Volta attigim yalnizligim II
Daha da yalniz olmaliyim
Aldigim nefesi kimsenin duymadigi diyarlardan
Verdigim nefesi kimsenin duymadigi diyarlara gocerken
Daha yalniz olmanin tanimini bilirmiscesine
Umudumu ilk durakta yitirmeliyim
Sonsuz durakli yolculugumda
Isimsiz sarkilar yazmaliyim hani
Kimselerin dinlemek dahi istemedigi
Daha da katmaliyim olmak’a yalnizligi
Bu gece olebilir misiniz etrafimdakiler
Benim gerek olmam daha da yalniz
Eski bir romandan adi unutulmus bir karakter gibi
Yine de insan mutlu olmuyor degil
Bir seyler beklediginden delirmedigi vakitlerde
Neyse.
Hep bir seyler soylemek gerektiginde: neyse.
Bazen ya da hep anlayamiyorum
Uzerime oynanan zamansal kumarlari
Belki de eksik sarkilarin lezzeti
Sorun her seferinde isimlerde mi olmali?
Atmadigi da olur mu kalbin istenildiginde?
Ellerim bu kadar guclu durdursunlar
Boylarindan buyuk oklari mizraklari
Kana susamis kiliclari
Yine baska bir yanlis yola girerken uyandim
Beynimden uzaklastiramadigim kadim urlari
Beni birakin siz devam edin diye telkin ederken
Hangi sahte filmden kactigimi yonetmen bilmiyordu.
Sen de bir gun olmeyecek misin dedi
Derinlerimde kendine zor da olsa yer bulmaya calisan vicdanim
Ilk ve son dansini yaparken enaniyetimle
Icimde gariplikler uyandiran muzikler esliginde
Hangi saatte kalktigimi bilmiyordu
Hayallerimi kemiren siluetler
Beni de bekler misiniz
Uyanmak istemedigim sabahlarda
Istemiyorum uyanmak
Akisini bilemedigim sabahlara
Devamini bilemedigim aksamlara
Tekrar uyuyamadigim gecelere
Calar misin sarkimizi bir daha
Ne kaldi ki calinmayan.
Bu bir soru degildi,
Derinlerin derinliklerine dustugum an.