Onafscheidelijk Indivisibili De 18-jarige zusjes Dasy en Viola treden als zangeressen op tijdens feestelijke gelegenheden, maar danken hun succes vooral aan het feit dat ze siamese tweelingen zijn: bij hun heupen zitten ze aan elkaar vast.
seen from Vietnam

seen from China
seen from Greece

seen from India

seen from Saudi Arabia
seen from Saudi Arabia

seen from United States
seen from China

seen from Saudi Arabia
seen from Germany
seen from China
seen from China
seen from China

seen from Australia
seen from Türkiye
seen from United States

seen from Saudi Arabia
seen from China

seen from China
seen from Saudi Arabia
Onafscheidelijk Indivisibili De 18-jarige zusjes Dasy en Viola treden als zangeressen op tijdens feestelijke gelegenheden, maar danken hun succes vooral aan het feit dat ze siamese tweelingen zijn: bij hun heupen zitten ze aan elkaar vast.
Elena, Noodles & Tut #onafscheidelijk #happyweekend #elodiedetails (bij Hasselt)
Eerste uren zonder elkaar
Sinds de geboorte zijn we onafscheidelijk, Lucas en ik. In een ideale wereld zou Cedric ook drie maanden vaderschapsverlof hebben en zouden we als one perfect family door het leven huppelen. Het huppelen is op zich geen probleem, maar Cedric moet in zijn rol als vader nu ook even het brood op de plank toveren. Om to the point te komen, die eerste keer zonder Lucas heeft even geduurd. Vier weken om exact te zijn. Vier weken heeft het geduurd om even zonder hem het huis uit te gaan. De eerste uitdaging was een spurtje naar de supermarkt. "Oef, ik had hem een kwartier kunnen missen." Al snel volgde een lunch met een vriendin. Een uur later was Lucas echter hongerig op mij aan het wachten. Ter verduidelijking: ik laat ons zoontje nooit alleen thuis, maar in papa's goede handen. De afgelopen week hebben we het een paar keer zonder elkaar moeten doen, Lucas en ik. Een aantal uur per week volg ik avondschool en heeft Cedric wat quality time met ons klein ventje. Zo klein is hij trouwens niet meer. Hij eet zo flink dat hij op twee weken tijd maar liefst 800 gram is bijgekomen. Als hij die trend verderzet zal hij volgende week de kaap van vijf kilo overschrijden. Dat blijkt belangrijk te zijn. Ik moet nog even googlen waarom dat precies zo is. Hij doet het alleszins fantastisch. Bij Kind en Gezin werd hij vandaag beschreven als een sterke baby. Hij gebruikt zijn spieren al uitvoerig en ik heb zo 't gevoel dat hij niet kan wachten om op z'n beentjes te staan en de wereld te ontdekken. Ik ben nu al zo fier op hem als hij op zijn buik ligt, zijn hoofdje de lucht in zwiert en mij met z'n blauwe ogen aankijkt. Hij zit vaak urenlang rond te kijken naar de wereld rondom hem. Ik vraag me af wat er allemaal in zijn hoofdje om gaat. Wanneer hij uitgeteld op mij neer ligt met zijn buikje vol, kan het niet anders dan dat hij gelukkig ligt te dromen van warme melk, propere luiers en kusjes. Suggesties van andere onderwerpen zijn welkom. Ik ben benieuwd.