#ocak25

[nargibi]

[dookan]

"Yabancılar her köşede, ben yabancısı kendi evimin."

[dookan]

Ali Sami Yen yıkılmadan önceki son resmi maç 14 yıl önce bugün oynanmıştı ve oradaydım. Veda olduğunu önceden bilerek gittiğim, kabullenilmiş tek vedamdır 🚬 🚬

Bir önceki maçta bütün koktukları kırıp eve götürdükleri için bize bu minderler kalmıştı ama olsun 🤷🏻‍♂️

[dookan]

Hayatımın şimdiye kadarki ve hatta muhtemelen gelecek tüm zamanlardaki en sarkastik yılbaşıydı. Bütün günüm "neler yaşadım lan ben dün" diye düşünmekle geçtiği için bu postu ancak şimdi atabildim. 2025'in ilk text postu bu olsun istemezdim ama seneye okuyup dünü hatırlayacağım ve "Harbiden neler yaşanmıştı lan o gün" diyeceğim için kayıt altına almak istedim 🙋🏻‍♂️

[mikatri]

hayatın zoruyla biraz geç tanıştım. ama kademe kademe olmadı bu tanışıklık. aniydi ve sanki hakkı varmış buna gibiydi. sorgulanmadı bir süre. öyle olması gerekiyor sandık, ya da sandım bilmiyorum. en azından bu kadar hızlı olduysa o kadar da hızlı alışılır diye düşünüyor insan. ama öyle olmuyor dalga dalga vuruyor. adettenmiş. alışamadım.

bi çocukluk pek de değişmez sanıyordum, seni sen yapanlar; evin, mahallen semtin, baban annen, akşam sofraları, sabah ütüleri, hazırlıklar, okul yolları.

oysa bunların hepsi değişti. bazıları vaadini doldurmuştu zaten fakat hatıraları da yok oldu. oysa hatırlamak, varlığa özgüyken sevimli bir şeymiş. yokluğu hatırlamanın tek adı hasret.

şimdi kendim dahil sevdiğim herkesin yüzüne bakarken onların acıyan yanlarını görüyormuş gibi hissediyorum. ya tüm bunları üzerime almak istiyorum ya da birileri biraz heybesinden yük indirsin istiyorum. empatik mi histerik mi ne oldum bilmiyorum ama uzun zamandır hiç hayat dolu nefes alamıyorum.

bir şeylerin hak ettiği değeri almasına çok keyifleniyorum. birinin kalbindeki iyiliği öteki görünce dahi, bunu bilince dahi kalbim sarılıyor mutlulukla. o yüzden işte annem de keşke bu cümlenin öznesi olabilseydi diyorum. kocaman dünya diyorum, allahım diyorum, neden her şeyle tek başına mücadele etti ve neden annem gerçekten güçlü oldu diyorum. gülümsüyorum.

herkesin her sıkıntısına rağmen, babamla bir evi paylaşmayı özlüyorum.

tüm bunlardan sonra ve tüm bunlardan önce,

belki yıllar sonra bi yatsı namazı kıldım dün gece. o secdede tekrar ağlayabilmek için çok bedel gerekiyor, ödemişim onu anladım. oysa 2025 ajandamın hedeflerinde yoktu bu. şaşırıyorum.

utanç, üzüntü ve yas içindeyim birkaç senedir bu denli değişen hayatım için. terazi hiç eşit ölçemediği için.