#murzynekbambo

[ziobrowski]

nie dajmy się zwariować

[ziobrowski]

Murzynek Bambo

Julian Tuwim Murzynek Bambo w Afryce mieszka, Czarną ma skórę ten nasz koleżka. Uczy się pilnie przez całe ranki Ze swej murzyńskiej Pierwszej czytanki. A gdy do domu ze szkoły wraca, Psoci, figluje - to jego praca. Aż mama krzyczy: "Bambo, łobuzie!" A Bambo czarną nadyma buzię. Mama powiada: "Napij się mleka", A on na drzewo mamie ucieka. Mama powiada: "Chodź do kąpieli", A on się boi, że się wybieli. Lecz mama kocha swojego synka, Bo dobry chłopak z tego Murzynka. Szkoda, że Bambo czarny, wesoły, Nie chodzi razem z nami do szkoły. Wiersz skierowany do dzieci, opisuje codzienne życie młodego czarnoskórego mieszkańca Afryki - czyli Murzyna. Autor z uznaniem pisze o edukacji, która jest codziennością Bambo. Po szkole Bambo, jak wszyskie dzieci wraca do domu, gdzie matka częstuje go mlekiem - być może Bambo jest Masajem. Poza tym czas chłopakowi zajmują psoty i figle. Bambo unika zarówno mleka, jak i przesadnego szorowania, ponieważ jest dumny z koloru swojej skóry. Autor pochwala postępowanie Bambo i wyraża ubolewanie, że czarnoskóry uczeń nie uczęszcza do polskiej szkoły. Wiersz jest przepojony charakterystyczną dla polskiej poezji tolerancją i poszanowaniem obcych wierzeń i obyczajów.