#nocna

[aleksytymik]

Ty piekłem i niebem, ja ogniem i mieczem

Pawbeats ft. Kukon “Prędkość”

[de-kadencja]

Wyjdź ze mną

Na chwilę

Na papierosa

Na dłużej

Na podwórko

Na miasto

Na świat

Na rękach

Nam wynieś

Nasz czas

Za mnie wyjdź

Za mnie...

[aleksytymik]

Weszłaś mi w głowę jak drzazga w opuszek, gdy studiowałem Cię od deski do deski

Pawbeats ft be vis & Linia Nocna “ Sen nocy letniej”

[aleksytymik]

Bo chyba specjalnie drzwi, które nas dzielą zastawiamy wciąż niedomknięte W niemożliwości pożegnań

Pawbeats ft. Bisz “ Niemożliwość pożegnań”

[aleksytymik]

Ja piszę jak Shakespеare o dupie, co nawet niе zamierzała tęsknić

Pawbeats ft. be vis & Linia Nocna “ Sen nocy letniej”

[betweenthefogs-by-irrational]

Przyjaciel mnie stworzył

Chciałbym być duchem w twoim poemacie.

Skrytym między literami i mącącym Ci w interpunkcji.

W środku nocy podpowiadałbym Ci byś tworzyła niepotrzebnie długie zdania złożone,  tylko po to, byś wróciła do nich rano i zapisała je jak należy.

Chciałbym być metaforą w twoim poemacie.

Taką, którą wymyśliłaś po paru sekundach zastanowienia i z której to dumna będziesz przez następne kilka minut.

Która wyda Ci się głupia, ale mądra. Pasująca do tematu. Użyteczna. Inspirująca.

Chciałbym być wersem w twoim poemacie.

Wyjątkowym, podporządkowanym i poukładanym. Takim, jaki sobie wyobraziłaś. Oryginalnym, a za razem zgodnym ze wzorcem.

Wersem trzaskającym normy literatury, takim, który domknie twoje dzieło.

Chciałbym być kropką w twoim poemacie.

Tą, którą zrobiłaś kiedy rozpisywałaś długopis.

Nic nieznaczącą plamą na połaciach białego potencjału.

Lub tą którą postawiłaś na końcu ostatniego zdania. Omega tego dzieła, twojej kreatywności i wiedzy. Chciałbym być również wszystkimi pomiędzy. Zwłaszcza tymi, które zmieniłaś w przecinki.

Chciałbym być kartką dla twojego poematu.

Czystą bielą na której to zapiszesz swoje myśli, uczucia, pomysły czy listę zakupów.

Czekającą w szufladzie miesiącami tylko po to by przez kilka chwil znaleźć się w twoim cieniu, pod twoją dłonią wypełnioną piórem i ciepłym, kojącym dotykiem.

Chciałbym też być wszelkimi plamami i kreskami które zostawiłaś jako artefakty swojej pracy. Tymi które zamazują źle odmienione słowa czy tymi które powstały przez cieknące pióro. Szkicami które zrobiłaś w przerwach od pracy. A każdy jeden artefakt byłby krótkim wspomnieniem.

Jeden byłby wieczorem pełnym gwiazd i ciepłego letniego powietrza.

Jeden byłby rzymskim bogiem wojny manifestującym się nieposłusznej technologii.

Kolejny byłby plamką, okrągłą niczym miska ciepłej zupy w deszczowy dzień.

Jeszcze inny piął by się po marginesie niczym malutka roślinka oplatająca konar pustej przestrzeni wbrew jakimkolwiek zasadom obowiązującym wokół. Obsypana malutkimi kwiatuszkami doglądała twojej pracy upewniając się o jej jakości. Ostatni z nich mógłby być mną. Cicho czuwający obok Ciebie, cieszący się z każdego atomu tuszu jaki zostawiłaś na tym papierze i wdzięczny, że stworzyłaś i mnie. Dziękuję. Dziękuję za stworzenie. Dziękuję za ciepło Twojej dłoni, która to przemyka nad marginesem kiedy to sięgasz po swoją ulubioną kawę w przerwie od pisania.