#observatory crest

[sorry-lazy]

[mytastessuck]

Captain Beefheart: Observatory Crest

Captain Beefheart makes his debut on this blog with one of his more accessible tunes about a place where you can go to be there. Legitimately peaceful sounding, which is surprising if you're familiar with the rest of his work.

Song Score: 1935/10

[nobellnostorm]

[dandeliondude]

[romini]

Whipped Cream - observatory crest

[automatik-teknicolour-blog]

i just thought, can people who don't have spotify even listen to this?

>implying people read this nonsense

[thisisnotacomp]

Visit Original Link

Captain Beefheart And The Magic Band - Observatory Crest

[schanulleke]

Visit Original Link

Captain Beefheart zingt!

This is the Day | Captain Beefheart (1974) Observatory Crest | Captain Beefheart (1974)

De onlangs overleden Don van Vliet (1941-2010), beter bekend als Captain Beefheart, creëerde met zijn Magic Band een volstrekt uniek eigen muziekgenre. Op een fundament van zompige deltablues en rock ('n roll) schetst Beefheart een abstract en onnavolgbaar patroon van hoekige ritmes en springerige, schijnbaar achterstevoren afgespeelde, gitaarpartijen. Vanuit de arena van dit muzikale vlooientheater declameert Van Vliet met een afwisselend raspende, jankende en afgeknepen stem zijn al even surrealistische teksten. Zijn muziek is allesbehalve toegankelijk, en volkomen ongeschikt om te draaien als je je gelijktijdig nog op iets anders wilt kunnen concentreren.

Tussen 1967 en 1982 - het jaar waarin hij zich uit de muziekbusiness terugtrok om zich volledig te wijden aan de beeldende kunst - bracht Beefheart 13 studioalbums uit, waaronder het door zijn vriend Frank Zappa geproduceerde Trout Mask Replica (1969) en Doc at the Radar Station (1980).

Halverwege de jaren '70 raakte Beefheart volgens fans en critici het muzikale spoor enige tijd bijster. Met een nieuwe bezetting van zijn Magic Band (door vriend en vijand direct omgedoopt tot 'Tragic Band') maakte hij een aantal commercieel getinte albums met poppy r&b-liedjes met een melodie en een kop en een staart, hier en daar wat te enthousiast met keyboardklanken dichtgesmeerd. 

Unconditionally Guaranteed en Bluejeans and Moonbeams (beiden uit 1974) zijn allerminst representatief voor Beefhearts oeuvre; muzikaal gezien de veiligste en daarmee naar artistieke maatstaven de zwakste. De teksten zijn simpel en hier en daar ronduit sentimenteel. Je zou je bijna gaan gêneren, alsof je hem per ongeluk hebt betrapt op een onbewaakt, kwetsbaar moment. Zelf schaamde hij zich achteraf zo erg voor Unconditionally Guaranteed dat hij zijn fans opriep de plaat terug te brengen naar de platenzaak. Het aankoopbedrag konden ze van hem gerestitueerd krijgen.

Desondanks bevatten beide albums een paar absolute juweeltjes, waaronder het golvende This is the Day en Observatory Crest. Hier zingt Beefheart en is hoorbaar hoe zijn stem tevens een diepe, ontroerende warmte in zich droeg. This is the Day is een volmaakt en ongecompliceerd  liefdesliedje, waarin elke noot in de gitaarsolo en uit het keyboard van Mark Marcellino op z'n plek is en bijdraagt aan de mellow sfeer (de audio post hiervan volgt morgen).

In Observatory Crest rijden Beefheart en zijn date naar het Griffith-observatorium op Hollywood Hill, van waar je Los Angeles aan je voeten kunt zien liggen. Door het trage tempo en de lichte, borrelende keyboards zie je de zinderende lucht boven het asfalt hangen. Gelukkig verliest Beefheart ook tijdens een romantisch uitstapje zijn eigenzinnige kijk op de dingen niet. Er komen nog ufo's aan te pas, en wie weet welke woorden er schuil gaan achter de laatste zin in het tweede couplet (op alle websites met uitgeschreven lyrics wordt het begin ervan simpelweg weggelaten) mag het zeggen! 

We went on a ride, we got outside the sand was hot, she wanted to dance We went round and round in observatory crest Thought we saw flying saucers and all of the rest