#p.220

[commetombeunarbre]

Er was altijd die droom, en daar klampte ik me aan vast. Als het regende, werd het nog erger. Het ademen viel me zwaar. Het verwrong de werkelijkheid en verdraaide de tijd.

[commetombeunarbre]

Neither of us (I speak for myself at least) was 'hurt' by the silence between us, in the sense, that is, of thinking that it implied any change of affection; I'm afraid whatever you do or don't do you'll never shake my absolute trust in that; but a sense of your being possibly unhappy did hang about us and make us wish in spite of knowing that you did not know what we felt, to see you, or hear you or have you in the room. I don't think that being happy makes one want ones friends less - Is this partly selfish? Perhaps it is;

[commetombeunarbre]

Omdat ik me heel ellendig begon te voelen,

[commetombeunarbre]

Weer alleen, lag ik te piekeren over mijn identiteit. Ik vermoedde dat ik eigenlijk een spelletje speelde met mijzelf, en dat zij meespeelden. Een soort gevecht. In wezen wisten zij dat net zo goed al sik, maar wilde ik het om de een of andere reden niet onder ogen zien. Het hinderde me en maakte dat ik me doortrapt en waakzaam voelde. ... Het was afmattend, want wat ik ook verzon, er was altijd een zwak punt - ikzelf. Daar kon ik onmogelijk omheen. Ik kon evenmin ontsnappen als ontdekken wie ik was.

[grabbelton]

A man can’t know where he is on the earth except in relation to the moon or a star. Astronomy comes first; land maps follow because of it. If you think about it long enough, it will turn your brain inside-out. A here exists only in relation to a there, not the other way around. There’s this only because there’s that; if we don’t look up, we’ll never know what’s down. We find ourselves only by looking to what we’re not. You can’t put your feet on the ground until you’ve touched the sky.

Thomas Effing to M.S. Fogg in Paul Auster’s Moon Palace

[commetombeunarbre]

Soms heb ik het gevoel als ik de wereld helemaal doorzie, hoe alles op zijn plaats is en hoe alles zijn tijd heeft en een eigen noodzaak en hoe ook het eigen leven het enige is dat mensen hebben, omdat het een knooppunt is van alles wat er in een leven voorvalt en als je dat eigen knooppunt niet hebt, dan heb je dus niets, want dan is iedere gebeurtenissen nietszeggend, nergens mee verbonden, zomaar een gebeurtenis, zonder waarde, een waardeloos voorbijgaand voorval dat net zo goed niet had kunnen plaatsvinden, een loshangende draad, betekenisloos. Alleen de mensen met een eigen leven zijn in staat om een verhaal te zien in wat het leven feitelijk is, die onder de gruwelijke verschillen van iedere minuut de eenheid beluisteren, de eenheid van hun verhaal, alleen die mensen kunnen gelukkig zijn.

[commetombeunarbre]

Liegen is voor mij net zo essentieel als ademen.

[commetombeunarbre]

Zoals alle geliefden spraken ze veel over zichzelf, alsof ze daardoor de wereld die hen mogelijk maakte beter begrepen.