Śmiać się czy płakać... Orzekać - nie orzekać...
Dzisiaj jedna z mam odbierając dziecko z przedszkola, zapytała - co sądzę o tym, by wysłać jej córkę na diagnozę do poradni psychologiczno-pedagogicznej.
NADMIENIĘ: Dziewczynka 6 lat - w normie rozwojowej, posiada szeroki zasób słownictwa oraz wiedzę.
Nie rozumiałam, więc dopytałam:
— Dlaczego Pani chciałaby skierować .... na diagnozę?
Mama z radością odpowiedziała:
— Po pierwsze miałabym u Państwa przedszkole za darmo - z orzeczenia opłacicie.
Po tej wypowiedzi zamarłam na chwilę, próbując rozstrzygnąć, czy to jeszcze rzeczywistość, czy już może performance artystyczny w duchu teatru absurdu. Ale zanim zdążyłam odpowiedzieć, mama kontynuowała, jakby rozmawiała o promocjach na jogurty w Lidlu:
— Po drugie, jak już będzie miała orzeczenie, to te wszystkie zajęcia dodatkowe – psycholog, SI, logopeda – wszystko za darmo! No a mnie nie stać!
Z trudem powstrzymałam się, by nie parsknąć... sama nie wiem czy z irytacji czy niedorzeczności. Próbowałam zacząć mówić:
— Orzeczenia to nie ....
... ale oczywiście nie mogłam sensownie i merytorycznie odpowiedzieć, bo mama nie dawała za wygraną i dorzuciła z uśmiechem, który zwiastował kulminację:
— Poza tym, wie Pani, to tylko na chwilę. Bo po zerówce to już nie trzeba robić diagnozy. W szkole zaczyna się od nowa, czysta karta! Tam nikt nie musi wiedzieć, że miała orzeczenie. Nie będzie już miała Aspergera, prawda? Przedszkole skorzysta z dotacji, my z zajęć, a potem… nikt nic nie pamięta.
Tu zamilkłam. Dosłownie nie byłam w stanie powiedzieć nic, bo chyba w mózgu próbowały mi się właśnie zderzyć trzy rzeczywistości: edukacyjna, medyczna i ta z Alicji w Krainie Czarów.
Rodzice zaczęli przychodzić po kolejne dzieci do szatni, więc dodałam tylko, że jutro dokończymy temat, bo jest niezwykle ważny.
Do teraz nie mogę zebrać myśli... ale jedno wiem na pewno – mama tej dziewczynki właśnie odkryła najbardziej absurdalny sposób na „czasowego Aspergera”. Wersja demo – ważna do końca roku szkolnego.
Jutro czeka mnie trudna rozmowa :)
