#pagkukulang

[panoramiclifeplusfaith]

Pagkukulang

Gumising ako ng may tamis na ngiti. Isang gabi na naman na puro halakhakan, kilig at hugot. Sobrang saya talaga namin. Nag-uusap sa cellphone mula alas 10 hanggang alas 2 ng umaga. Doon pa lang, alam ko naging masaya siya. Nawala ang pagod mula sa trabaho. Siguradong-sigurado na talaga ako na mahal na mahal na mahal ko siya;parang walang hanggan.

Ayun! sabik na naman ako na makausap siya mamayang gabi.

Nag-usap kami ng mga bandang alas dose na matapos pagtripan ako sa txt. Ano naman kaya ang pag-uusapan namin?

Sari-saring bagay na naman ang napag-usapan hanggang sa makarating sa kung sino man ang mauunang mamatay sa amin. Yun talaga si Palangga. Palaging negatibo. Nasanay na rin naman ako at sinakyan ang walang kwentang iniisip niya.

Hindi ko alam. Hindi ko ma-gets. Bakit humantong ang usapan sa ganun. Ang sakit. Hooooo! Ang tagal na ring sumakit ang puso ko at yun! Siya na naman ang dahilan kung bakit kumirot ang puso ko.

Hindi ko alam kung paano humantong sa ganung usapan.Basta’t ang natatandaan kong sinabi niya:

Hindi ko maramdaman na mahalaga ako sa’yo.

Hindi ko maramdaman na masaya ka kapag kasama ako.

Hindi ko maramdaman na may-care ka sa akin.

Inaabangan kong sabihin niya na hindi niya maramdaman na mahal ko siya...ngunit hindi niya nasambit...

Basta..Ang sakit! Parang hinati ng kutsilyo ang puso ko. Ang tangi ko nalang nasabi ay matutulog na ako kahit alam niya na hindi naman totoo dahil naramdaman niya na hindi ko matanggap yung mga sinabi niya at ang sakit ng tama sa akin.

OO.

Hindi ako perpektong girlfriend.

Hindi ako parehas ng mga ex niya na minhal siya ng sobra noon.

Hindi ako ang klase ng syota na mabibigyan siya ng lahat ng oras sa mundo dahil sa trabaho ko.

Hindi ako ang klase ng babae na showy -- yung napaka sweet at hindi nahihiya na ipagsigawan sa lahat na mahal ko siya.

OO.

Alam ko na may PAGKUKULANG ako. Alam na alam ko.

Pero ang sakit lang talaga.

Kasi nag-eeffort naman ako.

Tinitiis ko na matulug ng alas dos ng umaga para lang makausap siya.

Yung umiiyak sa tuwing may nagagawa siyang hindi katanggap tanggap, initindi ko naman. Minahal ko siya sa kabila ng lahat.

Bakit hindi niya yun makita??????????

Lahat na lang ba ng pagkukulang ko ang dapat isumbat sa akin?

Parang sinabi niya na rin na ang dami kong pagkukulang at hindi niya deserve ang isang syota na katulad ko.

Sa sobrang sakit ay hindi ako makaiyak. At alam ko hindi ito tama dahil magdedesiyon na naman ako ng hindi pinag-isipan ng tama.

Kaya heto, hindi ko mna siya kakausapin. Kailangang pag-isipan kong ipapatuloy pa ito. Kung may direksyon pa ang lahat. Kung karapat dapat pang ipaglaban.

[themayorpao-blog]

Patawad

Lahat naman tayo nagkakamali, nagkakasala at nakasasakit sa ating kapwa. Lahat tayo mayroong mga pagkukulang, mga padalos-dalos na desisyon at mga di dapat nabitawang pananalita. Pero di man natin mabura ang mga pagkakamaling iyon, may isang bagay pa naman pang pwedeng magawa para matama ang lahat, minsan nga lang masyado tayong duwag para maglakas-loob at sabihing "Patawad."

[weirdoako-blog]

Hinanakit ng anak sa magulang (ako rin ang may pagkukulang pero sana itigil na)

Pwede bang tama na?! Tapos na, di ako nakapasa kasi hindi ako inspirado, hindi kayo nagkulang sa suporta ako ang may problema at alam ko wala akong karapatan pero please naman tama na. Ang hilig mo pa ulit-ulitin at pahiyain ako sa ibang tao. Madami na akong interview na natatanggap pero di ako makapunta kasi nahihiya ako na humingi ng pamasahe sa inyo dahil gusto ko na makatulong pero ano ang ginagawa nyo pilit nyo parin pinaglalandakan na WALA AKONG KWENTA kaya pinaniniwala ko ang sarili ko ngayon na WALA TALAGA AKONG KWENTA, walang mararating dahil hindi lisensyado. Oo ikaw na, ikaw na ang magaling, pasado lahat. AYAW KO NA! bawat galaw ko lagi nalang mali, may dahilan bakit ganun ang naging pangyayari hindi ko alam kung bakit pero siguro may mas magandang plano si God, hindi ko pa makita ang kakulangan sa akin at hindi ako nagtiyaga, pero sana lang tumigil na kayo sa pansisisi.

[hellowitty]

di ako nagkulang, sumobra ka lang.

[shobebabylove27-blog]

Pagkukulang.

Madalas nagkukulang tayo sa mga mahal natin. Maaaring di mo napapansin, nagkukulang ka na pala. Ang palaging kulang; Time, Attention, Effort. ‘Yang tatlong yan, diba sangkap din yan ng isang relasyon? Isang matatag at malusog na relasyon. Minsan di mo napapansin, nababalewala mo na ‘yung taong nagmamahal sayo, habang siya inaalagaan ka, inaaruga ka, tinutulungan ka, inaalala ka sa kabila ng ka-busy-han nya sa pag-aaral/trabaho niya.

Ang pagkukulang ng isang tao ay hindi napupunan ng materyal na bagay. Oo, pwede kang magbigay sa kanya ng materyal para makabawi ka, mapapangiti siya gamit ito. Pero wala nang mas hihigit pang pambawi ang mismong kulang mo; Time, Attention, Effort. Lalo na kung kusa mo itong malalaman sa sarili mo na dito ka nagkulang, na dapat hindi na niya ito hinihingi pa sayo kasi nga diba “magkarelasyon” kayo eh. Mapapangiti mo mga mata nya, labi niya, puso nya at pati na din buong pagkatao nya.

[yoursmilemeltedme-blog]

People don't care for you as much as you care for yourself to take the trouble of thinking about for faults for too long.

[chaosmythuniverse]

Wag mong tingnan lahat ng pagkukulang ng taong mhal mo, kaya nga kailangan ka niya di ba? Para mabuo ang pagkukulang nya bilang isang tao.

[binibiningpogi]

Masakit ang basta maiwan na lang, lalo na kung alam mong hindi ka nagkulang.