#mowaprosta

[profetesfurorpoeticus]

Feministyczny wiersz z dzieciństwa (do którego może coś dodałam)

Jestem sobie sama plastrem różowym. A na tym plastrze są bajkowe paprotki, A na mojej skórze są drżące włosy i sama je okiełznam.

Zawiązałam szary bandaż na kolanie własnymi dłońmi. I moimi palcami pogłaskałam się po włosach. A drzwi niech będą zamknięte, gdy leje się krew i gorzkie łzy niech stają się słodkie.

Potrafię pstryknąć się w nos i chodzić po zwalonym drzewie. Sama wypłynę łódką na środek wzburzonego morza i sama ubiorę kurtkę, własnym ramieniem i utopić się 

[profetesfurorpoeticus]

[Stopy brudne od wilgotnej ziemi...]

stopy brudne od wilgotnej ziemi udało się doczyścić dnia następnego

moje wiersze opuściły swoją niszę, w której było im ciepło i miały kanapę co one teraz zrobią zostawione same sobie czy dadzą radę znajdą dach nad głową masło jest przecież nie do przyjęcia drogie na przyjęcia robię kanapki niesklejone

była wystawa siedzieliśmy przytuleni i szczęśliwi na zdjęciu diademy na czubkach naszych głów (następnego dnia zdjęcia bestialsko powyginano)

stopy brudne od wilgotnej ziemi na której tańczyłyśmy równia pochyła wytrącała nas z równowagi po bursztynowym angielskim trunku bursztynowe matczyne klipsy zgodnie z pożegnaniem pani doktor kto skończy wcześniej wychodzi po angielsku i udało się doczyścić nigdy

wiosna 2018

[profetesfurorpoeticus]

Góra

Przytulam policzek do Góry. Za Górą nic już nie ma. Tu jest świat dziki i inny. Fale chcą połamać mi kości.

Czuję, jak jedynym pragnieniem oceanu jest roztrzaskać mnie i pożreć. Góra jest zwodniczą opoką. Za górą skrywa się dzień.

Na Wyspach Szczęśliwych kolory kwiatów urzekają mnie, lecz wiatr wrzeszczy i gwałci ciało pragnące przytułku.

Oto koniec wszystkiego. Kraby na wilgotnych kamieniach, zjedzony lawą głaz. Góra oddziela noc od dnia. Za Górą nic już nie ma.

[profetesfurorpoeticus]

Paraklauzytoron

To wstrętne śpiewać pod drzwiami karetki

czemu wzdychasz umierając człowieku? piszę wiersz o Tobie, na Tobie, z Twojej ofiary

całe Iliada i Odyseja powstały na kamieniu węgielnym Ifigenii

wypijam nawet naparstek wódki pozostawiony na żer desperatów

wypluwam abjekt na błękit nieba i sama staję się abjektem

wytwarzam abjekt na błękit nieba i sama staję się abjektem

ile razy Ty, głosie konający, napoiłeś się pieśnią, rozweseliłeś

co przypominasz sobie? śmierć wyciągnęła po ciebie mackę z morza

w którym rychło utonęlibyśmy - my, co nam się cierpieniem wydaje miłość

to zachodzi dzień stukam w drzwi odjeżdżające

syreny śpiewają vilanelle, rozbijające dorodne statki

czerwiec 2018

[profetesfurorpoeticus]

Jesteśmy chyba ponad tęczą?

W studyjnym kinie w domu kultury, gdzie starszy pan klimatycznie dziurawi bilety, uświadomiłam sobie, jak blisko mnie była niegdyś Judy. Co prawda na film reżyserii Ruperta Goolda wybrałam się z powodu Renée. Lecz ostatecznie obie panie przemówiły do mnie, do małej dziewczynki we mnie i do kobiety we mnie.

[profetesfurorpoeticus]

Ja czytam, zatem coś pisze

W kilku skłębionych wierszach, w pojedynku, w rowie splątanych kończyn tłumaczy najskuteczniej relację między czytelnikiem i autorem, o którym rozpisują się w swoich eksperckich tekstach Eco i Głowiński. A którą wystarczy ująć słowami...

[profetesfurorpoeticus]

Chłopcze

Chłopcze czy pragniesz wiedzieć Czym jest niebo lśniące nad Tobą  Jest oceanem przy łagodnej bryzie  Lecz jeśli zerwie się wiatr Przyciągnie grzmot i błyskawicę  Ocean spadnie na ciebie

Chłopcze czy wciąż jesteś chłopcem Stałeś się mężczyzną i tylko oczy  Są tak cielęce jak były                                  Ten ocean wylewa się na mnie Zaczyna płynąć w moich żyłach Topić moje płuca kwaśną wodą 

Muszę płynąć przed siebie aż po horyzont Inaczej ocean zaleje mnie całą  A niebo przestanie istnieć Będę tęsknić za promiennym uśmiechem  Które było mi słońcem i za nocą Która była mi bratem 

Na którą łódź wejdę pod koniec dnia Ta zabierze mnie do brzegu Wszyscy marzą o tym tylko By zanurzyć się w oceanie I żywym wrócić

Wrzesień, 2019

[profetesfurorpoeticus]

Wstęp

Ale dosyć zrzędzenia. Od dziś przedstawiam i publikuję na niniejszym bloku historie swoich podróży po materialnym i ideowym świecie (czyt. między krajami i po książkach).

Proza to moja żona, a poezja kochanka...