#nightnotes

[udeveliis]

" kwiaty nie są przepustką do gry w miłość " - Luisa Fernanda

22/03/2026

[udeveliis]

i tego dnia zrozumiałam jak to jest czuć prawdziwą nienawiść

nienawiść tak mocną, że mogłabym zabić

nienawiść tak mocną, że się nią dławisz

nienawiść, przez wyrządzone rany

nienawiść, przez którą chciałabym to wszystko spalić

~ udeveliis

16/04/2026

[udeveliis]

„ milcz, serce! zaśnij i milcz!

nie może odrastać złe ziele.

ach, cóż za jad ma w sobie miłość,

że im bardziej... jest okrutna, tym słodsza "

- Luisa Fernanda

22/03/2026

[udeveliis]

Ból.

Cisza potrafi boleć jak cios.

I zostawia blizny tak samo głębokie.

Mózg nie rozróżnia.

Ból ciała i ból odrzucenia idą tą samą ścieżką.

Cisza aktywuje korę zakrętu obręczy — tę samą, która krzyczy przy fizycznym cięciu.

System nerwowy reaguje na milczenie jak na zagrożenie życia.

Dlatego cisza boli.

Dosłownie.

Raz za razem wraca to samo doświadczenie: cisza rodzica, cisza partnera, cisza nauczyciela — pamiętana bardziej boleśnie niż krzyk.

Bo w ciszy nie ma nic.

Ani kary.

Ani przebaczenia.

Jest pustka.

A pustka to najcięższy komunikat: „Nie liczysz się. Nie zasługujesz na odpowiedź.”

To nie tylko to, co powiedziano.

To także to, czego nigdy nie usłyszeliśmy.

„Nie jesteś wystarczająca.”

Takie słowo staje się filtrem.

Patrzysz przez nie na całe życie.

To, co słyszysz tysiąc razy, staje się drogą.

Najłatwiejszą do przejścia.

Nawet jeśli prowadzi w przepaść.

Wystarczy przypomnieć sobie obraźliwe zdanie, a mózg uruchamia te same obszary, które płoną przy bólu fizycznym.

Nie trzeba ciosu.

Wystarczy słowo.

Tłumienie emocji nie usuwa bólu.

Wbija go głębiej.

To, czego nie powiesz, wraca.

Bezsennością.

Napiętym karkiem.

Maski nie zdejmują ciężaru.

One go wbijają głębiej.

Bólem w żołądku.

Emocje nie są dane z góry.

Tworzy je mózg w dialogu z ciałem.

Słowa pogardy zapisują się jak zagrożenie.

Od tej chwili każdy podobny ton głosu włącza alarm.

Nawet jeśli realnego niebezpieczeństwa nie ma.

Napięcie między tym, co czujesz, a tym, co pokazujesz światu.

Dysonans nie znika.

Narasta.

Przenika ciało.

Kończy się unikaniem, wyczerpaniem, chaosem.

Kłamstwo rozcina cię na pół.

Jedna część gra dla świata, druga milczy w środku.

Każde kłamstwo to ciężar.

Ból.

~ " Słowa, które tną jak nóż. O emocjach i języku." - Agnieszka Piekarska

09/12/2025

[udeveliis]

była sobie róża, róża którą wielu się zachwycało,

jedni widzieli w niej tylko zwykłą różę

drudzy zauważali tylko jej płatki, głównie zewnętrzne piękno

trzeci mimo że widzieli jej piękno to zauważali także po czasie jej kolce,

chcąc ją zerwać i mieć ją tylko dla siebie, na wyłączność, lecz nie rozumieli, że kiedy ją zerwą róża po czasie zacznie usychać, nie odrodzi się kolejnej wiosny w pączkach, kwitnąc na nowo, aby znów móc nacieszyć ich oko, po zerwaniu jej, kiedy by już uschła, jedyne co by po niej pozostało to połamane listki i płatki, i wciąż kłujące kolce... dopiero wtedy zdawaliby sobie sprawę, że róża stała się dla nich właściwie bezwartościowa, przecież wciąż jest tyle innych róż, pozornie takich samych...

lecz pojawił się ten jeden chłopak, który uwielbiał róże i motyle, lecz ta konkretna zwróciła jego szczególną uwagę, dostrzegł coś czego inni nie zauważali, miała ciemne plamki na listkach, chorowała, za to pięknie pachniała, zauważył również jej wewnętrzne piękno

jeśli dłużej się jej przypatrzeć to właśnie na niej najczęściej siadały motyle, te same które chłopak poczuł w brzuchu kiedy tylko ją zobaczył

zauroczony nią, postanowił ją wyleczyć i się nią opiekować, podlewać ją, dbać o nią jak tylko może, dać jej miłość której szukał

róża nie mogła uwierzyć, że spotkała kogoś kto mimo jej wad ją pokochał, i zaczął się o nią troszczyć, bała się, lecz po kilku ich spotkaniach zauważyła, że chłopakowi naprawdę na niej zależy i postanowiła że będzie kwitła tylko dla niego

~ udeveliis

Q1/2025

[udeveliis]

wiele twarzy mam, zgadnij którą gram 🎭

𝓲𝓼𝓽𝓷𝓪 𝔀𝔂𝓫𝓸𝓻𝓷𝓪 𝓶𝓪𝓼𝓴𝓪𝓻𝓪𝓭𝓪

25/01/2026

[udeveliis]

Cisza.

Nie ta spokojna, kojąca, pełna oddechu.

Ale cisza, która zawiesza się w powietrzu jak ostrze.

Cisza, która nie przynosi ulgi, lecz wbija się w ciało i zostaje w nim jak echo.

Cisza, która boli bardziej niż najgłośniejszy krzyk.

Cisza, po słowach, których nie usłyszeliśmy.

Cisza, która miała być odpowiedzią, a stała się karą.

Cisza, która odcina nas od drugiego człowieka tak skutecznie, jakbyśmy nagle przestali istnieć.

Cisza, jako nóż bez dźwięku.

Krzyk rani, ale daje sygnał: istniejesz, jestem wobec ciebie, walczę.

Cisza jest bardziej okrutna, bo odbiera to, co najbardziej podstawowe – potwierdzenie, że jesteś widziany.

Milczenie w relacji staje się jak nóż bez dźwięku: nie słychać go, ale cięcie jest głębsze, bo nie daje szansy na obronę.

Cisza nigdy nie zostaje tylko w teraźniejszości.

Ona odkłada się w ciele.

Kiedy w dorosłości ktoś milknie w kluczowym momencie, ciało reaguje szybciej niż rozum.

Serce przyspiesza.

Gardło się zaciska.

Czasem pojawia się nawet fizyczny ból.

To echo dawnych ciszy, które powracają – jakby czas nie minął.

Cisza ma wiele twarzy.

Czasem jest jak pustynia – niby spokojna, ale każdy krok wysysa siły.

Innym razem jak mur – im dłużej stoi, tym trudniej go zburzyć.

Bywa ostrzem bez dźwięku – rana krwawi latami.

Albo pustym pokojem – gdzie nic się nie dzieje, ale to „nic” jest nie do zniesienia.

Cisza potrafi być więzieniem, ale może też być początkiem rozmowy.

To my decydujemy, czy zbudujemy mur, czy most.

~ " Słowa, które tną jak nóż. O emocjach i języku." - Agnieszka Piekarska

09/12/2025

[udeveliis]

a kroplą deszczu namaluje wspomnienia tej burzy, łzy utworzą na mojej twarzy strumienie, odkrywające mój ból, który tak długi czas kryłam w sobie, a wraz z uderzeniem pioruna, wkońcu pęknę, rozsypię się na miliony kawałków, stanę się tylko wspomnieniem, jak ta burza, którą będzie można obejrzeć tylko na obrazie

~ udeveliis

08/2023