#penowrimo

[piosenkabeztekstu]

PeNoWriMo, finał, dzień 30

LICZNIK SŁÓW:50011!!!

Udało się. Nareszcie moje trzydziestodniowe wyzwanie dobiegło końca. Przez cały miesiąc starałem się pisać codziennie około 1666 słów. Nieraz to się nie udawało. Najważniejsze jest teraz jednak, że byłem w stanie to nadrobić i dzisiaj, po trzydziestu dniach, przekroczyłem magiczną granicę 50 000 słów.

Można powiedzieć, że napisałem już tekst pokroju krótkiej powieści. Powiem tylko, że zajmuje ona 87 stron A4 w komputerowym dokumencie, ale nie jest to zbyt miarodajny wyznacznik długości.

Borykałem się po drodze z wieloma przeszkodami, począwszy od zmagań z fabułą, przez braki w warsztacie, po najzwyczajniejszy niedobór czasu. W związku z tym, to co napisałem, może być naprawdę kiepskiej jakości. Sam tego nie wiem, bo jak wspominałem w jednym z wcześniejszych postów, nie czytałem jak dotąd swojej powieści i nie zamierzam tego robić, póki nie będzie skończona.

A jak się sprawa ma z tym końcem? Jest on jeszcze daleko, lecz teraz, w przeciwieństwie to sytuacji choćby jeszcze sprzed dwóch tygodni, widzę go bardzo wyraźnie i wiem którędy mam do niego zmierzać. W większości zaplanowałem już sobie, czy to na komputerze, czy to w głowie, jak będzie wyglądać reszta powieści. Dlatego nie mam zamiaru teraz porzucać mojego projektu, mojego pierwszego wielkiego dzieła, ale dalej je kontynuować. Z wielu względów nie w taki sposób, jak miało to miejsce podczas PeNoWriMo, nie starczy mi na to czasu. Jednak dalej sukcesywnie będę pisał. Pewnie nie tyle, pewnie nie codziennie, ale będę pisał.

Tak oto dobiega końca pierwsza edycja Mojego Własnego NaNoWriMo, którą zatytułowałem PeNoWriMo - dobiega końca Osobisty Miesiąc Pisania Powieści. I szczerze mówiąc, jestem z niego całkowicie zadowolony. Odnalazłem bowiem w czasie jego trwania gdzieś w sobie rzeczy, o które nigdy bym siebie nie posądzał. Odnalazłem sumienność, wytrwałość, która pozwoliła dowieść do końca ten szaleńczy dla niektórych osób z mojego otoczenia pomysł.

Wielki koniec wielkiego przedsięwzięcia, które osiągnęło sukces. Dziękuję serdecznie tym, którzy wspierali mnie dobrym słowem i potrafili wysłuchiwać mojego nieustannego ględzenia o PeNoWriMo. Może któraś z tych osób to przeczyta, może nie, ale czuję się zobowiązany to napisać. Dziękuję również tym, którzy przebrnęli przez tę dziwną relację z PeNoWriMo, zamieszczaną na blogu nieregularnie i prowadzoną w dość chaotyczny sposób.

Czas pożegnać PeNoWriMo. Do zobaczenia w Dywagacjach, może w Pamiętniku Samotnego Rycerza, czy też recenzjach, które jak dotąd pojawiły się zaledwie dwie. A kto wie, może do zobaczenia w listopadzie, gdy znów podejmę wyzwanie NaNoWriMo, wraz z pomysłem na napisaną od zera, nową powieść?

[piosenkabeztekstu]

PeNoWriMo, dzień 29

Licznik słów:48517

Mój NaNoWriMowy kalendarzyk mówi, że mogę już panikować. To panikuję:

Aaaaa!!! Już tylko 1500 słów! Zaraz koniec, zaraz koniec!

Dobra, już skończyłem panikować, bo nie ma powodów do paniki. Wszak kończę tylko PeNoWriMo, a jak się okazało, nie ma to żadnego związku z kończeniem powieści. Bowiem powoli zbliżam się do kluczowych wydarzeń fabuły, zwiastujących... wkroczenie w drugą połowę mojej historii. Więc nie zdziwi mnie wcale, gdy pisanie skończę mając na liczniku słów co najmniej 80 000, jeśli nie nawet 100 000. Tak jakoś wyszło, że się nie zmieściłem, ale to chyba nawet dobrze, bo 50 000 to wydaje się jakoś tak trochę mało...

Podsumowując, teraz nie czas na panikę. Jestem na ostatniej prostej, więc czas najwyższy dobiec do mety!

[piosenkabeztekstu]

PeNoWriMo, dzień 28

Licznik słów:46680

Przycisk losowego artykułu na wikipedii w istocie przyjacielem?

Bogowie, jak najbardziej!

Nie ma bowiem nic lepszego, jak na chwilę się odstresować, zapomnieć o pisaniu i przenieść umysł w zupełnie inne klimaty. Oczywiście pozostaje świadomość, że niedługo do pracy trzeba będzie wrócić, ale ta chwila lektury czegoś, co może kompletnie nas nie interesować, co może wydawać się totalną bzdurą, to dosłownie haust powietrza dla tonącego. Bo nawet pisanie ma swoje granice i obchodząc się z nim nieumiejętnie łatwo można się zniechęcić i wypalić. Po którymś dniu intensywnego pisania z rzędu, zaczynasz nienawidzić swojego głównego bohatera, fabuły i całego świata (i to nie tylko tego z powieści). Dlatego tak pomocny jest przycisk Losuj artykuł.

Kiedy zdecydowałem się skorzystać z tej metody, pierwszą stroną jaką wylosowałem był opis Prawa Gaussa dla elektryczności. Przypadeg? Pewnie tak, ale może rzeczywiście nawet ciocia wikipedia chce mi przekazać, że czas się wziąć za naukę? Może pojutrze.

Potem był pasjonujący artykuł o Stali niestopowej, z którego dowiedziałem się np. ile ołowiu może być w stali, żeby nadal była być ona zakwalifikowana do stali niestopowych.

Były informacje o przeprowadzanym w 1961 roku na Litwie turnieju piłkarskim; artykuł o używanym w lotnictwie, angielskim pojęciu, które określa zdolność samolotu do krótkiego startu i lądowania; była krótka wzmianka o pierwszym albumie studyjnym jakiegoś norweskiego producenta i wiele innych, dla mnie bezużytecznych informacji.

Czy czuję, że był to czas zmarnowany? W żadnym wypadku, ponieważ powszechnie wiadomo, że jeśli podczas biegu biegacz czuje, że zaraz upadnie z wycieńczenia, powinien choć odrobinę zwolnić. I czytanie losowych artykułów na wikipedii czy gdziekolwiek indziej jest właśnie takim spowolnieniem. A nuż się coś przyda do powieści?

[piosenkabeztekstu]

PeNoWriMo, dzień 27

Licznik słów:45153

Czy możliwe jest pisanie z kimś?

Jeśli chodzi o sytuacje, w której dwoje ludzi zaczyna pisać np. własną powieść w tym samym czasie, wzajemnie się mobilizując i wspierając, jest to jak najbardziej możliwe i całkiem korzystne. Można poprosić się o radę, może nie do końca bezpośrednią, ale o jakąś ogólną wskazówkę, rozważyć wzajemnie pomysł.

Inną sprawą jest pisanie zeszyt w zeszyt, teraz częściej spotykane jako pisanie laptop w laptop. Można siąść razem w tym samym, dowolnym miejscu: może to być stolik w kawiarni, ławka gdzieś w parku, czy biurko w domu. Ważne, że we dwóch/dwoje. Oczywiście najlepiej bez sprawdzania, jakie postępy poczynił towarzysz, a z pewnością bez patrzenia się w cudzy tekst - jest to szkic i powinien pozostać wyłącznie do wglądu autora. Jednak zawsze jest to jakiś sposób na lepsze samopoczucie, kiedy wiemy, że obok mamy osobę która prawdopodobnie boryka się z podobnymi problemami co my i musi je przezwyciężać.

Aczkolwiek pewnej rzeczy nie mogę sobie dokładnie wyobrazić: pisania w dwie lub więcej osób jednej powieści. Siedzisz z kimś razem i wspólnie ustalacie zawartość kolejnych wersów i akapitów? Czy może piszecie na zmianę? Szansa powodzenia takiego przedsięwzięcia pojawia się chyba tylko w momencie, gdy obydwaj pisarze mają podobny styl, upodobania i podobny sposób myślenia. Bo w innym wypadku... Jakoś mi to nie pasuje.

Niestety ja, kiedy zaczynałem PeNoWriMo, nie znalazłem nikogo, kto chciałby przejść przez pisarski miesiąc razem ze mną. Szkoda... Jednego jestem pewien: w najbliższej przyszłości nie ma nawet cienia szans, żebym pisał coś razem z kimś. Nie ważne kto to będzie. Kolega, nieznajomy, nawet brat. Bo mój umysł jest mój, moja powieść moja i chwilowo nikt nie ma prawa się do niej wtrącać!

[piosenkabeztekstu]

PeNoWriMo, dzień 26

Licznik słów:43273

Jacek Kaczmarski, w Epitafium dla Sowizdrzała, śpiewał:

Gonimy czas Czas goni nas Chłoszcze po piętach raz po raz

A mnie nie dość, że goni czas, to do tego jeszcze brutalny licznik, widniejący w lewym-dolnym rogu dokumentu.

A im bliżej do końca PeNoWriMo, tym częściej zdarza mi się spoglądać na tę nieszczęsną liczbę zapisanych słów. Starałem się tego nie robić, ale ze starań wiele nie wyszło. Nieraz miała miejsce przytłaczająca sytuacja: Już tyle siedzę, już tyle piszę, na pewno mam już chociaż z połowę dzisiejszego pisania za sobą. Co?! Tylko trzysta słów?!

Koszmar, przez który musiałem często przechodzić. Chwilami miałem wrażenie, że bez tego licznika byłoby lepiej. Bez stresu, bez zewnętrznego naporu. Problem w tym, czy udałoby mi się wtedy zmusić, w chwilach gdy miałem już dość? Nie sądzę. A tak, zawsze pozostawał ten licznik - bezstronny, zawsze uczciwy, przymuszający do dalszej pracy. Z radością patrzyłem, jak liczba na nim wyświetlona przekracza próg minimum dla danego dnia. Czasami ze znużeniem sprawdzałem jego stan, nawet po każdym wystukanym na klawiaturze zdaniu. Jednak muszę przyznać, że zawsze był ze mną, na dobre i na złe. Był kiedy miałem więcej, niż na ten dzień było przewidziane. Był kiedy miałem nawet trzydniowe zaległości. Był i pokazywał, że to jeszcze nie koniec zmagań.

Choć w pewnych momentach potrafił też przeszkadzać. Bo kiedy pisałem daną scenę, szło mi dobrze, byłem załóżmy gdzieś w jej połowie, nagle wzrok mimowolnie przenosił się na licznik. A on sprawiedliwie wskazywał, że dzisiaj już nie muszę pisać. No tak jak nie trzeba, to nie trzeba. A niedokończoną sceną zajmę się jutro. Najczęściej następnego dnia nie miałem zielonego pojęcia jak za scenę się zabrać, bo pierwotna wizja gdzieś wyparowała, a pozostawione wcześniej notatki nie wystarczały do jej zrekonstruowania.

Ot, taki mój wróg i przyjaciel w jednym - licznik słów.

[piosenkabeztekstu]

PeNoWriMo, dzień 25

Licznik słów:40308

Prawdziwie jestem z siebie dumny. Tak, jestem z siebie niesamowicie dumny. Ale to nie dlatego, że piszę powieść. To nie dlatego, że mam już ponad 40 000 słów. Ale właśnie dlatego, że nie przeczytałem prawie nic z tego, co napisałem.

Może wydać się to dziwne, że nie przejrzałem ani jednego dłuższego fragmentu swojej powieści, jednak rzeczywiście tak było. Unikałem jakiegokolwiek czytania powieści, a jeśli już musiałem, to wracałem do pojedynczych zdań. Skąd takie zachowanie?

Jest to sposób polecany przez wielu, sposób na zachowanie ciągłości. Bo rereading tego, co już się napisało, zanim całość została zakończona, jest najlepszym sposobem ma utratę kontroli. Czytając ponownie coś swojego, momentalnie zaczniemy wychwytywać błędy. Mniejsze, większe, nieważne. No to co? Jak są, to trzeba poprawić!

I już jest po nas. Począwszy od poprawy opisów, przez dialogi, po zmiany w fabule. I to co poprawiliśmy nie pasuje już do tego, co napisane później. To poprawiamy to później. Zużywamy mnóstwo czasu, nerwów i tracimy z oczu główny cel - ukończenie dzieła.

Dlatego nie poprawiam. Tym zajmę się na samiutkim końcu, po świętowaniu, że dałem radę coś w ogóle skończyć. I to niezależnie od tego, jak złe to będzie. Teraz prę naprzód - do brzegu. Bo co mi po naprawianiu rybackich sieci w małej, chybocącej się łódeczce? Praca czasochłonna, w tych warunkach zostanie wykonana niedokładnie, w efekcie czego sieć się znowu rozwali. Inna sprawa, jak nam łódeczka zaczyna przeciekać...

[piosenkabeztekstu]

PeNoWriMo, dzień 24

Licznik słów:38294

Jak wiele można przemycić w książce?

Jak się wyrwie środek, to da radę upchać niezłą porcję koksu i przewieźć przez granicę. Ale nie o to mi chodzi.

Zastanawiałem się, jak wiele ideologii może i powinno być zawarte w powieści, o ile w ogóle. Jak dla mnie jest normalne, że pisarz pisząc, mimowolnie będzie przedstawiał pewne sprawy w konkretnym świetle. Wszystko zależy od jego poglądów i od tego, czy w jego intencji będzie ich skrywanie.

Jednak przez usta fabuły i bohaterów można dać jasny przekaz, zawrzeć w niej jakąś konkretną myśl, odkrywaną na przestrzeni całej powieści. Sprawa to do zrobienia nietrudna. Wystarczy co jakiś czas dać jasny znak, że coś jest na rzeczy. Ale żeby przekaz był autentyczny, dobrze odebrany i dobrze skonstruowany - to jest już sztuka wielka.

W swojej powieści kiedyś też coś chciałem przekazać i o ile się nie mylę, nadal chcę. Niestety większość tego chcenia natłoczone jest w zakończeniu, co jest raczej niekorzystne. Pozostaje jeszcze jedno zasadnicze pytanie: co ja właściwie chcę przekazać? Niebiosa, zabijcie mnie - nie wiem! Wiem tylko, że nie wszystkim mogłoby się to spodobać. Nie oszukujmy się - ile ludzi, tylu czytelników. Ile czytelników, tyle opinii. A opinie są przychylne, lub nie. Czy w ogóle powinno mnie to obchodzić?

Nie. I nie obchodzi.

[piosenkabeztekstu]

PeNoWriMo, dzień 23

Licznik słów:36821

Ucz się, ucz się, ucz się... Doskonale rozumiem, jak nauka jest ważna i jak ważny jest ten konkretny przypadek, w którym powinienem się uczyć, a uczyć dokładniej fizyki. Na początku następnego miesiąca ostatni etap konkursu, do którego miałem szczęście się zakwalifikować. Oczywistym jest, że trzeba się przygotować. Wierzajcie mi, przygotuję się!

Ale nie teraz... Teraz na pierwszym planie sprawa ważniejsza. Osiemnastego kończę przecież PeNoWriMo i mam mieć co najmniej 50 000 słów powieści. Obiecałem to na blogu, a przede wszystkim obiecałem to sobie samemu. I mam zamiar dotrzymać słowa. Albowiem jeśli teraz zawiodę, mogę nigdy więcej nie być w stanie podjąć się takiego projektu. Mogę nie być w stanie wrócić do wielkiego pisania, co pogrzebałoby moje marzenia, zanim jeszcze naprawdę się pojawiły.

Dlatego też, przykro mi, Pani Nauczycielko, przykro mi, Mamo, jeszcze ten tydzień w ciągu dnia pisał będę co najmniej dwa razy tyle, co uczył. Skończy się mój pisarski miesiąc, może się to zmieni i wtedy proporcje się odwrócą. Ale na razie, jeszcze nie skończyłem...