Και ξερεις τι θα ηθελα τωρα; Να φυγω, να φυγω χωρις προορισμο. Να ταξιδευω απο μερος σε μερος, να μην με νοιαζει που θα παω, τι θα δω, ποσες φωτογραφιες η βιντεο θα τραβηξω για να δειξω σε ολους ποσο καλα περναω και ποσο ομορφα μερη βλεπω. Να ταξιδευω για μενα. Να μην συλλεγω σουβενιρ αλλα αναμνησεις. Τοσες πολλες μεχρι να σβηστουν ολες οι προηγουμενες. Τοσες πολλες μεχρι το μυαλο μου να καθαρισει, μεχρι οι οριζοντες μου να ανοιξουν, μεχρι να βγω απο τη φυλακη στην οποια αυτοπεριοριζομαι προσπαθωντας να με πεισω πως ειναι καλυτερα εδω. Θελω να μην με νοιαζει σε ποιον μιλησα και τι του ειπα. Θελω να μην μιλαω αλλα να ακουω. Να γεμισω με εμπειριες που αλλοι εζησαν και μου αφηγηθηκαν παραστατικα και να νιωθω σαν να ημουν κομματι τους. Τοσες που να ξεχασω οσα εγω η ιδια εχω ζησει ως τωρα. Να γνωρισω ανθρωπους και ανθρωπους, με αλλες νοοτροπιες που μιλανε αλλες γλωσσες και πρεσβευουν αλλες ιδεες. Ανθρωπους καλους και κακους, χωρις να με νοιαζει ποσους απο αυτους θα ξανασυναντησω, η πως θα συμπεριφερθω για να καταφερω να τους αφησω καλη εντυπωση, ωστε να μπορω να μαι ο εαυτος μου. Θελω να εξαφανιστω απο οσα και οσους ο ιδιος μου ο εαυτος με αναγκαζει να κυνηγαω αεναως με μονο αποτελεσμα να πληγωνομαι. Θελω να καταλαβω το νοημα της ζωης, να ξαναβρω τον χαμενο μου ενθουσιασμο και να γεμισω ξανα αισιοδοξια. Να γνωρισω ανθρωπους που ξερουν να εκτιμουν τα μικρα πραγματα στη ζωη, ανθρωπους αισιοδοξους και χαμογελαστους, μα πανω απο ολα ανθρωπους που ξερουν να αγαπουν. Να βρω τον εαυτο που εθαψα για να κανει η αυτοκαταστροφικοτητα μου το γουστο της, να ξαναγινω ΑΝΘΡΩΠΟΣ με ολη τη σημασια της λεξης. Θελω να φυγω αυριο και να γυρισω μονο οταν θα μαι ετοιμη να αντιμετωπισω προσωπο με προσωπο τη μιζερια μου και να τη νικησω. Θελω να βγω νικητρια απο τη μαχη που εγω η ιδια ξεκινησα με τον εαυτο μου. Και που ξερεις; Ισως τελικα οντως γυρισω ευτυχισμενη. Ισως ξαναβρω την χαμενη μου πιστη στους ανθρωπους, μα πανω απ’ ολα σε εμενα. Ισως…
