#peinzen

[elkedageenwoord]

pein·zens·moe

1. door lang pein­zen ver­moeid en geen zin heb­bend ver­der te pein­zen

[schaduwrijk-blog1]

Van die avonden waarop je wanhopig zielige liedjes luistert om de tranen, die je wel voelt zitten, maar niet willen komen, tevoorschijn probeert te toveren. In een poging om iets, wat dat dan ook mag zijn, te voelen.

[wil-di-angelis]

Korte biografie van mezelf

Korte biografie van mezelf

Ik wil er geen heel verhaal van maken, want dat kan je lezen in het boek: Ik draag geen masker (leven met brandwondlittekens) dat is uitgebracht bij Gopher Publishers in 2000. Daar is dat boek ook nog te verkrijgen, al is deze dan wel alleen verkrijgbaar in het Nederlands en voor blinden is er een vertelboek op internet te beluisteren.

Ik heb het een en ander wel geschreven in mijn leven over brandwonden, dus er is genoeg wat ik er nog over kan vertellen. Echter hoe goed ik mijn best er op kan doen, ontdekte ik al snel dat ik er ook mensen mee kan kwetsen en zelfs mezelf betrapte op onvolledigheden. Wat niet zo moeilijk is als je alles wil terughalen en dan ook nog alles wil herschrijven. Bovendien had ik te maken met enkele ernstige trauma’s waar ik geen woord over heb gepraat of geschreven, deze staan ook niet in het boek. En moet eerlijk bekennen dat het boek daarom niet echt een volledig en juist beeld is. Want het seksueel misbruik waar ik mee te maken heb gehad heeft wel degelijk een grote invloed gehad op de rest van mijn leven en is ook in relatie te brengen met de brandwonden. Want ik liet meer toe vanwege de angst voor meer lichamelijk geweld, wat in feite toch nog gewoon doorging. De littekens die ik bezat waren voldoende, meer wilde ik er niet. En inmiddels zit ik ook onder de littekens die direct niets met de brandwonden van doen hebben, indirect wek, ben geneigd de ontstane bij klachten, zowel fysiek als psychisch in relatie te zien met de brandwonden, denk echt dat de bijkomende klachten er nooit waren geweest als ik niet verbrand zou zijn geweest. Kan ik het bewijzen, niet echt, wel aantonen dat er niemand in de familie is die ook deze problemen zo veel hebben gehad. En sommige dingen komen er niet eens voor in de familie. Zoals de tia’s en narcolepsie. Indirect ligt dat dus volgens mij wel aan de gevolgen van de brandwonden. Ik heb teveel ingrepen gehad, dus teveel narcose en teveel medicamenten. En de stress die er bij kwam heeft nog meer medicijnen gebracht. Van het een kwam het ander, zoals dat met alles gaat in het leven.

Seksueel Misbruik

Ja daar gaat nu een deel van mijn dagelijkse leven over. Nu is het niet zo dat ik er zwaar onder gebukt ga, want ik heb wat medicatie om de spanning er van af te halen. Ik zal zeker in deze blogs, regelmatig er op terugkomen omdat ik er nogal mee bezig ben en het probeer verwerkbaar te maken, wat steeds beter lukt. Er zijn wel wat bijkomende factoren zoals de voormalige broeder L. waar ik nog bozer op ben, dan wie dan ook, terwijl hij niet eens mij seksueel heeft misbruikt. Zijn verkeerde inschattingen en beslissingen hebben meervoudige problemen veroorzaakt waar ik tot op de dag van vandaag problemen mee heb. De trauma behandelingen is voor een groot deel zijn schuld en zijn verkeerde inzichten geweest. Men zegt wel eens dat je iedereen moet vergeven en niemand mag haten. Ik ben geslagen met vuisten, riemen, schoenen, en handen en met hete koffie potten, kopjes en messen geconfronteerd en soms ontweken, door deuren gelopen uit angst voor meer geweld, anaal misbruikt zodat bloed langs de benen liep, ik kan eindeloos doorgaan. Maar alles heb ik overleefd en een plaats gegeven, niet echt verwerkt want hoe wil je deze hoop verwerken. Maar ik kan wel de daders uiteindelijk vergeven, maar die voormalige broeder L. was in feite de oorzaak van alles, hij de leiding en maakte de verkeerde conclusies louter op vooroordelen en slechte mensenkennis. Toen een van de mede bewoners uit angst van betrappen van diefstal uit een winkel zijn spullen in mijn bed verstopte, begon de ellende. Want bij het doorzoeken van de kamers kwamen ze natuurlijk de spullen tegen. En natuurlijk kreeg ik de zwarte piet. Ik wist wel wie de dader was. Heb dat nog een poosje voor me gehouden maar uiteindelijk wel verteld, echter het is nooit geloofd. En dus moest ik voor een diefstal naar een winkel, om alles terug te brengen en excuses aan te bieden. Bovendien ging er een telefoontje naar mijn ouders wat ik gedaan had. Vanaf dat moment was ik de dader als er wat verdween in het huis. Elk snoepje, koekjes of wat dan ook was verdwenen door mij, terwijl ik van niets wist. En als bewijs kon men de restanten vinden in mijn jas of broeken in de was, want mijn mede broertjes wisten maar al te goed hoe het werkte daar het uitgebreid aan tafel steeds is besproken. Ik kreeg van mijn ouders de naam fantast en dat werkt als een inktvlek, dat gaat langzaam de wereld in, maar ik was wel degelijk in een wereld van wegkruipen beland en ging steeds vaker mezelf schuilhouden in een innerlijke fantasie wereld waar ik me wel goed voelde, want er was niets meer wat nog goed kon doen. In die periode is dus dat terug trekken en niet meer praten gestart. Uiteindelijk auto mutileer ik in 2011, als bescherming of als kwaadheid naar mezelf als ik boos ben. Dus het leven is niet altijd mijn vriend geweest. Bovendien stuurde deze broeder L. me naar een psychiater en daar ben ik langer dan een jaar verplicht heen geweest, dat kwam omdat ik vertikte toe te geven dat ik de spullen weg gehaald had. Want dat was ook niet zo. Onlangs kwam ik per ongeluk een file tegen bij een medische uitdraai van de huisarts en wat stond er in, juist dit geval. Dus bijna 50 jaar na dato, achtervolgd mij deze onzin al en is mijn leven zwaar belast geweest. De beste broeder L, is uitgetreden in de tijd dat ik daar zat en is toen getrouwd met een leidster die daar ook werkte. Ik snapte toen niet wat haar bezielde om voor die man te kiezen en nu nog niet. De man presteerde tijdens de media hype omtrent het seksueel misbruik in het internaat al de mensen met de naam Engelen of van Engelen te bellen met de vraag waar ik woonde en liet mensen zelfs naar mij huis toe gaan om te vragen of ik wilde bellen voor een reünie, terwijl die net georganiseerd was geweest. Zo doorzichtig ook nog. Uiteindelijk is hij mijn moeder gaan bellen, die net operatief was geholpen aan darmkanker, waarvan ze nu op sterven ligt. Hij begon direct weer met het negatief maken van mij en mij als fantast te bestempelen. Opnieuw moest hij zijn gram halen. Vanwege de slechte gezondheid van mijn moeder ben ik hem zelf gaan bellen. Wat natuurlijk belachelijk is, want hij belde alleen maar om te vertellen dat hij dat niet gedaan heeft en wilde weten wie het wel waren, hij kwam toen zelf met namen. Wat ik al vreemd vond.

Het probleem is dat ik dus door zijn bemoeienis heel mijn leven heb geworsteld met vragen en nooit met antwoorden. Thuis kreeg ik er problemen door en met vrienden, mijn vrouw en mijn kinderen, mijn werk en mijn gezondheid. Inmiddels zit ik zowat heel mijn leven ziek thuis, maar ben me steeds meer en meer bewust dat hij degene is die daar schuldig aan is. Want aan wie moest ik seksueel misbruik melden? Juist aan hem, want hij was de baas van het internaat. Hij regelde alles. En als hij al mij niet geloofde bij een diefstal, wat kan dan mijn bewering dat mede-broeders en mede-bewoners mij seksueel misbruiken met geweld nog geloofwaardig maken? Ik vertrouwde vanaf dat moment niemand meer. Ik begon mij heel boos maken als mensen onrecht werd aangedaan, ging dan altijd voor die persoon staan en zorgen dat het recht zege vierde. Als er mensen zorgen of problemen hadden of gewoon tijdelijk geen huis, stond ik klaar. En in de tijd met mijn vrouw voor de scheiding hebben we dat ook samen een lange tijd gedaan. Ondanks we nog misbruikt werden voor onze goedheid.

Mijn grote probleem is dus de vergoeding die de kerk geeft aan hen die aantoonbaar kan maken dat hij is misbruikt en wat de gevolgen daarvan zijn geweest. Ja ik heb bewijzen en gevolgen, maar kan mijn leven beter worden door geld? Ja zeggen mijn dochters en vrienden. Want je leeft nu van 35 euro per week. Maar ik zelf zie steeds weer het dilemma van haat en genoeg doening terwijl dat niet het belangrijkste is. De namen van de misbruikers zijn niet mijn probleem en zijn zelfs ondergeschikt als ik aan die ene broeder L denk. Want deze zou ik wel degelijk wat aan kunnen doen, niet fysiek maar wel geestelijk. Echter het zal niet veel meer uitmaken, de man zal inmiddels naar de 80 jaar zijn gegaan en die denkt dadelijk heerlijk te gaan rusten in de hemel, maar ik hoop stiekem dat dit niet gebeurd. Een beetje haat is nog wel eens fijn.