หย่า
หย่า...
“เมื่อไหร่คุณจะเซ็นไอ้กระดาษบ้าๆนี่ซักที”
ผมละสายตาจากหนังสือพิมพ์ขึ้นมามองริองภรรยาสาวคนสวย เธอกอดอกยืนพิงขอบประตูที่ทำจากไม้โอ๊ต
เราเถียงกันแทบตายตอนเลือกวัสดุมาใช้ตกแต่งเรือนหอ และเธอมักชนะผมเสมอ
คราวนี้เธอกำลังขอหย่าผมจะไม่ยอมไม่ให้เธอชนะหรอกนะ
“อย่ามากวนประสาทฉันนะ”
ผมเหลือบมือนาฬิกาที่ข้อมือซ้าย เจ็ดโมงครึ่งมันเช้าเกินไปที่ต้องมาเถียงกับเธอเรื่องเดิมๆ ผมไม่อยากหงุดหงิดไปทำงาน
“ผมไม่เซ็น”
ริองจ้องหน้าผมราวกับสัตว์ป่า เธอคงอยากฉีกผมออกเป็นชิ้นๆ แต่ไม่มีวันซะหรอกที่ผมจะหย่าเพื่อให้เธอไปไปเสวยสุขกับชู้ของเธอ
“อามิฉันเหนื่อยกับคุณมามากพอแล้ว แค่ต้องทนเห็นหน้าคุณฉันก็สะอิดสะเอียดจะแย่อยู่แล้ว”
“คุณก็เลยหนีผมไปนอนกกกับไอ้บ้านั่นใช่ไหม”
“พูดอะไรของคุณ”
“อย่าคิดว่าผมไม่รู้ริอง”
“เพราะแบบนี้สินะคุณถึงได้ส่งคนไปซ้อมเรียว”
คิตากาวะ เรียวชื่อที่ทิ่มแทงใจผม รูปถ่ายนับพันใบที่นักสืบส่งมาให้ ฉากพลอดรักหวานชื่นที่ทำให้เธอสำลักความสุขจนอยากทิ้งผมไป มันสมควรโดนแล้ว
“นี่แค่คำเตือนริอง ถ้าคุณยังอยากให้ไอ้เด็กนั่นมีชีวิตอยู่อย่าได้คิดจะกลับไปหามัน”
“ฉันเกลียดคุณ!”
ริองเดินมาตบหน้าผม มือบางทุบตีไปตามร่างกายผมอย่างไร้ทิศทางจนผมต้องจับมันรวบไว้ กวาดแก้วกาแฟลงไปกระทบพื้นแตกกระจาย
ริองยิ่งเกรี้ยวกราดเข้าไปใหญ่เพราะแก้วกาแฟใบนั้นมันเป็นลิมิตเอดิชั่นที่เธอข้ามน้ำข้ามทะเลไปซื้อมา
“คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง อุ๊บ”
ผมยกตัวริองขึ้นโต๊ะที่เพิ่งเคลียร์พื้นที่ ดันสะโพกเบียดขาของเธอให้กว้างออก กดจูบไปตามริมฝีปากอิ่มที่กระหน่ำคำพูดร้ายๆใส่ผม
ดึงทึ่งชุดนอนบางออกไปให้พ้นจากร่างกายของเธอ แน่ละริองไม่ยอมให้ผมแตะต้องตัวเธอได้ง่ายๆ
แต่ผมรู้จักเธอดี รู้ว่าต้องทำอย่างไงเธอถึงจะโอนอ่อน ต้องสัมผัสตรงไหนถึงจะปลุกเร้าอารมณ์รักให้ลุกโชน
“อืม อามิ”
ผมดูดดึงปลายยอดอกที่แข็งเป็นไต อีกข้างก็กอบกุมบีบเค้นด้วยมือตามแรงอารมณ์ ฝากร่องรอยไปทั่วเผื่อเธอไม่เชื่อฟังผมแล้วกลับไปหาไอ้เด็กนั่น
มันจะได้เห็นว่าร่างกายบอบบางนี้เป็นของใคร
“อื้ออ”
ปลายนิ้วสัมผัสส่วนอ่อนไหวของริอง ไหนเธอว่าไม่อยากเห็นหน้าผมแล้วทำไมส่วนนั้นของเธอถึงได้เปียกชื้นขนาดนี้
ผมค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปสำรวจภายในที่ร้อนระอุ ขยับเข้าออกเนิบนาบคงไม่ทันใจเธอ ริองถึงได้บดเบียดสะโพกเร่งให้ผมสัมผัสเธอมากกว่านี้
มือบางรั้งท้ายทอยให้ริมฝีปากหนาของผมแนบชิดกับช่องทางร้อนของเธอ ผมกลืนกินน้ำรักที่ไม่มีท่าทีว่าจะหมด
“อามิ!”
ขาเรียวโอบรอบคอเกร็งจนสั่นไปหมด ริองทิ้งตัวลงไปนอนบนโต๊ะ หอบหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม
ปลุกให้ส่วนนั้นของผมแข็งตัว ผมค่อยๆช้อนตัวเธอขึ้นมาเดินตรงไปที่ห้องนอนของเรา
“อามิ”
ริองปรือตาขึ้นมามอง ผมเธอสั้นลงนิดหน่อยทำไมผมถึงเพิ่งสังเกตนะ เธอรั้งใบหน้าผมให้ก้มลงไปจูบปลายลิ้นร้อนสัมผัสกันและกันอย่างโหยหา
เราไม่ได้มีเซ็กส์กันมานานเท่าไหร่แล้ว เพราะแบบนี้ใช่ไหมเธอถึงไปหาไอ้เด็กเรียว
“คุณทำให้ผมโกรธ”
“ฉันทำอะไร?”
แค่คิดว่าเธอเคยทำมันกับคนอื่นผมก็โกรธแล้ว ปลดเข็มขัดออกปล่อยให้กางเกงสแล็ดหลุดลงไปตามแรงโน้มถ่วง ถอดชั้นในโชว์ความเป็นชายให้ริองได้เห็น
“คุณได้ทำเรื่องแบบนี้กับไอ้เด็กนั่นหรือเปล่า”
“ถามทำไม”
“ผมอยากรู้ ขอร้องริองช่วยบอกผมที”
“ฉันไม่ได้มีอะไรกับเรียวโอเค? อึก! อ๊ะ..”
ได้คำตอบถูกใจ ไม่รอช้าผมลากแก่นกายไปตามส่วนอ่อนไหวของริอง ถูไถจนแรงปรารถนาของเธอเปียกชุ่มของผมไปหมด
ค่อยๆดันมันเข้าไปให้จนสุด ช่องทางรักบีบรัดแน่นผมจนรู้สึกอึดอัด ผมก้มลงไปจูบริองเพื่อให้เธอผ่อนคลาย ขยับเข้าออกช้าๆจนเธอกลั้นเสียงครางหวานไม่อยู่
“อ๊ะ...อ๊ะ..”
เสียงผิวกายกระทบกันดังพอๆกับเสียงคราง ผมโยกสะโพกเร็วแรงขาริองเกี่ยวเอวผมเกร็งสั่นไปหมดภายในช่องทางรักของเธอตอดรัดเมื่อถึงปลายทาง
ผมกระแทกแก่นกายเข้าออกถี่จนน้ำรักพุ่งทะลักออกมาเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด
“อามิรักฉันไหม”
ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำตารอคำตอบ ผมกอดริองแน่นสูดกลิ่นกายไปตามซอกคอชื้นเหงื่อ
“รักสิ ผมรักคุณอย่าทิ้งผมไปเลยนะ”
“ฉันจะไม่หย่าก็ต่อเมื่อคุณเลิกบ้างานซะที แล้วก็ไปขอโทษเรียวคุงด้วย ฉันรู้ว่าคุณรู้ว่าฉันจ้างเรียวมาแสดงละครตบตาคุณ”
“โธ่ที่รักถึงผมจะรู้แต่ไอ้เด็กเรียวมันถึงเนื้อถึงตัวคุณจริงๆนิ”
ริองกำลังน้อยใจสินะที่ผมไม่ค่อยมีเวลาให้ เธอเลยต้องเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีแบบนั้น แต่เรียวสมควรเจ็บตัวแล้วที่บังอาจมาแตะเนื้อต้องตัวคนรักของผม
“ไม่ค่ะอามิ”
“อ่าก็ได้ครับ”
เรายิ้มให้กันก่อนบทรักจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง...
“คัท!”
ยามาดะ มิซูโฮะถอดหูฟังตัวใหญ่ออกมาคล้องคอบิดซ้ายทีขวาทีคลายความเมื่อยล้า ชายหนุ่มหันไปบอกให้ฟุตามุระ ฮารุกะเอาทิชชูไปให้มิยามาเอะ อามิ เช็ดคราบอะไรๆที่เขาพึ่งทิ้งไว้บนเตียง
“นายเสร็จเร็วไปนะ”
“โห่พี่นี่ผมกลั้นไว้จะแย่อยู่แล้วนะ”
อามิรีบเช็ดแก่นกายของตัวเองไม่ลืมส่งทิชชูไปให้นางเอกของเขาได้เช็ดทำความสะอาดบ้าง
“ยามาดะซังคราวหลังขอพระเอกอึดๆกว่านี้ไม่ได้หรอค่ะ”
อะซึมะ ริองยื่นมือไปรับผ้าขนหนูสีขาวจากฮารุกะมาพันรอบตัว หลบออกมายืนหลังฉากให้ทีมงานได้เก็บสถานที่
“พูดให้ดีๆนะคุณ นี่ขนาดผมไม่อึดยังทำคุณสั่นตั้งหลายรอบ”
“เขาเรียกการแสดงยะ”
“อะซึมะซังแสดงสมจริงจังเลยนะค่ะ”
ฮารุกะสาวน้อยหุ่นสะบึมพูดด้วยสีหน้าจริงจัง พรางทำท่าซีดปากเลียนแบบริองให้มิซูโฮะดู
“ยามาดะซังฉันก็เซ็กซี่นะค่ะเมื่อไหร่จะให้ฉันเป็นนางเอกบ้าง”
“พอเลยทามุไปเก็บของเตรียมกลับบ้านไป”
มิซูโฮะกุมขมับ แรกๆก็หมายมั่นจะเอาฮารุกะมาเป็นนางเอกหนังเอวีของตัวเอง บอกให้ลองใส่ถุงยางกับของปลอมให้ดูหน่อย
มันก็มัวแต่กะระยะวัดความยาวอยู่นั่นแหละ เห็นแววหนังเจ๊งอยู่ล่ำไรไม่กล้าเสี่ยงเลยเอามาใช้งานในกองถ่ายมันซะเลย
หันมามองพระเอกนางเอกยังแขวะกันไม่เลิก เอาเถอะเรื่องของพวกเขาเราไปพักบ้างดีกว่า ว่าแต่พวกคุณอย่าลืมติดตามหนังของผมล่ะ
END.....
