#patnugot

[gisud]

Sapagkat ang laksa ay pinakbet na kaiba

Katung balang gatpanapun mamarap ya king parobậ 

[agostosingko]

Mahal kita

Ikaw ang buhay ko

Ikaw ang bawat ngiti

Ikaw ang bahaghari sa ulap matapos ang bawat ulan

Mahal kita

Hindi ko man alam kung hanggang saan o hanggang kailan kita mamahalin

Nandito ako

Maghihintay hangga’t kaya ko

Hanggang maikot ko ang buong mundo

Nandito ako

Hanggang malimutan ko na ang pangalan ko

Hanggang ‘di ko na maiapak ang aking bawat paa

Ikaw lang

Ikaw pa rin

Abutin man ako ng sandaang taon sa mundong ito

Abutin man ako ng pagkawala ng bawat bagay na nalalaman ko

Abutin man ako ng pagbalik ng Diyos sa mundo

Alam mong wala ng iba

Ikaila mo man ang ‘yong nararamdaman

Alam kong nandiyan pa rin sa puso mo

Ang bawat alaala

Ang walang tigil na tuwa sa tuwing tayo’y magkasama

Naglalakad pa tayo noon sa Moa 

At namamasyal sa Luneta

Pumupunta tayo ng mall pero wala namang binibili

Walang humpay ang yakap at panonood ng sine

Bakit ka sumuko?

Bakit tayo sumuko?

Hindi pa ba sapat ang pag-ibig?

Hindi pa ba sapat ang ikaw at ako?

Bakit tayo makikinig sa mundo?

Bakit ka nakinig sa isang gagong tulad ko?

Sana inayos natin

Sana ‘di tayo nagmadaling tapusin

Mahirap mabuhay ng wala sa piling mo.