#p.117

[commetombeunarbre]

het soortelijk gewicht van iedere syllabe

[commetombeunarbre]

, ex-citare, 'buiten zichzelf brengen'. 'Excitatie' drijft het subject buiten de zijnslimieten waarbinnen het geacht wordt te blijven. ... Misschien moeten we nog verder gaan. 'Excitatie' is niet alleen het uit zichzelf treden ne het zichzelf verliezen, het in beweging zetten, het ontwrichten van wat vastzit, of de verandering van een toestand. Ze zet die ontwrichting ook in gang.

[commetombeunarbre]

de obsederende hardnekkigheid van bekende deuntjes:

[commetombeunarbre]

Je houdt je staande dankzij de haat, die als een grote, heldere vlam in je binnenste wakkert, die de wanhoop een beetje op afstand houdt.

[commetombeunarbre]

met de ronde loomheid van een droom

[commetombeunarbre]

Ik heb je al gezegd, de grens tussen vergif en medicijn is vaag, de Grieken noemden ze allebei pharmacon.

[commetombeunarbre]

Hij ontkleedde zich, ging in beld liggen en deed het licht uit. Hij fluisterde twee namen in het kussen, twee paar reine, Noordse klanken die voor hem de eigenlijke en oorspronkelijke vorm van lief en leed, geluk, leven, het simpele en innige gevoel, zijn thuis betekenden. Hij blikte terug op de jaren die er intussen tot aan deze dag verstreken waren. Hij herinnerde zich de wilde avonturen van zijn hartstochten, zenuwen en gedachten die hij bleefd had, zag zichzelf verteerd door ironie en geest, vereenzaamd en verlamd door het inzicht, half gesloopt door de koortsrillingen van zijn scheppingsdrang, zonder steun en houvast en in gewetensnood heen en weer geslingerd tussen extreme uitersten, tussen heiligheid en zinnelijke hartstocht, geraffineerd, verarmd, uitgeput door kille, gekunstelde en gezochte geëxalteerdheid, verdwaald, verwoest, gemarteld, ziek - en hij snikte het uit van berouw en heimwee.  Om hem heen was het stil en donker. Maar van beneden drong gedempt en wiegend 's levens zoete, triviale driekwartsmaat tot hem door.

[commetombeunarbre]

I never saw a man who looked With such a wistful eye Upon that little tent of blue Which prisoners call the sky, and at every drifting cloud that went With sails of silver by.