#neerstorten

[ietsuitmijnpendatwoordenwerden]

Het loopt niet altijd van een leien dakje. Soms stort de regen gewoon op de aarde neer.

[eltjedoddema]

Vlocht #4U9525

de mörgen begunt mit n vlocht noar nije doagen woarop verhoalen tot leven kommen

mor duusternis scheurt wraid toukomst aan flarden woarin noa doodsangsten stemmen verstommen

onmetelk is t verdrait en woarheden binnen nait te bevatten

as waarkelkhaid onwaarkelk wordt en dreumen ieskold uut nkander spatten

eltje ©

View On WordPress

[ruudschols]

Mijmeren over bergbeklimmen.

Zit ik toch al de hele tijd op de klok te kijken waarom de kleine wijzer groter lijkt dan de grote. Ik zal wel ongeveer dronken zijn. Tijd om naar bed te gaan, het is alweer veel te laat. De wijn smaakte goed vanavond, maar waarom het dan zoveel moet zijn? Enfin niks meer aan te doen, het zal wel door de gezelligheid komen en mijn broer was ook wel erg vroeg, of is hij gewoon lang gebleven en hebben we daardoor meer gedronken dan gedacht?

Opmerkelijk verhaal wat hij vertelde over zijn zakelijke compagnon. Dat die vent zo kan zeuren en tieren over het feit dat er dit jaar in Limburg zo’n korte zomervakantie is. Hij weet niet goed hoe goed hij het heeft, zes weken vrij, dat was vroeger de duur van de zomervakantie. Heerlijk, een zee van tijd en daar kwam geen eind aan. In het begin dan. Na twee weken was het idee van een zee van vrij wel voorbij.

Maar goed, ik herinner mij dat ik vroeger steeds ging bergbeklimmen, de eerste dag. In die tijd werd er in de omgeving bij ons veel gebouwd en de uitgegraven kelder met de hoop mergel en zand er naast was de basis voor mijn berg beklim beproeving. Ik vond dat steeds schitterend en genoot er in mijn uppie makkelijk een dag van. Eerst boven op de berg een pin vast slaan en daaraan een touw knopen en naar beneden klimmen, via dat touw en dan weer naar boven. In mijn fantasie was het de Mont Ever weet ik wat.

Ik weet dat een vriend van mij dit echt deed, dat bergbeklimmen. Samen met zijn vader en broer. Als ik daar ging spelen keek ik mijn ogen uit naar alle echte dingen die er hingen aan bergklimmersgereedschap, pinnen, touwen en weet ik wat. En na overdreven veel kijken werd mij de vraag gesteld of ik eens mee zou willen naar zo’n berg beklim uitstap. Dolblij ging ik dat thuis vragen maar mijn vader was er strikt en resoluut in. 'Wat bergbeklimmen, hoe haal je het in je hoofd? Ik dacht dat jij hoogtevrees had.'

Argumenten die ik aandroeg als; 'Maar dan kom ik er misschien van af', mochten niet baten. Het was te ver en ik had geen pas en ik wil niet dat die mensen dat betalen en dan moeten je broers ook zoiets krijgen, stel voor er gebeurt iets, je valt naar beneden en wat dan, kortom het was en bleef nee. Stampvoetend en hevig tekortgedaan ging ik dan bij mijn vriend vertellen dat ik niet mee mocht gaan.

Enfin, de hoogtevrees was wel voldoende argument, ik heb het nog steeds en mijn vader had gelijk. Er kunnen ook ongelukken gebeuren, de middelste van de drie in neergestort en overleden. Wel een hele poos erna.

Lijkt mij vreselijk en dat is hem aan te zien. De sportieve man is helemaal ingekrompen, vind zichzelf een absoluut foute vader en die van mij zo wijs. Helaas daar dacht ik destijds heel anders over, en nu?