#osmotic studios

[hopelesslyromanticdreamer]

Closer the Distance

In grief management simulator Closer the Distance, the character control and need meters of The Sims meets the artsy contemplative stylings

My review of indie gem Closer the Distance 🖤

[savingcontent]

Heartfelt slice-of-life narrative sim Closer the Distance is out today for PC, PlayStation, and Xbox

Continue reading Heartfelt slice-of-life narrative sim Closer the Distance is out today for PC, PlayStation, and Xbox

Heartfelt slice-of-life narrative sim Closer the Distance is out today for PC, PlayStation, and Xbox

[narwana-games]

Kontynuacja jednej z najlepszych gier o inwigilacji i potyczkach politycznych - Orwell: Ignorance is Strength

WAR IS PEACE FREEDOM IS SLAVERY IGNORANCE IS STRENGTH

Cytat pochodzi z powieści George’a Orwella pt. "1984". Twórczością tego angielskiego pisarza i publicysty inspirowano się przy tworzeniu zarówno Orwell: Keeping an Eye On You, jak i również kontynuacji gry, czyli Orwell: Ignorance is Strength. Trzy epizody tej nowszej części udostępniano w odstępach dwutygodniowych na przełomie lutego i marca: 22 lutego oraz 8 i 22 marca tego roku. Już podczas przechodzenia prequela wiedziałam, że muszę mieć kontynuację, chociaż wtedy nie zdawałam sobie sprawy, że obie historie są ze sobą tak mocno powiązane, nie licząc oczywiście systemu Orwell.

Nie tylko The Nation, ale i Parges

Na początku słychać dialog dwóch mężczyzn w mało sympatycznym tonie. Jeden z rozmówców grozi temu drugiemu rychłą utratą życia… W ten sposób rozpoczyna się gra. Później trzeba wybrać portret dla wywiadowcy, nadać mu imię i wypełnić test sprawdzający przydatność dla całej sprawy. Wynik nie ma dużego znaczenia, ale sprawdza się jako urozmaicenie wstępu. Akcja rozgrywa się w The Nation w dniach od 13 do 15 kwietnia 2017 roku, ale w dużej mierze dotyczy sąsiedniego państwa Parges, gdzie przed laty panowała wojna domowa, a konflikty polityczne zmusiły wielu obywateli do poszukiwania azylu między innymi w The Nation.

Pierwszy epizod dotyczy utarczki między wcześniej wspomnianymi mężczyznami, czyli Olegiem Bakayem a Rabanem Vhartem. Ponieważ Oleg Bakay służył w armii pargesjańskiej i znikł w tajemniczych okolicznościach, uwaga mediów spada na Rabana Vharta, autora opiniotwórczego bloga The People’s Voice, gdzie w krytyczny i prześmiewczy sposób komentuje bieżące wydarzenia polityczne. Ponieważ samozwańczy dziennikarz także pochodzi z Parges, gracz w roli inwigilatora musi dociec, co łączy go z zaginionym oficerem i dlaczego żywi do niego śmiało wyrażaną nienawiść. Prawda spoczywa gdzieś na dnie i czeka na wydobycie, a podążając ku niej należy przejrzeć wiele artykułów, stron oraz tajnych akt. Oczywiście prawdę można ująć w cudzysłów, jako że postęp dochodzenia zależy od tego, jakie strzępki informacji zostaną złożone w całość. Drugi oraz trzeci odcinek dotyczą prywatnego życia Rabana Vharta, a w nim ważni są jego żona Karen i brat Ilya. Poprawnie przeprowadzone śledztwo może ujawnić intymne tudzież niewygodne fakty, które trafią do mediów społecznościowych, a także doprowadzić do tego, co naprawdę spowodowało imigrację braci do The Nation i co wspólnego Raban Vhart miał ze szkołą gimnazjalną w Pravie.

Historia dotyka spraw medialnych, szeroko nagłaśnianych. Fabuła jest rozbudowana, niezwykle zawiła i wypełniona mnóstwem małych smaczków pozwalających na ułożenie sobie wszystkiego w głowie. Aż żal zdradzać cokolwiek, bo samodzielne przecieranie szlaku w tej grze jest niesamowicie satysfakcjonującą rzeczą. Przez całą rozgrywkę towarzyszy nam niejaka Ampleford, kierując, komentując i wyśmiewając śledzonych bohaterów, co sprawia, że nie różni się wiele od Symesa, przełożonego z Orwell: Keeping an Eye On You. Kreację postaci oceniam wysoko, gdyż ponownie stworzono jedyne w swoim rodzaju charaktery, mocne i uchwytne. Raban, Ilya, Karen i Oleg mają swoje pięć minut i bądźcie pewni, że w tak krótkim czasie wyrażą całą kwintesencję swojego jestestwa.

Jeszcze większy wpływ na grę

Ten tytuł nie jest łatwy. Informacji, które można przeciągnąć do systemu, jest jeszcze więcej, a co za tym idzie - trzeba bardziej przykuwać uwagę do tego, co się do niego wrzuca, bo jeden element może całkiem zmienić bieg tej niebanalnej opowieści. Ponadto każde dodane ogniwo to plus dziesięć minut do czasu w grze, więc w momencie, gdy otrzymujemy zadanie, aby powstrzymać Rabana Vharta przed publikacją kompromitującego rząd wpisu, robi się gorąco. W dwóch pierwszych odcinkach gracz posługuje się trzema podstawowymi narzędziami do inwigilowania, a więc reader, listener oraz insider, służące kolejno do przeglądania stron, podsłuchiwania bądź czytania rozmów i zaglądania do czyjegoś komputera lub telefonu. W trzecim odcinku dochodzi jeszcze jedno narzędzie, czyli influencer. Na każdą tezę sformułowaną przez Rabana Vharta gracz musi pozyskać rozmaite informacje, z jakich powstaną antytezy. On celuje w polityków, a inwigilator celuje w jego prywatność i sekrety z przeszłości. Wybrane zaprzeczenia trafiają do sieci i mają istotny wpływ na zakończenie. To jest niesamowite.

Dodam, że fabuły obu części są ze sobą cudownie powiązane. Cudownie, bo z wyczuciem, bez wymyślania czegoś, co zupełnie by do tych gier nie pasowało. Z tego względu Orwell: Ignorance is Strenght mogę polecić tylko osobom, które zamierzają zmierzyć się z obiema grami. Pojedyncze przejście drugiej części zajmuje, powiedziałabym, od 5 do 7 godzin, o ile ktoś skrupulatnie, od deski do deski, zapoznaje się z każdym dokumentem. Natomiast poznanie wszystkich scenariuszy i zdobycie większości osiągnięć dolicza od 10 do 15 godzin rozgrywki, co jest zadowalającym wynikiem, a gwarantuję, że za każdym razem można odkryć coś nowego, na co wcześniej nie zwróciło się uwagi.

Inne aspekty, o jakich warto napomknąć

Jeśli chodzi o kwestię wizualną, gra nie różni się za bardzo od swojej poprzedniczki, zmieniono jednak motyw platformy na ciemniejszy. Zamiast błękitu dominuje tu ciemny granat, co moim zdaniem wprowadza odrobinę świeżości i pasuje do nieco mroczniejszego klimatu. Obrazki - nagłówki, reklamy, zdjęcia - również wykonano w stylu low poly. Ta konsekwencja graficzna była czymś dość oczywistym, toteż pociągnięcie jednej stylistyki mnie nie zaskoczyło, podobnie jak wykorzystanie wcześniej widzianych już newsów ze strony TNB, zwłaszcza że istotna historia z Orwell: Keeping an Eye On You jest przedstawiona z zupełnie nowej perspektywy, ale bez zmian w informacjach pojawiających się w mediach.

Rzeczą, jakiej mi brakło w pierwszej części serii, a którą dodano w sequelu, to użyczenie postaciom ludzkich głosów. Podsłuchiwanie rozmów telefonicznych stało się znacznie przyjemniejsze, a o ile łatwiej było wczuć się w rolę inwigilatora! Przyznaję z tego miejsca ogromny plus dla twórców oraz aktorów, bo spisali się wyśmienicie, przelewając w swoje słowa mnóstwo emocji, niestety z racji wydarzeń raczej negatywnych, jak np. rozpacz, roztargnienie, smutek, strach oraz złość.

Podsumowując, grę szczerze polecam. Zwłaszcza ciekawskim graczom, którym nie przeszkodzi potężna dawka czytania. Na brak akcji na pewno nie będziecie narzekać, bo punktem kulminacyjnym wszystkich trzech epizodów jest jakieś istotne dla fabuły zajście, zależne rzecz jasna od wyborów, jakie podejmie się w trakcie rozgrywki. Urzekające jest to, że w porównaniu z pierwszą częścią gry, tutaj zaserwowano o wiele większą bazę decyzji i scenariuszy. Kończę tę recenzję, pozostając pod charyzmą tego tytułu, a na wszelkie pytania z nim związane chętnie odpowiem.

Presskit

Do następnego!

[narwana-games]

Nowoczesny system inwigilacji społeczeństwa? Fajne i jednocześnie przerażające - Orwell: Keeping an Eye On You

Nikt nie czuje się komfortowo na myśl, że mógłby być śledzony. Podsłuchiwanie rozmów telefonicznych, czytanie konwersacji i nieautoryzowany dostęp do dokumentów w komputerach? Poczucie bezpieczeństwa i posiadania prawa do prywatności zaczyna upadać. Jednak system Orwell nie zna granic ani litości, a co najważniejsze, ma służyć dobru społeczeństwa, gdyż prześwietlani są jedynie ci obywatele, którzy w jakiś sposób pogwałcili prawo lub narazili się na nieprzychylne spojrzenia rządu… 

Lub są powiązani z takimi osobami. Jeśli nazwa programu skojarzyła się wam z twórczością George'a Orwella, to słusznie, bowiem jego futurystyczna antyutopia pt. "Rok 1984" stanowiła inspirację przy powstawaniu gry oraz kontynuacji. A za jej stworzenie odpowiada niemieckie studio Osmotic Studios, natomiast wydawcą została australijska firma Surprise Attack Games. Epizody były publikowane w odstępach tygodniowych od 20 października do 17 listopada 2016 roku.

Co zdarzyło się w Bonton...

Akcja toczy się w Bonton, stolicy fikcyjnego państwa Nation. Gracz wciela się w rolę inwigilatora i już pierwszego dnia pracy ma pełne ręce roboty z powodu wybuchu na Placu Wolności (ang. Freedom Plaza). Podejrzenia padają na młodą kobietę o niebieskich włosach, niejaką Cassandrę Watergate, która przebywała w tamtym miejscu dosłownie chwilę przed tragedią. Dla systemu Orwell stanowi potencjalne zagrożenie z uwagi na, powiedzmy, kryminalną przeszłość - została oskarżona o atak na policjanta, ale przez brak dowodów sprawę umorzono, zwłaszcza iż ofiara pobicia zapadła w śpiączkę. Dzięki wskazówkom Symesa, naszego przełożonego, sieć informacji i powiązań rozrasta się w niesamowitym tempie, a śledztwo ujawnia coraz więcej, w tym klub dyskusyjny o nazwie Thought, przewodzony przez uniwersyteckiego profesora. Okazuje się, że członkowie tej niepozornej grupy wiedzą i ukrywają dużo, zaś łączy ich śmiało wyrażana niechęć do obecnej polityki w Nation, przez co stają się głównym celem dochodzenia. Wyciąganie brudnych sekretów, zagrywki hakerów i groźba kolejnych zamachów? Tak, to wszystko może się zdarzyć.

Fabuła jest rewelacyjna i nieprzewidywalna. Będąc w połowie gry, nie miałam zielonego pojęcia, co wydarzy się później, a wszelkie insynuacje okazały się błędne. Prawda okazała się zaskakująca, a szaleństwo, jakie się za nią kryło - wprost dojmujące. Podział na pięć odcinków pomógł w bliższym poznaniu kolejnych bohaterów i zrozumieniu ich działań.

Trudne decyzje

Co właściwie robi się w tej grze? Już odpowiadam. Czyta się. Newsy, media społecznościowe, strony internetowe i tajne dokumenty. Elementy podświetlone na niebiesko są istotne dla sprawy, te zaznaczone na żółto mogą wprowadzić konflikt, tj. sprzeczność informacji. Gracz decyduje o tym, jakie urywki tekstu przeciągnie do profilu danego człowieka, a akcja jest nieodwracalna i może wywołać różne skutki, stąd zalecana jest ostrożność przy podejmowaniu tego typu wyborów. Jedną osobę można przedstawić dzięki temu w dobrym albo złym świetle, spowodować, że później stanie się jej coś, co bezpośrednio wiązało się z jakimś faktem. Niektóre puzzle są w tej układance kluczowe, bo odblokowują kolejne strony historii, ale jest to dość intuicyjne. Twórcy zadbali o różnorodny styl wypowiedzi postaci, tworząc bardzo solidne charaktery. Jeśli ukochaliście sobie tytuły polegające na decyzjach, Orwell: Keeping an Eye On You na pewno również polubicie.

Możliwość wpłynięcia na fabułę sprawia, że zakończeń jest kilka. Odblokowanie wszystkich osiągnięć wymaga trzykrotnej rozgrywki, co jest w pewnym sensie satysfakcjonujące, gdyż gracz dodatkowo zapozna się ze wszystkimi możliwymi dokumentami od deski do deski. Może nie jest to rewelacyjna wiadomość dla osób, które lubią mieć tytuł ukończony w 100%, ale nie przepadają za powtarzaniem gry w kółko, jednak dopowiem, że drugi i trzeci raz zajmują znacznie mniej czasu ze względu na znajomość większości treści, z jaką należało się zapoznać przy pierwszym podejściu... Dobrze, dobrze, łatwiejsza droga też istnieje i jest to wybór epizodu w ustawieniach profilu, co odkryłam po spędzeniu w grze ponad 20 godzin - brawo ja.

Grywalność

Orwell: Keeping an Eye On You potrafi urzec graficzną stroną. System stylizowany na bardzo nowoczesną platformę sprawia, że gracz naprawdę może się poczuć jak tajny agent, od którego zależą losy i życie co najmniej kilku osób. Wszystkie portrety i zdjęcia wykonano w ciekawym stylu graficznym określanym jako low poly, z czym w grach jeszcze się nie spotkałam, dlatego przyznaję tu duży plus za oryginalność. Same ujęcia, ich różnorodność oraz bogata paleta barw przykuwa oko, więc graficzne sroki powinny być zadowolone z efektu. Jeśli chodzi o tło dźwiękowe, wydaje mi się, że nie jest ono specjalnie porywające. Z jednej strony spokojne, z drugiej strony lekko niepokojące, zdecydowanie pasujące do tego, co dzieje się na ekranie. Po prostu uważam je za mało ciekawe. Liczyłam również na to, że w momencie podsłuchiwania rozmów telefonicznych rzeczywiście usłyszę ludzkie głosy, byłoby to jeszcze bardziej namacalne doświadczenie. Niestety, twórcy postawili na samą transkrypcję, co oczywiście da się przeżyć.

Zdecydowanie sprawdził się tutaj podział ekranu na dwie sekcje i górny panel z możliwością włączenia podglądu bieżących oraz ukończonych zadań, a także odczytania komentarzy Symesa (jest ich sporo i powodują blokadę innych sekcji, lecz jest to jedyna forma dialogu). Okienek nie ma zbyt wiele i jest to spora zaleta, ponieważ oko nie musi śledzić dziesiątek wyskakujących dymków. Unikniono również natłoku zdarzeń, więc nie trzeba zapoznawać się z kilkoma rzeczami jednocześnie. Takie uporządkowanie wpływa pozytywnie na wygodę gry i gracz może kroczyć wraz z fabułą we własnym tempie.

Nie polecam omawianego tytułu osobom, które wolą wdrażać się w fabułę oglądaniem i słuchaniem, za to nie przepadają za czytaniem, bo w Orwell: Keeping an Eye On You trzeba czytać bardzo dużo. I to w języku angielskim. Może słownictwo nie jest mocno skomplikowane, jednak średnia lub zaawansowana znajomość zdecydowanie pomoże zrozumieć bieg zdarzeń. Nie powiedziałabym natomiast, że wypada zapoznawać się z każdym dokumentem od deski do deski, ponieważ są rzeczy nadające się do pominięcia tudzież mało ciekawe czy mało istotne.

Ja jestem bardzo zadowolona z tej gry, choć nie powiem, żeby fabuła tkwiła w mojej głowie i nie dawała odpocząć. Co dziwne, nie odczułam przywiązania do żadnej z postaci, a jednocześnie spłynęło na mnie poczucie odpowiedzialności za nie, co również jest ciekawym doznaniem. Polecam, mocno polecam.

Presskit

Do następnego!

[oneangrygamer]

Orwell: Ignorance Is Strength Will Let Gamers Fight Fake News

Orwell: Ignorance Is Strength Will Let Gamers Fight #FakeNews

Osmotic Studios announced that the second season to their information and citizen surveillance game, Orwell, will be arriving soon on Steam. The game’s announcement trailer puts the focus of news media and “fake news” at the center of its efforts, reeling viewers in with the promise of some sort of compelling shakedown on the political propaganda machine. (more…)

View On WordPress

[oneangrygamer]

Orwell, Privacy-Invasion Game Receives Free Demo

Orwell, Privacy-Invasion Game Receives Free Demo | #1984 #BigBrother

A game about cyber-stalking people and collecting data as a big brother overwatch member is picking up a lot of chatter around the gaming community. Osmotic Studios and Surprise Attack’s Orwell is gearing up for full release on October 27th but there is a free demo available that contains the first of five episodes due out for the game. (more…)

View On WordPress

[operationrainfall]

IMPRESSIONS: Orwell

In this Internet age, it’s hard to keep anything from getting online anymore. People constantly post personal details about themselves on websites and social media, without giving much thought to who might be seeing it on the other side. Likewise, as foreign threats and violent groups become more connected, countries and governments are taking more steps to protect themselves. This often comes at…

View On WordPress

[oneangrygamer]

Orwell Lets You Play A Future Where Privacy Doesn't Exist

Orwell Lets You Play A Future Where Privacy Doesn't Exist | #IndieGame #NSA #1984

What if everything you did was monitored? What if beyond that, everything that was deemed “problematic” was investigated or made to “disappear”? What if you got to become the Big Brother of George Orwell’s 1984? Well, indie developers Osmotic Studios and publisher Surprise Attack will be giving you an opportunity to step into the prying eyes of an organization that fulfills the role of being a…

View On WordPress