Kanarie op een boomtak in Japan
Het ergste zijn de dagen die vanzelf gaan. Dat je even vergeet dat je trapje omhoog moet lopen. Dat je niet weet hoe spatader schieten in je been voelt. Simpelweg omdat je het nog nooit meegemaakt hebt.
Het makkelijkst zijn de dagen die op zichzelf niet zo dagerig zijn. Dat tijd een illusie is en ademen natuurlijk.
Het makkelijkst zijn de dagen waarop je het even niet meer weet, omdat je het gewoon even niet weet. Omdat je het geheugen van een baby en dementerende eigen hebt gemaakt. Dat je vergeten bent dat je vergeet en ook dat weer vergeet en dat dat heerlijk is: zo’n gratis vakantie.
Het ergst zijn de dagen waarop ik even stilsta. Iets valt op een grond naast bruine laarzen. Een lichaam trekt zijn spieren omhoog. Mijn hoofd duizelt. Het duizelt in mijn hoofd. Ik voel alleen de plek waar hersenen zouden moeten zitten, maar als je zegt dat ik geboren ben met een waterhoofd geloof ik het ook.
Aus auBer, nach, mit, zeit, von, zu, gegen, uber. Duitse naamvallen kan ik neuriën als kanaries op een boomtak in Japan, maar mezelf voelen en onthouden wie ik ben kan ik niet.
#no probo #dissociatie #tyfus
