Sana uzunca bir şiir yazdım sevgilim, okumak ister misin?
Sana uzunca bir şiir yazdım sevgilim, okumak ister misin?
Bir kez seversin deliler gibi. Bir kez bağlanırsın ölürcesine, ölümüne. Daha önce de sevdiğini sanırsın, ama aldanıştır hepsi. Gerçekten sevince onu anlarsın. Çünkü gerçekten sevince hayallerle uyur hayallerle uyanırsın. Her şeye anlam yüklersin. Hayatın tadına varırsın, gökyüzü daha mavi gelir. Sadece sevince olur bunlar, gerçekten sevince. O üzülünce canından can kopar. Ondan daha çok üzülürsün. Onun gözyaşlarının içini yakması mıydı yoksa aşk? Ya da gülüşünü seyrederken şükretmek miydi? Ellerine dokunurken, gözlerini kapatıp hayaller kurmak mıydı? Bir kez ve son kez sevdiğinde bulursun bunun cevabını. İlk ve son aşkın aynı kişi olur bu sebeple. Çünkü bir kez sevince, vazgeçemezsin. İstesende onsuz hayat düşünemezsin. Kızsan da affetmek için nedenler ararsın. Güvenmek için sebepler sıralarsın. Sevmek affetmek gibiydi. Sevmek sevindirdiğin kişinin gülücüğünden kendine pay çıkarmaya benziyordu. Sevmek annenin çocuğuna olan şefkatiyle alakadardı. Çünkü sevmek diyip atamazdık. Sevince af da vardı içinde, şefkatte, merhamette, her şey. Ama aşk başka bir şeydi. Saf görünürdü, ama o kadar saf değildi. Nefreti de öfkeyi de barındırırdı, ama hepsini yenerdi. Aşk kutsaldı çünkü. Birine aşkla bağlandığında çıkaramazdın hayatından, ölse bile. Evet ölse bile. Hasta yatağında bile onu sayıklardın çünkü. Bilirdin onu görmenin seni iyileştireceğini. Biz buna aşk dedik, büyüklerimiz delilik dedi. Körkütüklük, aptallık diyen de oldu. Evet deliliğe benziyordu, çünkü aşkın yaptırdıklarını delilikten başkası yaptıramazdı. Söylesene sevgilim delilerden başkası dans eder miydi sokak ortasında? Etmezdi. Aptallığı da andırıyordu. Çünkü zarar gördüğünü bile bile tekrar edenlere aptal denilirdi. Ama değil di! Aşktı bu! İyiyi de kötüyü de en güzel şekilde gösteren aşktı bu. Aşk her şeyi yaptırıyordu. Katiline şiirler yazdırıyordu. Aşk değişikti. Üzerine kaç kitap yazıldı, kaç şarkı yazıldı, kaç şiir okundu bilmiyorum. Gerçi, kendi kalp sancımdan çıkıpta araştırmadım. Onlar da öyle yapmadı. Kimse kendi derdinden etrafına bakabilecek güçte değildi. Aslına bakılırsa tam da bu durumu yaşıyorum. Beni üzen de, mutlu edecek olan da yine sensin. Beni kanatacak olan da yaramı saracak olan da sensin. Senden kaçamıyorum, kaçsam da daha çok sana yaklaşacağım biliyorum. Dilimden dökülmüyor senden başkası, istemiyorum görmek başkasını. İster aşıksın de ister aptalsın. Ben seni çok sevdim, işte böyle sevdim. Yağmurdan kaçan, fakat yağmura o kadar da muhtaç insanlar kadar sevdim. Ben seni çok sevdim.