de asymmetrische ontregeling
De asymmetrie maakt al enkele decennia integraal deel uit van het moderne modevocabularium. In deze post verken ik dit intrigerende fenomeen van de berekende ontregeling.
Harmonie mag dan een essentieel onderdeel zijn van de klassieke ervaring van de schoonheid, harmonie kan ook snel vervelen. De onverhoedse tussenkomst van een rake asymmetrische toets kan dan echter wanneer zo'n saai, harmonisch geheel pijnlijk dreigt in de te dutten, met haar evidente dwarsheid voor een interessant onevenwicht zorgen.
Het is één van die doeltreffende 'trucen van de foor' om iedereen bij de les te houden.
Eén van de meest gangbare toepassingen van asymmetrie wordt in de mode gehanteerd bij het ontwerp van de schouderstructuur van sommige kledingstukken: men laat één mouw weg en zo onthult men een blote schouder. Die blote-schouder-look werd iconisch tijdens de hoogdagen van de disco in het New York van de late jaren zeventig en heeft nog steeds een onmiskenbare intrinsieke moderniteit in zich.
Tegenwoordig wordt het asymmetrische-schouder-concept vooral gedragen door de hippe one-shoulder minidress, onderhand het officieuze uniform van elke jongedame met een randje.
Het Franse modehuis Balmain heeft de laatste jaren een onuitputtelijke reeks one-shoulder-dresses losgelaten op de coole rockmeisjes van deze wereld. (Sasha Pivovarova in Balmain Herfst/Winter 2011)
Er zijn echter ook klassiekere toepassingen. Het New Yorkse slagroomlabel, Marchesa, dat onder leiding staat van Georgina Chapman, de vrouw van Hollywoodbobo, Harvey Weinstein, grossiert in wat ik 'conformistische asymmetrie' zou noemen.
Marchesa Lente/Zomer 2010
Marchesa Lente/Zomer 2010
Marchesa Lente/Zomer 2010
Ook met zoomlengtes worden asymmetrische experimenten uitgevoerd. Zij het minder frequent, want het resultaat is vaker smakeloos theatraal dan echt geslaagd. Bij deze toepassing van Marchesa valt dat eerlijk gezegd nogal mee.
Asymmetrie kent ook toepassingen in de haartooi.
We worden allemaal uittentreure geconfronteerd met vervelende tieners die spuuglelijke, asymmetrische kapsels dragen, vreselijke uitwasemingen van de gelukkig zieltogende emo-look, maar er is nog steeds de meest elegante, klassieke manier om de speelse subversie van asymmetrie te integreren in een kapsel: de zijstaart.
En dan hoeft men nadien ook niet bij elke gelegenheid met een ontregelde kop rond te lopen. Dat is altijd mooi meegenomen, want wanneer asymmetrie een way of life wordt, wordt zij helaas ook uitgehold van haar interessante onvoorspelbaarheid en onvoorspelbaarheid hoort vanuit haar unieke aard niet te worden misbruikt.
De zomercollecties van 2010 hadden een aantal interessante looks met klassieke zijvlechten. (Natasha Poly bij Alexander Wang Lente/Zomer 2010).
(Isabeli Fontana in Vogue Paris september 2011 door Patrick Demarchelier)
Het is echter deze intrigerende foto van het Braziliaanse model Isabeli Fontana dat mij heeft aangezet deze post te schrijven.
Voor een fotoreeks die in de septembereditie van Vogue Paris zal staan, heeft het hoofd van de make-up afdeling van Lancôme, de Nieuw-Zeelander, Aaron de Mey, iconoclastisch de make-up-look van de typische Française geherinterpreteerd.
Hij koos niet voor een beeld die de vanzelfsprekende, discrete charme van de Franse dame zou vieren , maar koos stoutmoedig voor een kanjer van een asymmetrische blikvanger, twee glanzend opgemaakte oogleden in het neongroen en diepblauw.
Intuïtief zou ik voor het zien van deze foto, hysterisch geschreeuwd hebben dat asymmetrische make-up, en zeker asymmetrie in kleurenschakering, een zeer slecht idee was. Maar dat was voor ik zag wat voor een statige elegantie naar boven is gebracht met deze gedurfde kleurencombinatie van Aaron de Mey.
De compromisloosheid in de ogen van Isabeli Fontani botst onverwacht harmonieus met haar koppig rode lippen en nagels en krijgt verrassend als geheel een soort berusting, een quasi mystiek karakter dat beklijft.
De make-up is nochtans in wezen minimalistisch, maar er is een onverklaarbare gelaagdheid aan dit beeld die mij al de hele dag intrigeert.
Dit is exact wat een goede asymmetrische ingreep hoort te doen: je spijkerhard op je stoel nagelen en je opnieuw doen nadenken over vanzelfsprekendheden.
Meer nog: dit is ook wat goede mode in het algemeen hoort te doen en moet doen.
