#onthaalmoeder

[leene-blog]

Vuurdoop.

Pfoe. 'k Heb zelfs geen zin om mijn titel te verklaren. 'k Had eigenlijk zelfs geen zin om te bloggen, maar aangezien het onderwerp me dermate bezighoudt dat'k er zelfs reeds van droom, ben'k het aan mezelf verplicht om het van me af te schrijven. 'k Word meteen emotioneel als'k eraan begin en zodus excuseer ik me meteen voor de overdreven hormonale bleit-stijl van deze blog. Maar aangezien het zondag is en ik dan eigenlijk blogverlof neem, hebben jullie niet te klagen. (dat'k tegenwoordig ook niet meer dagelijks aan bloggen kom, laten we even terzijde. 'k Vond dat ik er al maar best aan kon wennen dat'k niet meer dagelijks languit in de zetel kon gaan liggen met klaar-om-te-bloggen-prachtigmooie-witte-laptop op de schoot. 't Is dat'k anders van téveel ineens zou moeten gaan afkicken. 'k Bouw liever netjes alles af, zoals dat hoort.)

Maar goed. Morgen wordt alles anders. Vanaf morgen wordt lollige leene een werkende mama en 'k heb al lang door dat die status ervoor zorgt dat je terug méé zal zijn op verschillende niet-baby-gerelateerde-vlakken, maar 't wil ook zeggen dat je plots méér dan de helft zal missen van wat je prachtigmooie kind leert en meemaakt in z'n jonge leventje. 'k Zal thuiskomen na drukke werkdagen (met morgen zelfs reeds een vergadering, waardoor'k op mijn eerste werkdag al niet meteen naar mijn prachtig kindje kan crossen, maar'm pas laat zal zien, waardoor ook een wandelingetje er niet meer in zal zitten) om dan te beseffen dat'k nog zo'n vijf uurtjes heb die te verdelen zijn onder het overleven-der-huishoudelijke-taken (thank God trouwens voor mijn nieuw lief Roomba, de stofzuigrobot. Moest dat ding niet zo mooi wit zijn, ik liet mijn naam op z'n ronde lijf tattoeëren zodat iedereen weet dat hij voor de rest van z'n batterijleven de mijne zal zijn), het zo-snel-mogelijk-op-tafel-toveren-der-voedsel, het netjes-afwerken-der-lesvoorbereidingen én...mijn Fedde. 't Zal dus betekenen dat er vanaf morgen nog sneller easy-food gemaakt zal worden dan anders, dat't huishouden de hoogste boom in kan tot aan't weekend, dat't schoolwerk to-the-point gemaakt moet worden tijdens een slaapje van dat wereldwonder en dat er hier wereldrecordpogingen supersneldouchen gehouden worden. 'k Zal die Fedde bekijken terwijl'k zijn heen-en-weer-boekje lees en weer invul voor de volgende dag, terwijl'k zijn én mijn tas klaarmaak en mijn "schoofzak" wordt zelfs geheel vrijwillig herleid tot't mee-naar-school-nemen van'n doos cracottes en sneetjes kippenwit. 't Vraagt dus geen smeer-tijd en 't maakt de bodystyling-weegschaal blij. Die organisatie maakt me onzeker én over't algemeen ongelooflijk emotioneel. Nochtans komt dat niet alleen door't feit dat'k plots uit bevallingsverlof en zodus uit mijn pas-bevallen-van-een-wonder-status wordt gezwierd. 't Zal ook de eerste werkdag zijn na mijn depressie, aangezien dat ziekteverlof toen meteen is overgeschakeld naar de moederschapsbescherming. En da's eng. 't Is al eng om na zo'n ziekte terug in't echte leven te stappen, laat staan dat't ook wil zeggen dat je kindje op zijn 2 maandjes plots uit zijn vertrouwde omgeving wordt gehaald om vanaf nu voltijds bij de onthaalmoeder wakker te worden, in't relaxje te wipperen en papjes te drinken. Zij zal degene zijn die (hopelijk) hoera doet als hij nog eens geslaagd is in de moeilijke-kaka-taak en haar schouder dient om zowel verdrietjes als (soms slijmerige) boersels op te vangen. Allemaal taken die ik nog maar een goeie 2 maanden mág uitvoeren, om ze nu reeds uit handen te geven... 't Wordt onze vuurdoop. En 't is eng, voor allebei. Allebei gaan we plots van nul procent naar de volledige honderd, zonder tussenstap, zonder escape-toets. Vandaag wordt er dus nog genoten. We sluiten hier (en hier zijn de tranen al. Had'k al gezegd dat ik 'een bleit' ben?) vandaag onze kraamtijd af, door Fedde reeds een letterlijker doopje mee te laten maken. Deze ochtend nam'k hem héél dicht bij mij voor de eerste keer mee in't zwembadwater. Knuffelen. Met mama. En dat gaan we nu de rest van de avond nog doen. Omdat't verdorie moet. Liefs, Leene, hopelijk vuurvast.

[leene-blog]

Test.

't Is geen blogtest of weet-ik-veel, integendeel, ik weet al lang dat dit blogspul hier werkt dus 't zou vreemd zijn als'k dat na reeds zo'n dertig weken lang te bloggen ('k denk dat'k echt goed begonnen ben toen'k Platliggende Mama werd op m'n 20-weken-zwanger-zijn en ondertussen is Fedde er bijna tien. Tien teveel eigenlijk...) pas zou uittesten. 't Zou anders wel echt "op z'n leenes" zijn, aangezien ik vaak halsoverkop ergens aan begin om er daarna pas over na te denken. Niet dat'k daarom roekeloos te werk zal gaan hoor, heus niet, maar 'k ben niet bepaald iemand die eerst netjes een lijn tekent alvorens ze een blad recht wil afknippen ofzo. 'k Bewonder mensen die dat wel doen. Mijn zus is er namelijk wél zo eentje. Zij kan bijvoorbeeld ook heel knap ballonnenslingers maken en legde bij't versieren van de babyborrel-zaal netjes uit aan La Mama en mij dat je daar 'lusjes' voor moet maken in het lint om dan die ballonnen erdoor te halen en aan te trekken. Mij lukt zoiets niet. Ik ben dan het type "en-als-ik-nu-gewoon-allemaal-korte-lintekes-aan-een-ballon-knoop-en-ik-knoop-dan-die-lintjes-aan-elkaar-dan-heb-ek-toch-hetzelfde-effect?" 'k Heb dat van La Mama geërfd. Daar waar zusjelief het logische denken van Pappie meekreeg, kreeg ik het psychologische van La Mama, netjes verpakt in twee linkerhanden. Maar goed. Geen blogtest dus. Duidelijk niet, aan mijn rond-de-pot-gedraai te zien ('k was trouwens effe geleden nog eens bezig met het opslaan-der-laatste-blogs op mijn computer en merkte op hoe vaak ik het heb over rond-de-pot-gedraai...). 't Is morgen een grote toetsing hier voor't Nieuw Oevels Gezin. Zowel voor deelt-later-handtekeningen-uit-baby Fedde als voor de ouderlijke telgen ervan. Fedde gaat namelijk een half dagje 'proberen' bij de onthaalmoeder. Wat hij daar gaat proberen, geen idee, maar 't lijkt me heel waarschijnlijk dat hij gaat proberen om haar net zo rond z'n geweldig-mooie-lange-vingers te draaien als dat hij met ons reeds deed. 't Gaat wennen voor'm zijn, wakker worden en niet meteen mama of papa in de ogen kunnen zien. Maar daar waar't voor hem nog níet zo moeilijk zal zijn wegens ietsje-te-klein-om-het-al-te-beseffen, daar zal't des te erger zijn voor mij. 'k Pakte net zijn onthaalmoedertas voor'm in en besefte dat al die spullen potverdekke niet door mij zullen gebruikt worden. Moest'k niet zo draaierig zijn de laatste dagen (echt onnozel, ik val hier nogal vaak flauw...wat ervoor gezorgd heeft dat'k morgen verwacht wordt bij de dokter voor..;'testjes'), ik zou er emotioneel van geworden zijn. Ook Fedde's heen-en-weer-boekje maakte ik helemaal zelf. Urenlang heb'k gezocht op internet naar'n exemplaar-naar-mijn-normen daarvan, maar tevergeefs. Ofwel was er téveel schrijfwerk, ofwel te weinig, lelijke plaatjes, geen plek voor vrije mededelingen of de kleur stond me niet aan. Elke reden was goed genoeg om eigenlijk te beseffen dat Fedde gewoon niet naar de onthaalmoeder zou kunnen gaan, doch wegens grote status van moetes maakte ik zelf eentje. Op de voorpagina van dat boekje pronkt dan een zelf-in-paint-in-elkaar-geflanst prentje van Fedde in een autootje die de wegwijzers bekijkt. De ene richting wijst 'thuis' aan, de andere "Mama Tisha". ('k ben nog zo volwassen geweest om het autootje op het prentje in de richting van die laatste wegwijzer te laten rijden. Toch kijk'k er naar uit dat er later auto's uitgevonden worden die net zoals de GPS-systemen 'voorgeprogrammeerde' routes zullen hebben. 'k Zou dan onder élk knopje mijn adres instellen, zodat die zoon van mij het begod niet kan riskeren om naar ergens anders te rijden...) 'k Bestelde zelfs online reeds een starterspakket met naamlabeltjes van een welbepaalde-geweldige-website-voor-deze-dingen, zodat'k al zijn spulletjes netjes kan voorzien van naam én telefoonnummer. Altijd fijn om eens te testen of er ooit eerlijke vinders ons nummer zullen draaien... 't Zal een grote test zijn morgen. Eerst en vooral tijdig klaargeraken...Manlief is wegens rotte-late-shift in de voormiddag thuis, doch mag hij me niet helpen wil ik zien of't me volgende week zal lukken alleen. en zodus stel ik mijn wekker in op 6.00u om hopelijk metéén die badkamer in te duiken voor mezelf, zodat'k een dik half uur later dat kleine wonder van me kan aankleden, net op tijd voor z'n ochtendfles. En daarna begint de grote test voor mijn wereldwonder...al ben ik ongelooflijk solidair bij de dokter. Oh ja...psssst...Fedde, lieve schat, test jij trouwens maar lekker het geduld uit van de onthaalmoeder! Als wij getest worden, moet iedereen er maar aan geloven! Liefs, Leene, met examenstress.

[leene-blog]

Opvangen.

Wegens gewoon geen tijd om deftige titels te verzinnen omdat daar anders evenveel tijd in zou kruipen dan in het eigenlijke bloggen, een simpel woord dat totaal niet origineel is. I couldn't care less eigenlijk hoor, sinds mijn-kind-schoon-kind-Fedde geboren is zorgt hij ervoor dat alle niet-met-hem-gerelateerde-bezigheden op'n sneltempo moeten worden uitgevoerd zodat'k zo snel mogelijk terug boven die wieg kan gaan hangen. (en dat mag je heel letterlijk zien. Nog steeds ga ik, wanneer er bezoek voor de eerste keer ons wonder komt bezichtigen, mee boven die wieg hangen en ben dan zó onder de indruk van onze creatie dat'k daarna vaak moet vragen "wat hij/zij ook alweer net zei want 'k had het niet goed verstaan?") Vandaag mochten we weer maar eens een officiële baby-activiteit gaan vervullen. Echter, dit keer was't een activiteit "van de moetes" en als't even kon zouden we ze nooit uitgevoerd hebben. Neen, geen prikjes of andere iemand-gaat-dat-prachtkind-pijn-doen-angsten, integendeel. We werden vandaag namelijk om 9.00u stipt verwacht bij de dienst Landelijke Kinderopvang om hij-is-hier-nog-veel-te-klein-voor-Fedde officieel in te schrijven, zodat hij na de krokusvakantie kan starten. Dat hij na de krokusvakantie als tweemaandertje al naar'n onthaalmoeder wordt gestuurd, ligt aan mijn lijf én stiekem ook aan het onderwijssysteem. Als ik antistoffen gehad had tegen CMV en al die andere mooie verwoordingen-voor-akelige-ziektes-die-je-als-zwangere-niet-wil, dan had ik niet op voorhand meteen moeten thuis blijven (niet dat'k daar niet van genoten heb hoor...) en hadden wij tweetjes nog lekker één maandje langer van elkaar kunnen genieten...en zelfs dán zou'k hem nog te klein gevonden hebben om'm "weg te doen". Maar ik moet de waarheid onder ogen zien. Hoe graag ik ook het mama-zijn als'n job op zich wil uitoefenen, mijn ándere job roept mij en dat zorgt ervoor dat MIJN prachtige Fedde moet 'opgevangen worden'. Net dé taak die ik voor de rest van m'n leven op mij had willen nemen. Met lood in de schoenen (nog steeds laarzen...ik wacht vol ongeduld op de paasvakantie, want dat verorberen-der-veel-te-veel-eieren-per-dag is bij mij steevast het startsein voor het dragen der prachtigmooie ballerina's) stapte ik deze ochtend dus samen met Manlief en adembenemend-mooie-baby Fedde binnen bij de dienst Landelijke Kinderopvang. (jullie weten dat'k overdrijf, maar dat beetje drama mag wel vind ik.) En het zou nog meegevallen hebben, moest mevrouw Kinderopvang niet, zonder het zelf te beseffen, mij nogmaals op het hart gedrukt hebben hoe klein Fedde toch nog wel is... "En in zo'n dagprijs zitten dan steeds ook 2 maaltijden inbegrepen...oh ja, maar jullie Fedde is nog klein dus dat zal nog even niet voor jullie zijn." ... "Dus tijdens die week brengt de papa hem nadat Fedde eerst thuis patatjes heeft gegeten naar de onthaalmoeder. Aleeja, na de papjes bedoel ik, 't is nog wat vroeg he." ... "En dan heeft de onthaalmoeder graag dat je een tas meegeeft met ALLE verzorgingsspullen voor Fedde (en dan hier'n opsomming alsof we Fedde nog geen 6 wekenlang verzorgen)...ja en voor jullie dan ook zeker nog genoeg papjes hé." Mevrouw Opvang bedoelde het niet zo, maar bij al die kleine randopmerkingen spookte het door mijn hoofd dat Fedde inderdaad toch écht wel nog klein is om al "Mama dit" of "Papa dat" tegen één of andere (we kennen ze best goed en hebben er 't volste vertrouwen in hoor) onthaalmoeder en diens echtgenoot te zeggen en zodus schreef ik de woorden 'gelezen en goedgekeurd' met eigenlijk een dikke vette zin om meteen terug buiten te lopen, pen nog in de hand. Maar 'k deed het niet. 't Is helemaal niet zo erg dat Fedde naar 'n onthaalmoeder moet en 'k moet stukje bij beetje toch leren om'm los te laten, ware het niet dat die navelstreng toch nog een beetje te vast zit daarvoor. "Of Fedde nog een speciale handleiding vereist?" Mevrouw Opvang stelde een vreemde vraag en liefst had'k erop geantwoord dat hij bij élk klein huiltje moet opgepakt worden om dan te worden platgeknuffeld en helemaal nat gekust...maar wijselijk deed'k dat niet. Die knuffelbehoeften van mijn liefste wezentje... die zal IK wel opvangen!

Liefs, Leene...die na het wegbrengen van Fedde op haar beurt...OPVANG nodig zal hebben.