une marque déjà en difficulté. Des blessures causées par ses baskets Abby…

Une championne du monde de sprint poursuit Puma et l'écurie Mercedes F1

[i-alcocer]

Le procès du chien

("El juicio de un perro", Laetitia Dosch, 2024) ¿Amantes de los animales? Les recomiendo mucho buscar esta peliculita francesa de 2024, sobre un perro que en la ciudad de Lausana (Suiza) fue enjuiciado para decir si es condenado a muerte o no por atacar a una persona, llegando el caso incluso al Tribunal Europeo de Derechos Humanos, y abriendo con ello un interesante debate jurídico sobre si un animal debe ser considerado un "objeto" o un "ser vivo". (aunque el caso en el que está inspirada mayormente la historia, ocurrió realmente en Alsacia, Francia, entre 2014 y 2015) Es el debut como directora de Laetitia Dosch, quien también protagoniza la cinta, estrenada en festivales como Cannes y Sevilla... No se si llegue a salas comerciales (debería), pero aquí en CDMX por ahora pueden encontrarla en lugares como la Cineteca Nacional o en la Filmoteca de la UNAM. Esta anécdota en Francia cambió formalmente el estatus legal de los animales en su Código Civil, dejando de considerarlos "bienes muebles" para reconocerlos como "seres vivos dotados de sensibilidad" (o seres "sintientes", como se ha puesto de moda -y hasta legalmente reconocido- llamarlos). Sin duda una gran reflexión sobre como debemos entender y respetar a estos compañeritos de vida. Sobre todo aquí en México, que -penosamente- ocupa el primer lugar en maltrato animal en América Latina, el tercero a nivel mundial, y donde solo el 0.01% de los casos de maltrato son sancionados... algunos de estos involucrando al mismo gobierno, como los casos de Tecamac (2025) y Texcoco (2023) en Edomex, el Refugio Franciscano en CDMX (2026), o el de Santa Catarina en Nuevo Léon (2025).

Y sí, si la van a ver es muy probablemente les saque lagrimita : (

_ Tras perder varios casos relevantes, Avril, una joven abogada con problemas de autoestima se promete ganar, a toda costa, el siguiente caso. Lo que no imagina es que su próximo cliente será Cosmos, un perro acusado de morder a una mujer en el rostro y condenado a muerte casi de manera inmediata. El filme se convierte así en una fábula moderna, tan absurda como conmovedora, que pone en tela de juicio el papel de los animales en nuestra sociedad. Director: Laetitia Dosch  Guión: Laetitia Dosch y Anne-Sophie Bailly.  Dir. Fotografía: Alexis Kavyrshin   Fotografía: Color   Música original: David Sztanke.  Edición: Isabelle Devinck y Suzana Pedro.  Con: Laetitia Dosch, François Damiens, Anne Dorval, Jean-Pascal Zadi, Mathieu Demy. Productor: Lionel Baier, Agnieszka Ramu , Thomas Verhaeghe , Mathieu Verhaeghe  Productora: Band à part Films , Taller de producción y RTS Radio Télévision Suisse.  Distribuidora:  Tulip Pictures.  Clasificación: B. https://www.youtube.com/watch?v=a5UdU_iBXYs

[lequotidien509]

Procès Jovenel Moïse : document explosif sur “Dimitri”, arme identifiée — le FBI resserre l’étau

Miami. Près de cinq ans après l’assassinat du président Jovenel Moïse dans sa résidence privée de Pèlerin 5, le procès fédéral en cours aux États-Unis dévoile progressivement les mécanismes internes d’un complot international. Le FBI resserre l’étau sur la défense. Après plusieurs jours d’audiences marquées par des témoignages clés, les journées 8 et 9 confirment une tendance lourde : la…

Procès Jovenel Moïse : document explosif sur “Dimitri”, arme identifiée — le FBI resserre l’étau

[mistrzynidetalu]

Czasem problem nie polega na tym, że ktoś odszedł. Problem polega na tym, że w środku wciąż jest blisko. W myślach. W odruchach. W porównaniach do innych.

Można kogoś fizycznie nie mieć obok siebie, a nadal nosić go w codzienności. Wspomnienia wchodzą w nawyk. A nawyków nie odkłada się jak książki na półkę.

Najtrudniejsze nie jest rozstanie. Najtrudniejsze jest przeorganizowanie własnego wnętrza. Znalezienie dla tej osoby nowego miejsca. Nie przy sobie. Nie w centrum. Tylko gdzieś dalej.

I to nie dzieje się na komendę. To proces. Czasem powolny. Czasem bolesny.

Ale prędzej czy później uczysz się żyć bez ciągłego sięgania po coś, czego już nie ma obok.

[mistrzynidetalu]

Człowiek biegnie.

Nie zawsze wie dokąd, ale wie, że musi. Za czymś. Przed czymś. Przez coś. Proces nie pyta, czy masz siłę. Proces się dzieje. Dni mielą się same, jakby ktoś wrzucił je do pralki bez programu „pauza”. Praca, oczekiwania, ambicje, cudze wizje twojego życia. Checklisty zamiast snów. Kalendarz zamiast serca. Gonitwa nie zawsze wygląda jak sprint. Czasem to powolne, ciche dreptanie w miejscu, z poczuciem, że stoisz… a i tak się męczysz. Człowiek w procesie traci kontury. Najpierw przestaje zadawać pytania. Potem przestaje się dziwić. Na końcu przestaje zauważać siebie. I nagle orientujesz się, że nie pamiętasz, kiedy ostatnio coś było twoje, a nie tylko „do zrobienia”. Może proces nie jest wrogiem. Może gonitwa nie musi być ucieczką. Może człowiek nie jest maszyną. Ale żeby to sprawdzić, trzeba się na chwilę zatrzymać. A to, paradoksalnie, jest dziś najtrudniejszy ruch.

[mistrzynidetalu]

Nie każda droga jest prosta. Czasem prowadzi przez ciszę, przez zwątpienie, przez miejsca, w których chciałoby się zawrócić.

Trudności nie są znakiem, że idziesz źle-często są dowodem, że idziesz naprawdę. Każdy krok, nawet ten najcięższy, zmienia Cię po drodze. I choć nie zawsze widać cel, sama droga uczy wytrwałości, pokory i odwagi. Idź dalej. Nawet powoli-byle naprzód.

[kralovna-ne-stesti]

Znovu a znovu a znovu a znovu se mi ukazuje a potvrzuje, že moje (podnikatelský) nápady a záměry jsou dobrý, přímo skvělý! Jenže je nedovedu na požadovanou úroveň, protože je dělám jako jedna z prvních, bojím se, nevěřím si a neumím si představit, že by to reálně uspělo. A tak to nechám upadnout a vyšumět, abych po čase znovu a znovu a znovu a znovu zjišťovala, že někdo jiný, dlouho po tom, co jsem s tím prvně začínala já, to vzal a prostě udělal a ono to je života schopný a úspěšný a já mám pak furt jen oči pro pláč a hlavu plnou hlodajících brouků. Jsem člověk nápad. Musím ještě přijít na to, jak být i člověk proces. Protože kdyby všechno to, co jsem dělala a pustila, pořád vedla, jsem už dávno za vodou a ušetřila bych si tolik stresu a bolesti, až o tom radši nechci ani přemýšlet.