#nijdrop

[creepingmackroki]

#diemydemon #nosta #nijdrop #opwijk #myfeatureshoot #belgium #creepingmackroki #concertphotography #festival #livemusicphotography #livephotography #musiczine #musicphotography #stagephotography #gig #gigphotography (bij Nosta)

[gkoppen]

View this post on Instagram

@nijdrop @stubru #outsiderz15 #nijdrop #getyourassout #20juli #OutsiderZ #NDRP #festival #jupiler #stubru #party #goodvibes #DrumToBass (bij Nijdrop)

[pablofleury3-blog]

REVIEW. TALL SHIPS @ OPWIJK

Cette semaine, votre interlocuteur débarque en Flandres car on n’est jamais trop aventureux pour apprécier un bon concert.

Ten eerst, Tall Ships in Opwijk.

Opwijk, ça ressemble à un petit village flamand typique dans lequel on se voit bien grandir ; faire du vélo entre père et fils ; rejoindre ses potos au SkatePark et taper bronzette dans le parc. La salle de concert Nijdrop est tenue par un mouvement de jeunesse. So lovely. On se demande comment les Britanniques se sont débrouillés pour débarquer là-dedans.

Le public est cependant présent. Calme. Très calme. Trop calme. Mais présent.

Tall Ships, réussit avec brio le défi de combiner arrangements math-rock et mélodies pop dans un tout plus qu’appréciable. Vous l’aurez deviné, je ne suis pas objectif.

Premier morceau, T=0. D’entrée de jeu, le guitariste-chanteur-égérie de l’Oréal te calque le riff le plus cool du monde sur sa pédale loop. Le son est puissant (un peu trop même, un bon ingé son n’aurait pas été du luxe pour les pauvres sans earplugs) et les musiciens donnent tout ce qu’ils ont dès le début du set.

Fort d’un excellent EP (There’s nothing but chemistry here) et d’un tout aussi excellent album (Everything Touching) ; le quatuor a de quoi puiser dans un répertoire de qualité. Et on n’est pas déçu. Je ne vous conseillerais jamais assez de vous ruer sur leur discographie, qui risque de plaire à plus d’un.

Je ne vais pas vous détailler chaque morceau, mais j’ai quand même quelques médailles à décerner.

Tout d’abord, à peu près tout ce qui vient de There’s nothing but chemistry here. Plate Tectonics ; et sa formidable ascension schizophrénique loopienne. La passionnée et langoureuse Chemistry ; la chanson d’amour Ode To Ancestors (dédicacée au chef cuistot pour ses pâtes à la dinde apparemment délicieuses, ce qui a valu un fou rire du chanteur durant toute l’intro).

Mention spéciale également pour l’apothéose Vessels, petite pépite au final grandiose. J’en connais qui tueraient pour composer un chef-d’œuvre du genre.

Everything touching , le nouvel album, vaut également son pesant d’or. Très cohérent et assaisonné aux petits oignons; je ne peux que vous conseiller par vous même d’écouter ce que Tall Ships a dans le ventre.

On déplorera donc la sonorisation, trop approximative par moment et surtout le public beau-coup-trop-calme.

Autre point négatif : le jeu de lumière qui a ruiné la quasi-totalité de mes photos. Heureusement, en combinant les quelques photos potables que j’ai ainsi que celles d’Elisabeth Debourse, on peut vous montrer de quoi ca avait l’air. La prochaine fois, placez vos spots de sorte qu’il ne soit PAS tourné vers le public.

Et je terminerais par un message au groupe. La prochaine fois, venez jouer à Bruxelles. Je sais faire des pâtes, aussi.

Photos: Pablo Fleury & Elisabeth Debourse

[geeromsls-blog-blog]

Phosphorescence | Tall Ships 

[geeromsls-blog-blog]

TEAM ME

7 november 2012  kernwoord : vrolijkgevederdemelodiën. Team me, een 6-koppige indie-pop band uit Elverum, Noorwegen. Ze stonden in de winter van 2010 in de NRK Urørt finale, de finale van een Noorse muziekshow dat als equivalent van de Kunstbende kan beschouwd worden.  De zanger en tevens songwriter Marius Drogsås Hagen had hiervoor enkele vrienden verzameld en Team Me was geboren. Hun song 'Fool' werd al snel door de Noorse radiostation opgepikt en in de zomer mochten ze ook op enkele kleine festivals optreden. Ook het Britse magazine Drowned in Sound pikte hun vrolijke geluiden op en bestempelde hen als de meest interessante nieuwe band van Noorwegen.  Tegen 2011 brachten ze een EP uit waarna ze ook in Europa kwamen rondtrekken, onder andere als voorprogramma van The Wombats.  

In oktober van 2011 kwam hun debuutalbum 'To The Treetops' uit in Noorwegen en kon rekenen op veel lof. Het werd er aanschouwd als een van de beste debuten ooit gemaakt door een Noorse band. Een paar maanden later werd het ook wereldwijd uitgebracht wegens het grote succes. Ze traden op tijdens het  SXSW-festival en daar werden ze door British Music Magazine NME uitgekozen als "one of their 10 new favorite bands" van de enorme line-up.

Team me: veren, vlagjes en vrolijke gezichten. Het lijkt wel aan te slaan. Ze zijn vanuit het verre Noorwegen ook een beetje bekend bij een beperkt Belgisch publiek. Beginnen doen ze met het wondermooie 'Patrick Wolf & Daniel Johns' wat dan ook meteen de sfeer zet voor de hele avond. Gelukzaligheid en kinderlijke onschuld in overvloed zodat je eigenlijk niet anders kan dan de hele tijd schaapachtig staan te glimlachen. Of je hun muziek niet nu kent of niet. Vol overgave spelen ze hun hele set en het publiek gaat er volledig in mee. De ballonnen gaan de lucht in en de muzikanten springen tussen de mensen. Meeklappen bij 'Dear Sister' is een must, al was daar niet veel overtuigingskracht van Marius voor nodig. Ze konden dan ook niet beter dan afsluiten met 'With My Hands Covering Both of My Eyes I Am Too Scared to Have a Look at You Now'. Het opschrift op de gitaar van Uno Møller vatte het mooi samen. "Smile, look alive" 

(Voor meer foto's en filmpjes van Team me verwijs ik u graag door naar Fyteam-me ) 

    GeeromsLS

[geeromsls-blog-blog]

Team me - Fool

[lindevansyngel-music-blog]

Raketkanon - Nijdrop (Opwijk, BE)

[geeromsls-blog-blog]

FLOAT FALL

11 oktober 1012

Float Fall, ooit nog derde tijdens Humo’s Rockrally, en nu op de planken in Jeugdhuis Nijdrop. Hun sound wordt geassocieerd met die van Amatorski en dat kan alleen maar goeds voorspellen. De omschrijving geeft alvast een mooi vooruitzicht : “Float music with a hint of pop, beat, minimal (sound)scapes and a lot of delay ay ay.”

   Het Leuvense duo Rozanne Descheemaeker en Ruben Lefever vormen de volledige bezetting. De zaal is kleiner gemaakt en de setting geeft een zeer gezellige intieme sfeer wat volledig tot zijn recht komt bij de muziek. Er komt maar een beperkte hoeveelheid  volk opdagen, wat schandalig is, maar dat draait misschien wel in hun voordeel uit. De ingetogen pareltjes die je volledig tot rust laat komen, komen volledig tot hun recht.  Om halfnegen stipt beginnen ze eraan en meteen heb ik het gevoel alsof al de zorgen in de ruimte zijn verdwenen. Ook het gebruik van een jachthoorn, een ietwat vergeten instrument in de meeste moderne muziek, geeft een heel speciaal gevoel. Voeg daar de zachte breekbare stem van Rozanne en de eerder hese stem van Ruben aan toe, en je zou zo weg kunnen dromen.  Met momenten doen ze denken aan The XX of een meer ingetogen versie van Intergalactic Lovers, maar op hun eigen unieke manier. “Prachtig gearrangeerde muziek waarop het rustig wegzinken is. Tot droom en realiteit versmelten." Hoog tijd dat ze hun muziek uitbrengen op plaat als je't mij vraagt. Ideaal om tot rust te komen en je zorgen te vergeten, of gewoon om te genieten.  Someday.

GeeromsLS