Erkent de nadetripdip
Op het eerste gezicht was ik niks veranderd, zei m'n vader. Geen te korte pony of dreads in m'n haren, geen tattoos of extra piercings erbij, ook geen kleding met olifanten en chakra tekens. Een totale gedaanteverandering is uitgebleven en ook qua persoon schijn ik voor mijn doen heel normaal te zijn gebleven. Een mix van heimwee en jaloezie kwam wel opzetten toen ik eenmaal terug was en weer mee begon te draaien in het leven wat 'normaal' genoemd wordt. Heimwee naar je voeten volgen, met de wind mee waaien en betoverd worden door nieuwe indrukken. Heimwee naar het zwerven wat het leven was, heimwee naar hartverwarmende zielen leren kennen en heimwee naar vreemde plekken die zomaar als thuis voelen. Superfijn is het om iedereen na zo een tijd weer te zien, te kunnen knuffelen en in het echt te kunnen spreken. Blije snoetjes veranderen nauwelijks in zes maanden en ze zijn geweldig om weer als vanouds te zien stralen. Heerlijk ook om weer in de thuisstad te lopen en met eenzelfde glimlach op je giechel te beseffen dat dit is waar je thuis bent. Je daarbij beseffen dat levens gewoon verder gaan is een beetje bitterzoet. Stuk voor stuk geweldige dingen wat met een oprecht enthousiasme ook iets aanwakkert wat lijkt op 'jamaarfuckenikdan'. Een besef dat zij rechtdoor zijn gegaan terwijl jij een andere weg in bent geslagen, een besef dat zij dingen zijn gaan realiseren terwijl jij dromen waarmaakte, een besef dat zij nooit -- nooit!! - kunnen delen in wat je juist met hen had willen meemaken. Dát is bitter. Pas nu ik na lange tijd weer onder de mensen ben die dezelfde reis hebben gemaakt als ik en het thuiskomen bespreek, besef ik me dat die thuiskom-vreugde twee weken geduurd heeft en al gauw plaats maakte voor een semi droevige haast naar zo snel mogelijk weer op de denderende trein te springen. Werk vinden, woonplek leefbaar maken, sport en hobby's weer oppakken. Met een hoofd nog in de wolken voel je de druk weer mee te draaien in een sleurende routine. Nadetripdip. Dik onderschat.