Rozdział 4: Pęknięcia w szkle
Głos Billa był jak ciężki, szary kamień wrzucony w jezioro światła. Ogród Zapomnianych Szeptów zadrżał. Srebrzyste dzwoneczki na wierzbie ucichły, a zapach jaśminu zaczął mieszać się z ostrym, chemicznym aromatem wosku do podłóg, którego używano w rezydencji.
— Michaelu? — Chłopiec puścił jego dłoń. Jego postać stała się nagle mniej wyraźna, jakby była narysowana ołówkiem, który ktoś zaczął ścierać gumką. — Twoja klatka się otwiera. Musisz zdecydować, czy chcesz do niej wrócić.
— To nie jest klatka, to moja praca — odparł Michael, choć słowa te brzmiały w jego ustach obco. — Ludzie na mnie czekają. Jeśli się nie pojawię, miliony poczują zawód. Nie rozumiesz tego?
Chłopiec uśmiechnął się smutno, cofając się w stronę cienia wielkiego zegara.
— Rozumiem lepiej niż myślisz. Ale pamiętaj: miliony kochają echo, które stworzyłeś. Ja przyszedłem po chłopca, który to echo wydał.
Drzwi biblioteki otworzyły się z ciężkim kliknięciem. Do środka wszedł Bill, wysoki mężczyzna w ciemnym garniturze, z krótkofalówką przy pasku. Rozejrzał się po pokoju. Widok, który zastał, był zwyczajny: Michael stał pośrodku pokoju, boso, wpatrzony w pusty kąt obok kominka.
— Panie Jackson? — Bill zrobił krok do przodu, zachowując profesjonalny dystans. — Próba w Staples Center została przesunięta o godzinę, ale kierowca już czeka. Wszystko w porządku? Wygląda pan... blado.
Michael powoli odwrócił głowę. Przez moment patrzył na Billa tak, jakby widział go po raz pierwszy w życiu. Światło księżyca wciąż wpadało przez okno, ale błękitna mgła zniknęła. Nie było ogrodu, nie było metronomu-jaśminu. Były tylko słoiki. Tysiące słoików pełnych cudzych okrzyków.
— Bill... — zaczął Michael, a jego głos był chrapliwy. — Czy ty coś słyszysz?
Bill zamarł, nasłuchując.
— Tylko świerszcze na zewnątrz, sir. I szum klimatyzacji. Czy coś się stało? Mam wezwać lekarza?
Michael spojrzał w miejsce, gdzie przed chwilą stał chłopiec. Nie było tam nikogo, ale na dywanie leżało coś małego. Michael schylił się i podniósł to, zanim Bill zdążył zareagować. To był mały, blaszany kluczyk do zabawki. Był chłodny i pachniał deszczem.
— Nie, Bill. Wszystko w porządku — powiedział Michael, zaciskając dłoń na kluczyku. — Po prostu... zgubiłem na chwilę rytm.
— Próby pomogą go odnaleźć — stwierdził Bill z nutką ulgi w głosie. — Scena zawsze to robi.
Michael skinął głową, ale zamiast podejść do drzwi, podszedł do regału ze słoikami. Wybrał ten najgłośniejszy, oznaczony napisem „Victory Tour - Finale”. Przez chwilę patrzył na wirujący w środku złoty pył, który był echem jego największego triumfu. A potem, ku przerażeniu Billa, Michael uniósł słoik i upuścił go na marmurową podłogę.
Szkło rozprysło się w drobny mak. Tysiące uwięzionych w środku okrzyków i braw wybuchło na moment w pokoju, wypełniając go ogłuszającym hukiem, który po sekundzie zgasł, zamieniając się w absolutną, błogą ciszę.
— Panie Jackson! — Bill chwycił za mikrofon przy ramieniu, myśląc, że to atak.
— Ćśśś — uciszył go Michael, zamykając oczy. — Słyszysz to teraz?
— Co mam słyszeć? — szeptem zapytał zdezorientowany ochroniarz.
— Wolność — odparł Michael.
Wyszedł z biblioteki, nie zakładając butów. Kluczyk w jego kieszeni wydawał się ważyć tonę, a jednocześnie dodawał mu skrzydeł. Wiedział, że dzisiejsza próba nie będzie taka jak inne. Po raz pierwszy od dekad nie zamierzał gonić za echem. Zamierzał je stworzyć na własnych warunkach.
Ale gdzieś w głębi duszy wiedział też, że chłopiec wciąż na niego czeka. Bo kolekcja Michaela wciąż była zbyt pełna, a on sam – wciąż zbyt daleko od domu.