Poezja i proza wszelaka

[piosenkabeztekstu]

Zbłąkany Kieł - Prolog

Powóz toczył się niespiesznie po drodze, podskakując co jakiś czas na wystającym kamieniu. Do bram miasta pozostało jeszcze do dwóch mil drogi, ale opustoszały trakt wróżył szybką i bezproblemową podróż. Poza drewnianym pojazdem i niewielkim, kilkuosobowym oddziałem straży wokół nie było widać, ani słychać żywej duszy.

Wewnątrz powozu młoda kobieta delikatnie bujała śpiące w jej ramionach dziecko, od czasu do czasu z uśmiechem spoglądając na drzemiącego obok niej męża. Jednak na myśl o nieuchronnie zbliżającym się powrocie do stolicy zmarszczyła czoło. Upragniony odpoczynek skończył się szybciej niż myślała i musieli wrócić na dwór, do zabieganego świata pełnego etykiety i napięcia. Oboje z ukochanym mieli świadomość, że osiągając tytuł Mistrza w tak młodym wieku zaskarbili sobie niechęć wielu magów z Akademii, oraz niektórych person na samym dworze królewskim. Ale nie było już szans na rezygnację z posady. Król nie miał zamiaru wypuścić swoich dwóch najbardziej zaufanych doradców, jednocześnie stanowiących doskonałe zaplecze magiczne w pałacu.

Ester westchnęła głośno, czym zwróciła uwagę męża. Najwyraźniej mimo pozorów cały czas czuwał. Nethal pogłaskał ją delikatnie po głowie, trochę jak dziecko. Nie musiała nic mu mówić. I to bynajmniej nie dlatego, że przy pomocy magii odczytywali swoje myśli. Już dawno temu wspólnie podjęli decyzję, że nie będą tego robić. Po prostu znał Ester na tyle, żeby wiedzieć, co zaprząta w danej chwili jej umysł. Pewne rzeczy dało się przewidzieć bez żadnych magicznych sztuczek.

Wszystkie mięśnie w ręce i całym ciele maga naprężyły się gwałtownie. Jego małżonka musiała poczuć to samo, co on, bo sięgnęła po pokłady magii, próbując nawiązać kontakt, ale ogromna moc stłamsiła jej wysiłki i skończyło się tylko na krótkim, urwanym impulsie bez żadnej treści. Nethal przytulił do siebie żonę i dziecko, gdy na zewnątrz powozu rozległ się pierwszy krzyk mordowanego strażnika. Po nim następny. Młody mag nie wiedział kompletnie, co ma robić. Już w pierwszej chwili, kiedy poczuł w pobliżu traktu tę wielką, przytłaczającą obecność miał już świadomość, że nie są w stanie z nią walczyć. Nie był pewien, czy to jeden potężny przeciwnik, czy też większa grupa czarowników, którzy połączyli siły w tej napaści. Spojrzał w oczy Ester. Lęk, ale i szalona determinacja mieszały się w nich ze sobą, tworząc żywy ogień.

– Nawet jeśli uda nam się przebić przez ich blokadę i wezwać pomoc, nie zdąży dotrzeć do nas na czas... – wyszeptał Nethal.

– Mhm...

– Ale jego może uda się ocalić...

– Mhm...

Ester nie wypowiedziała żadnego słowa. Nie próbowała nawet powstrzymywać, czy wycierać łez spływających jej już obfitymi strugami po policzkach. Mąż delikatnie ścisnął dłonie ukochanej, którymi wciąż podtrzymywała śpiące dziecko i pochłonął jej magiczną energię, której pozwoliła mu czerpać dużo, wręcz niebezpiecznie dla jej zdrowia dużo. Ale to nie miało już teraz znaczenia. Nethal skupił w sobie całość zgromadzonej magii w jeden, niewielki punkt. Zaklęcie musiało być jak strzała, by przebić się przez wiążące ich wolę wpływy napastnika. Wreszcie przymknął oczy i razem z Ester wypowiedział kilka słów czaru, który zdołał wymknąć się spod wrogiego panowania i wykonać powierzone mu zadanie.

Wyczerpana Ester osunęła się bezwładnie na ramię męża, który wstając delikatnie ułożył ją na wyściełanej ławie powozu. Niespiesznie otworzył drzwi i stanął na ziemi, zbroczonej krwią z poskręcanych ciał strażników. Otaczał go tuzin zbrojnych, którzy z pozoru przypominali bardziej bandę górskich łotrów i złodziei, niż zorganizowany oddział wprawnych żołnierzy, ale pozory bywały złudne. Nieco dalej stał on. Ledwie jeden człowiek w średnim wieku, z powykrzywianym kosturem z Czarnego Świerku, magicznego drzewa niezwykle rzadko spotykanego w tych okolicach. Obaj magowie mierzyli się spojrzeniem dłuższą chwilę. W końcu pierwszy odezwał się napastnik.

– Czyżbyś już pogodził się z losem i zamierzał poddać się nam dobrowolnie, młody Mistrzu?

Nethal stanął mocniej na nogach, próbując przywołać resztki pozostałej mu mocy. W obydwu rękach zatańczyły mu z początku słabe iskry, które po chwili przerodziły się w wirujące kłęby ognia. Starszy od niego mag mruknął z uznaniem.

– No no... Bez żadnej różdżki ani inkantacji. Nie bez powodu otrzymałeś rangę Mistrza w tak młodym wieku. Ale obawiam się, że to może nie wystarczyć...

– Możesz mnie zranić, możesz mnie uwięzić, możesz mnie wreszcie zabić. Ale nie pozwolę ci tknąć Ester!

Czarnoksiężnik stuknął lekko swoim kosturem w ziemię, która momentalnie zapadła się z hukiem, by po chwili wyrzucić w górę grad skał, które zawisły w powietrzu. Oddział zbrojnych wycofał się w pośpiechu głęboko między drzewa, kiedy z laski maga poczęło się sączyć coś na wzór czarnych oparów. Przeciwnik uśmiechnął się szeroko.

– Naprawdę myślisz, że jesteś w stanie?

[piosenkabeztekstu]

Free writing #14

Słońce przygrzewało intensywnie, jak to miało w zwyczaju w te pogodne, letnie dni. Jednym ku uciesze, innym ku utrapieniu, wielka gwiazda wszystkim po równo udzielała swoich życiodajnych promieni. Do beneficjentów fotonowych wiązek należał nie kto inny, jak nasz stary, dobry znajomy: Kamień.

Kamień cieszył się zasłużonymi wakacjami, po wielu miesiącach ciężkiej pracy bycia skałą. Mimo, że może Wam się wydawać, że to nieprawda, to bycie czy to mniejszym, czy to większym odłamkiem głazu narzutowego jest zadaniem wysoce odpowiedzialnym i ma swoje trudne momenty. Jednak nie jest to czas i miejsce na rozwodzenie się nad radościami i smutkami takiej, a nie innej pracy wszystkich kamieni. Może gdyby skończyły jednak te studia i zdobyły cenny papierek pracy magisterskiej, wszystko byłoby inaczej... Niestety, jak powszechnie wiadomo, papier pokonuje kamień i większość zlepków minerałów przegrywa w nierównej walce z uczelnią wyższą.

Kamień nie był wyjątkiem, ale mimo pewnych braków w edukacji cieszył się dużym poszanowaniem na swojej polanie, a to ze względu na swój wiek. Nawet w porównaniu ze starymi sosnami, rosnącymi nieopodal, był już wiekowym staruszkiem, który jednak zachował młodzieńczy wigor i krzepę. Do czego mu ona mogła być potrzebna, zapytacie? Cóż, na to pytanie nie jesteśmy w stanie znaleźć odpowiedzi w skończonym czasie bez użycia NMT. A takowa nie istnieje, więc problem musi pozostać w wielkim zbiorze akademickich rozważań. W każdym razie faktem jest, że Kamień nie za wiele robić mógł, poza patrzeniem przed siebie i rozmowami z innymi mieszkańcami polany.

I choć wszystkim wydawałoby się, że skalny towarzysz wiedzie życie beztroskie, to jednak jedna myśl nie dawała spokoju i drażniła jak woda w szczelinie. Każdego dnia był zmuszony obserwować fruwające ptaki, przechadzające się inne zwierzęta małe i duże oraz niekiedy nawet Ludzi - istoty tak samo interesujące, jak i niebezpieczne. Ale to nie zwierzęta czy Dwunodzy drażniły go najbardziej, wydawały się bowiem nieco wyższym bytem, niż on sam. Najgorsze były rośliny. Tak jak i on, nie robiły wiele. Bo musicie przyznać samy, że fotosynteza i oddychanie to żadne zajęcie. Nie mogły się same ruszać, były podatne na pogodę i różnego rodzaju katastrofy. A jednak nawet one zostały obdarowane przez Stwórcę i miały to, czego Kamień nie miał: miały Aurę.

– Ej, Kamień, co taki naburmuszony znowu leżysz? Coś cię gryzie? – zagaił Mlecz.

– Nie. Tak... Nieważne. – odburknął kamień nieuprzejmie i niechybnie zaplótłby w tym momencie ręce na piersi, gdyby takowe miał.

Mlecz był naprawdę wyjątkową postacią na polanie. Pojawiał się zawsze i wszędzie, wątły i słaby, jednak powracający w to samo miejsce jak bumerang. I zawsze wtedy skłonny do pogawędek o niczym i o wszystkim.

– Przecież widzę, że coś nie jest tak. Co ci tak po głowie chodzi?

Kamień zmierzył kwiatek wzrokiem, z zazdrością obserwując delikatne, zielonkawe zawirowania przestrzeni wokół rośliny.

– Nawet chwasty... – westchnął Kamień.

– Ja sobie wypraszam, żadne chwasty! Jestem pełnoprawnym kwiatem! – obruszył się Mlecz.

– Taki z ciebie kwiat, jak ze mnie Maczuga Herkulesa – zadrwił Kamień. – A nawet takie małe coś jak ty ma własną, unikatową aurę. A ja nie!

Mlecz pokiwał głową ze zrozumieniem. Nareszcie wiedział, o co chodziło.

– To tu cię boli gdzie ci pękło... Zazdrośnik! Musisz się z tym pogodzić, już tyle razy ci mówiłem. Nie ma w tobie Tchnienia, dlatego nie masz aury. Każde nasiono to wie.

Kamień nie odpowiedział już nic, nie mając ochoty kontynuować rozmowy. Przymknął oczy i pogrążył się w marzeniach... Wiele razy rozmyślał o tym, jakby to było, gdyby miał własną Aurę. Setki razy wybierał jej najodpowiedniejszy kolor; wyobrażał sobie, jak godnie wyglądałby na polanie otoczony nimbem, który oto wszem i wobec rozgłasza: to jest Stworzenie, istota pełna i doskonała.

Ale nikt nie mógł spełnić jego wielkiego marzenia, prócz chyba samego Stwórcy. Ten jednak miał zbyt dużo zajęć z Ludźmi, żeby rozwiązywać problemy zwykłej skały, Kamień wiedział o tym dobrze.

Ciepło słońca powoli zaczynało słabnąć, a złoty okrąg chował się gdzieś za widnokręgiem, stopniowo pozostawiając Kamień w coraz większej ciemności. Nim zapadł w swój typowy dla nocy letarg powtórzył jeszcze raz w głowie swoje codzienne życzenie: Ja też chcę mieć aurę...

Pogrążony w śnie nie mógł widzieć, jak mały kot-wysłannik muska go łapą, a wokół twardej, skalnej skorupy zaczyna rozpływać się nikła, srebrnawa mgiełka...

[piosenkabeztekstu]

Free writing #13

W wilgotnym powietrzu rozchodził się jedynie miarowy odgłos kapiącej ze stropu wody i delikatny podmuch powietrznych prądów. Grupa przyjaciół, skryta w skalnej wnęce, nie ośmielała się nawet na jedno głośniejsze westchnienie. Dopiero po upływie kilku dobrych minut Ethan ośmielił się na cichy szept.

– Myślicie, że już po wszystkim? Zgubiła nas?

Elen pokręciła głową.

– Znasz ją. Nie odpuści, dopóki nie dopnie swego, nie osiągnie celu. A jej aktualnym celem wciąż jesteśmy my. Ale wygląda na to, że mamy chwilę oddechu.

– Jak to się mogło stać...? – Alastor ukrył twarz w dłoniach. – Czemu tak nagle postanowiła nas zdradzić?

Rycerzowi odpowiedziała tylko cisza. Nikt nie był w stanie powiedzieć, co kierowało w tej chwili poczynaniami Iris. Tylko jedno jest było pewne: dawna towarzyszka chce ich zabić, a droga ucieczki prowadzi przez szereg korytarzy podziemi Kalendronu. Okolica nie należała to najbardziej przyjaznych, a sam układ zniszczonych i sypiących się pomieszczeń wybitnie nie sprzyjał ucieczce, czy skrywaniu się – rozgałęzienia były nieliczne, a na powierzchnię prowadziła ostatecznie jedna tylko brama.

– Zaraz... Co to jest?

Elen wskazała palcem na kilku-calowe, połyskujące sfery dryfujące powoli w powietrzu gdzieś w oddali. Jednak z każdą chwilą zbliżały się one do nich coraz bardziej. Z mniejszej odległości można było już dostrzec, że jest to coś a wzór mydlanych baniek, niezwykle barwnych i rozświetlających panujący dokoła półmrok. Wszyscy troje wstali, by lepiej przyjrzeć się dziwnemu zjawisku. Gdy z zaciekawieniem oglądali nadpływające do nich bańki nawet nie spostrzegli, że mimowolnie, krok po kroku, sami stąpają w ich kierunku. Gdy znaleźli się w odległości zaledwie dziesięciu stóp, Ethan otrząsnął się z marazmu i natychmiast zalała go fala gorąca.

Zajęło mu to chwilę, ale przypomniał sobie, skąd znał ten widok. Pamiętał, choć wspomnienia te, zakurzone i niejasne, ukryte były gdzieś na dnie pamięci. Ale nie dało się całkowicie zapomnieć widoku zmiażdżonych członków i bryzgającej krwi.

– Zamknijcie oczy, natychmiast!

Towarzysze nie posłuchali, czy może raczej nawet nie dosłyszeli jego rozkazu. Uwiedzeni zaklęciem, pogrążeni w błogości szli na spotkanie ze śmiercionośnym, tęczowym blaskiem. Ethan błyskawicznie ściągnął z siebie płaszcz i zarzucił na głowę Elen, po czym rzucił się na Alastora, którego wyciągnięte przed siebie koniuszki palców niemal stykały się już z pierwszą bańką. Dopadł do niego w ostatnim momencie i powalił na ziemię, ręką przysłaniając oczy. Drugą sięgnął do sakiewki zamocowanej przy pasie i rzucił garścią niewielkich ładunków w stronę zagrażającego im zaklęcia. Każda sfera pochłonęła jeden z nich i błyskawicznie kurcząc się zmiażdżyła petardy, powodując w powietrzu falę kilkunastu niegroźnych na szczęście wybuchów. Ethan podniósł się z ziemi i pomógł wstać swoim otumanionym przyjaciołom.

– Co do... Co to było? – spytał Alastor, przecierając oczy i próbując utrzymać zachwianą równowagę.

– Jedno z zaklęć, stworzonych przez Iris. Do tej pory widziałem je tylko raz, przed laty, podczas jednej z bitew z Cesarstwem Trigonii, więc wy nie mieliście prawa o nim wiedzieć. Dość powiedzieć, że po tym starciu zostało ono zakazane podczas zebrania przedstawicieli największych szkół magii na kontynencie...

– Magia Iris? Ale to znaczy, że...

Elen nie musiała kończyć, bowiem z korytarza, z którego nadleciało zaklęcie wyłoniła się samotna postać. Kruczoczarne włosy czarodziejki były teraz pokryte pyłem, jej zawsze dotąd nieskazitelnie czyste szaty obfitowały w liczne plamy. Twarz Iris wydawała się blada, zmęczona. Ethan zrobił kilka kroków do przodu, po czym odwrócił się do swoich towarzyszy i przemówił szeptem:

– Wyszła z głębi kompleksu, więc droga do wyjścia jest wolna. Tak długo, jak tu pozostanie, nie będzie mogła ruszyć w pościg, ani przenieść się w inny fragment ruin za pomocą magii. To jedyna szansa. Ruszajcie.

Elen i Alastor spojrzeli najpierw na siebie, potem na swojego przyjaciela, który odwrócił się już od nich i patrzył uporczywie w jakiś niewidzialny punkt przed sobą.

– Ale... My nie możemy, nie możemy cię tak zostawić! – zaprotestowała Elen, chwytając za przewieszony przez plecy łuk.

Ethan odwrócił się do nich jeszcze raz. Mimo groźnego wyrazu twarzy, który nie znosił sprzeciwu, w jego oczach gromadziły mu się łzy, a ręce zaciśnięte mocno w pięści drżały. Widać, że nie była to dla niego łatwa decyzja. Miał świadomość, że bezpośrednia walka z Iris musiała zakończyć się źle dla którejś ze stron. W skrajnym przypadku mogła nawet przyprawić o śmierć zarówno jego, jak i ją. W tej sytuacji jednak nie miał wyjścia.

– Alastor, przyjacielu... Proszę, zabierz ją stąd.. – wyszeptał. – Już!

Alastor odwrócił wzrok, ale skinął głową i chwycił rękę Elen stalowym uściskiem. Łuczniczka protestowała, chciała się wyrwać, ale nie miała szans w walce z silnym ramieniem towarzysza. Wreszcie poddała się i oboje ruszyli w stronę korytarza prowadzącego na powierzchnię. Ethan uśmiechnął się smutno i odwrócił w kierunku czarodziejki. Jej wyniszczone oblicze w ciemności ruin przypominało oblicze śmierci.

– Cóż za bohaterski czyn, Rycerzu! Mogłam się spodziewać, że na ciebie moje stare zaklęcie nie zadziała... – powiedziała Iris, sięgając po spoczywający na plecach magiczny kostur.

– Nie jestem, nie byłem i nigdy nie będę rycerzem. Wiesz o tym, przyjaciółko. – Ethan dobył z pochwy swój wierny sztylet.

– To bez znaczenia. Najpierw załatwię ciebie, a potem dopadnę resztę.

– Na to nie mogę ci pozwolić...

– Czyżbyś chciał mnie skrzywdzić, ukochany? – Twarz Iris wykrzywiła się w drwiącym uśmiechu, ale Ethan przez chwilę mógł dostrzec w jej oczach cień wielkiego bólu. Choć czarodziejka wydawała się opanowana i żądna krwi, jej oczy błagały o pomoc.

– Jeśli będzie trzeba, wyzwolę cię od twojego cierpienia. Właśnie przez wzgląd na to, ile dla mnie znaczysz.

Iris zaśmiała się głośno, po czym stuknęła laską o resztki posadzki. Wokół kosturu zaczęły kłębić się płomienie, które rozświetliły w całości podziemia. Ethan ścisnął mocniej sztylet, po którym poczęły przeskakiwać coraz to większe błyskawice.

– Rozpocznijmy więc nasz taniec! – krzyknęła Iris, nim w powietrze pofrunął pierwszy ognisty pocisk.

[piosenkabeztekstu]

Free writing #12

Kolejny dzień, kolejna wyczerpująca podróż. Moje nadzieje na zmianę krajobrazu były oczywiście płonne. Dalej tylko piach, kamienie i gdzieniegdzie grudy wyschłej ziemi. Jednak w poszukiwaniu surowców takie wyprawy były dla mnie koniecznością. Bardziej sunąc, niż faktycznie idąc, usłyszałem obok siebie znajomy głos:

– Znowu zapuszczasz się tak daleko, Sid? Ty to masz dopiero pecha..

Wzruszyłbym ramionami, ale jakoś odmówiły posłuszeństwa.

– Co poradzisz? Góra tak każe, to ja słucham. Po to w końcu jesteśmy.

Stary dobry Kirk poklepał mnie lekko. Byłem pełen podziwu, że w ogóle mu się to udało. Wszyscy wiedzieli, że praktycznie nie widzi.

– Niby tak, ale żeby taki kawał przedzierać się aż tutaj po głupie drobiny kryształków czy metali... Kompletna głupota.

– Możesz tak mówić, bo ich tyle nie potrzebujesz. Sam wiesz, że nasza kolona strasznie rozrosła się od ostatniej zimy. Zatrudniają coraz więcej zbieraczy, ale to wcale nie sprawi, że nagle wokół pojawi się więcej materiałów. Trzeba więc sięgać coraz dalej w ląd.

Kirk pokiwał głową ze zrozumieniem.

– Prawda to, niestety, prawda... No nic, życzę szczęścia!

Mój przyjaciel pomachał niedbale na do widzenia i oddalił się sobie tylko znanym szlakiem. Brnąłem więc dalej, na ślepo, licząc na szczęśliwy traf, że niedługo będę mógł zakończyć z sukcesem moje poszukiwania. Ale to, na co trafiłem, to jedynie kłopoty. Przede mną grzebały w ziemi dwa potężne owady. Zatrzymałem się momentalnie, a przez całe ciało przebiegł mi dreszcz. Próbowałem wycofać się bezgłośnie, jednak to nie mogło się udać. Dwie bestie zwęszyły moją obecność i obróciły do mnie swoje potężne żuwaczki. Jestem zwykłym zbieraczem, nie wojownikiem, więc po prostu zacząłem uciekać. Jednak owady jednym susem dopadły do mnie i zaczęły boleśnie kąsać. Mój organizm kurczył się z bólu, a sytuacja stawała się coraz bardziej dramatyczna. Nagle ziemia pode mną i drapieżnikami poczęła się zapadać i usłyszałem głośny szmer, szmer płynącej wody. Zanim owady zorientowały się, co się dzieje, wpadliśmy razem w objęcia podziemnego strumienia. Z trudem udało mi się oprzeć naporowi cieczy, a moi gnębiciele nie mieli już tyle szczęścia. Z głośnym skrzekiem oddalali się wraz z prądem, dławiąc zalewającą ich paszcze wodą.

Wypełzłem na brzeg strumienia i rozejrzałem się dokładnie. Zarówno w samym korycie, jak i wzdłuż niego porozsiewane było mnóstwo wszelkiego rodzaju drobin metali i minerałów. Tego właśnie było mi trzeba. Od razu zebrałem tyle, ile tylko byłem w stanie unieść i umieściłem w specjalnie przygotowanych sakwach. Na szczęście w pobliżu nie stwierdziłem już żadnych zagrożeń i mogłem w spokoju oddać się swojej pracy, a po niej krótkiemu odpoczynkowy. Wszystko wskazywało na to, że przetrwam kolejny dzień jako Zbieracz na usługach kolonii.

Zadowolony z efektu dzisiejszych poszukiwań udałem się w drogę powrotną do domu. To był dobry dzień, choć na pewno niełatwy. Wokół czekało zbyt wiele niebezpieczeństw, żeby było łatwo...

...Bo życie jest naprawdę ciężkie, kiedy jesteś korzeniem.

[piosenkabeztekstu]

Free writing #11

Całe jezioro pokryte było nalotem Spirodeli.

Delikatny podmuch wiatru niespiesznie przemieszczał się między koronami wysokich sosen. Na szczyt jednej z nich, asekurując się ogonem, wspinał się Cho, co chwila spoglądając pod siebie, czy aby jego pan nie zniknął mu z pola widzenia. Ciężko było stwierdzić dokładnie, czym był pupil mężczyzny, który oparty o pień drzewa wykałaczką próbował wydobyć z dziur w zębach resztki dzisiejszego obiadu. Zdecydowanie powinien w końcu zapewnić sobie wizytę u stomatologa. Nie były to jednak tanie rzeczy, a ostatnio nie mógł się skarżyć na brak wydatków. Małpo-podobne stworzenie w końcu dotarło na samą górę i nareszcie mogło zdać raport ze swojego osobliwego zwiadu.

– Golem przesuwa się na południowy-wschód, tratując wszystko po drodze. Połamał te biedne drzewa jak zapałki!

Mężczyzna skinął głową i zapalił papierosa. Ten nałóg... Potrzebował jednak chwili odprężenia. Nie dość, że samo zlecenie od początku jakoś źle mu pachniało, to teraz jeszcze te komplikacje. Nie tak wyobrażał sobie tę szybką i przyjemną robotę. Jeszcze dorwie Marcusa za te maliny, w które go wpuścił.

– Dobra, złaź już stamtąd. Nie mamy zbyt wiele czasu do stracenia, musimy podążyć za nim, póki nie natrafił jeszcze na większe osady.

Za dodatkowe ofiary potrącali mu z wynagrodzenia... Dlaczego w ogóle zgodził się na te warunki? Wszystko miało być proste - obudzony w kopalni przez grupę zbyt daleko zapuszczających się górników żywiołak sprawiał problemy, należało go więc prędko spacyfikować w celu kontynuowania dalszego wydobycia rudy Aspartium. Po dotarciu na miejsce sprawy zaczęły się jednak komplikować. Po pierwsze, problemem okazał się nie być żywiołak, a golem. Po drugie, golem miał ponad trzydzieści metrów wysokości i doszczętnie niszcząc cały teren kopalni wydostał się na powierzchnię i rozjuszony naiwnymi próbami opanowania go wpadł w szał i pognał w głąb lasu. Tego nie było w umowie, którą Taruen zawarł z właścicielem okolicznych odkrywek.

– Mistrzu, jaki jest plan? – spytał Cho, opuszczając korony drzew i chwytając jego nieodłączny kij, oparty do tej pory o pień drzewa.

Taruen w tym czasie już nakreślił na jednym z większych kamieni kilka symboli, a z torby wyjął runę teleportacyjną.

– Określiłem już mniej więcej koordynaty. Skorzystamy z zaklęcia teleportacji.

Cho w jednym susie skrył się za drzewem z małpim krzykiem.

– Nieee! Tylko nie te przeklęte świecące kółka! Zawsze jeszcze długo po tym boli mnie brzuch... I głowa też!

Taruen przewrócił oczami, ale nie zwrócił większej uwagi na opory towarzysza. Nie miał innego wyjścia, jak się go słuchać. Bez niego w jednej chwili mógłby znowu stać się tylko bezmyślnym stworem. To zaklęcia i opieka mężczyzny zapewniała Cho namiastkę ludzkiej inteligencji.

– Nie marudź. Pójdziesz przodem, gdybyśmy trafili w miejsce będące w odległości bojowej od golema, od razu podejmujemy walkę. Nie ma różnicy, czy schwytamy go, czy zniszczymy.

– Czyli mogę roztrzaskać go na drobne kawałeczki? – Cho rozpromienił się od razu. Najwyraźniej zapomniał już o potencjalnych dolegliwościach związanych z magicznym środkiem transportu.

– Jeśli starczy ci pary w rękach... – Taruen uśmiechnął się do pupila i aktywował portal.

Małpo-stwór ochoczo skoczył w świetlisty okrąg i po chwili zniknął z zasięgu wzroku. Jego pan podążył za nim, z pleców ściągając kuszę i uzupełniając kołczan zapasem wybuchowych bełtów. Inna broń w wypadku ogromnego golema nie miała sensu.

Odległość okazała się bardziej, niż bojowa. Nawet o wiele za bardzo bojowa. Taruen ledwo mógł utrzymać się na plecach kamiennego monstrum, które przedzierało się przez kolejne połacie lasu. Krótka obserwacja ujawniała jeszcze jeden problem, o którym oczywiście mu nie zameldowano - to nie był zwykły golem. Całe jego cielsko pokryte było czarnymi symbolami, od góry do dołu. Miał więc do czynienia ze Starożytnym Golemem. Słyszał o tych stworach, nigdy jednak nie miał okazji spotkać żadnego osobiście. Nie wspominając już o jeżdżeniu na takim.

– Cho, to może być trudniejsze, niż myśleliśmy! – krzyknął Taruen do pupila, który z podziwu godną zwinnością skakał po głowie golema, okładając go swoją laską, która dzięki magicznym właściwościom na potrzeby walki zwiększyła swoje rozmiary dziesięciokrotnie.

Jednak jedynym efektem jego starań były niewielkie pęknięcia w skorupie golema, w których momentalnie gromadziła się czerń z okolicznych run. Po chwili żadnych śladów zniszczeń już nie było.

– To coś nie chce dać się rozłupać! – Małpo-stwór rozpaczliwie próbował wyrządzić szkodę monstrum. Bezskutecznie.

Taruen doczłapał się na ramię golema i wstrzelił w nie ubezpieczający grot z liną. Nie miał koncepcji na powstrzymanie przeciwnika. Normalnie wystarczyłby kij Cho i wybuchowe groty. Może w ostateczności kilka zaklęć. Sytuacja nie wyglądała dobrze. Starożytne Golemy zostały stworzone przed tysiącami lat jako osobiści strażnicy na dworach magów Estery. Taruen nie miał wątpliwości, że swoją mocą nie ma co się równać z potęgom pradawnej, zaginionej magii. Chyba... że sam skorzysta z jej pozostałości.

– Cho, nie wiem, jak to zrobisz, ale masz skierować tego skurczybyka w stronę tamtego jeziora!

Cho przystanął na chwilę, po czym skinął głową i zeskoczył zwinnie na ziemię, wprost przed potężne nogi golema. Wciągnął głośno powietrze do płuc i wydał z siebie niezwykle głośny, przenikliwy ryk. Monstrum skierowało swój wzrok na źródło dźwięku i uniosło pięść, na której zaroiło się od czarnych run. Małpi stwór odskoczył w ostatnim momencie i pognał jak najszybciej w stronę zbiornika wodnego wskazanego przez jego mistrza.

Łowca tymczasem przeszukiwał umysł w poszukiwaniu odpowiedniego wykorzystania mocy, którą za chwilę miał mieć do dyspozycji. Jeśli wykorzysta tylko część, powinien być w stanie przeciwstawić Starożytnemu Golemowi równie silnego przeciwnika... Dwa stwory po prostu nawzajem się zniszczą i będzie po kłopocie. W ostateczności przyzwanego stwora lub golema trzeba będzie dobić, kiedy już będzie odpowiednio osłabiony, ale razem z Cho powinni już sobie z tym poradzić. Decyzja zapadła, a jezioro było coraz bliżej.

Tauren przymknął oczy, starając się skupić jak najmocniej na czekającym go przywołaniu. Pięść golema huknęła o wodę jeziora, wzbijając w powietrze gejzer wody. Cho znudziło się robienie za przynętę, więc uskoczył daleko poza zasięg potężnych, kamiennych ramion. Tymczasem jego pan zsunął się z ramion golema przy pomocy ubezpieczającej linii i rozgarniając zielony nalot Spirodeli włożył rękę do wody. W zbiorniku pojawiły się najpierw powolne ruchy, a potem silne, wirowe prądy. Wreszcie z jeziora wyłoniły się czarne runy, podobne do tych, które pokrywały ciało golema i łącząc się utworzyły niewielki portal. Łowca krótkim spojrzeniem ocenił efekt zaklęcia i wycofał się między drzewa. Golem wpatrywał się otępiałym wzrokiem w wirującą w powietrzu czerń. Za chwilę portal powinien się ustabilizować i przyzwany stwór zajmie się ich problemem. Tak przynajmniej myślał Tauren.

Smoliste runy nie przestały jednak wydobywać się z głębin jeziora. Coraz większym strumieniem płynęły w stronę formującego się przejścia, powiększając je z sekundy na sekundę. W tym właśnie momencie Tauren zdał sobie sprawę, że jeśli za chwilę transfer energii nie zostanie przerwany, to Starożytny Golem będzie ich najmniejszym zmartwieniem. Obawy okazały się słuszne. W ciągu kilkudziesięciu następnych sekund portal kilkukrotnie przewyższył rozmiarem nawet golema, aż w końcu wirujące koło ułożyło się w jednolitą taflę czerni, przez którą przebijały się z każdą chwilą coraz to nowe promienie zielonkawego światła. Gdy w stosunkowej ciszy lasu rozległ się przeraźliwie wysoki i świdrujący głowę pisk, wszystko stało się jasne. Tauren i Cho padli na ziemię, próbując zakryć uszy, ale dźwięk wdzierał się mimo to wgłąb ich ciała, wywołując straszliwy ból. W chwilę później ujrzeli jak z portalu wyłania się ogromne, migoczące cielsko...

– Mistrzu... Chyba coś poszło nie tak.

Tauren bardziej niż ktokolwiek w tym momencie miał tego świadomość. Wiedział, że wyzwolenie odpowiednich pokładów pradawnej magii jest trudne i czasem może nie do końca się udać. Ale nie spodziewał się, że wyciek może być tak wielki, żeby ściągnąć do ich świata Szmaragdowego Smoka.

– Nie coś, Cho. Wszystko poszło nie tak.

Pokonując ból podniósł się z ziemi i pośpiesznie wyjął z torby odpowiedni kamień i krzywiąc się i kuląc nakreślił na ziemi kilka symboli.

– Musimy zawiadomić Radę. I wszystkich największych magów i herosów okolicznych państw. Możemy mieć właśnie do czynienia z największym kataklizmem od czasów Wielkiej Zarazy, o skali wręcz globalnej.

Dwóch łowców potworów zniknęło w świetlistej obręczy portalu i nie widzieli już, jak cielsko Starożytnego Golema pęka pod naciskiem jednego podmuchu szmaragdowych skrzydeł.

Całe jezioro pokryte było nalotem Spirodeli...

[piosenkabeztekstu]

Recenzja nr 19: Hai to Gensou no Grimgar

Kolejny raz bierzemy na widelec alternatywny świat, tym razem z całą grupką przybyszów z innej rzeczywistości, którzy na własnej skórze przekonają się, że bycie początkującym pogromcą potworów, to nie obóz harcerski...

Anime rozgrywających się w grze, bądź których świat był skonstruowany na wzór gry, ostatnimi czasami pojawiło się całkiem sporo. Od sławetnego, zmarnowanego potencjału, czyt. Sword Art Online i jego zapomnianego pobratymca Accel Wordl, przez ekonomiczno-polityczne rozterki z Log Horizon oraz gro-podobny świat Dungeon ni Deai o Motomeru..., aż po omawiane w poprzedniej recenzji Re:Zero..., twórcy coraz częściej sięgają po motyw świata-gry, który szczególnie na celowniku ma gamerową widownię, ale nie tylko. I z czystym sumieniem mogę przyznać, że Hai to Gensou no Grimgar jest jedną z bardziej udanych prób tego typu, co postanowię się wytłumaczyć w dalszej części rozważań.

Całą akcję Grimgaru rozpoczyna scena pojawienia się gromady starszych nastolatków w kompletnie nieznanym im świecie. Oprócz całkowitej nieświadomości, gdzie (i kiedy) są, głównym problem jest to, że nie wiedzą również, skąd tak naprawdę pochodzą, a ich wspomnienia o wcześniejszym życiu zostają niemal całkowicie zatarte, z wyjątkiem pobrzękujących w głowie słowach z poprzedniego wcielenia, których znaczenia nawet już nie znają. Pozbawieni jakiejkolwiek własności, a zaopatrzeni jedynie we własną odzież, trafiają do gildii Ochotniczej Straży, gdzie dowiadują się, że bycie jej członkiem to właściwie ich jedyna alternatywa. Odtąd, by zarobić na swe utrzymanie i przetrwać, zmuszeni są zorganizować drużyny, obrać odpowiednie dla siebie i grupy role i zająć się tępieniem okolicznych potworów, w ten sposób ciężko pracując na odpowiednią zapłatę.

Czyż taki obrót spraw nie byłby wspaniałym wydarzeniem dla niejednego gracza, który zawsze marzył o przeżyciu na własnej skórze wspaniałych przygód rodem z jednej ze swoich ulubionych gier? No niekoniecznie. Bo świat z którym przyszło im się zmierzyć, jest niezwykle brutalny.

Hai to Gensou no Grimgar do tematyki świata-gry podeszło od zupełnie innej strony, niż poprzednicy, toteż cała fabuła będzie rysować się całkiem odmiennie. Do tej pory mogliśmy obserwować wybitne jednostki, jedynych w swoim rodzaju geniuszy, których zadaniem jest odmienić losy całego świata (przy okazji ściągając na siebie grono wielbicielek). Oglądaliśmy herosów, którzy albo byli już potężni, albo którzy na przestrzeni kilku/kilkunastu odcinków do tej potęgi szybciutko dochodzili, znali wszelkie tajniki otaczającego ich świata i stali w pierwszych szeregach podczas najważniejszych bitew z bossami. W tym anime jest jednak zupełnie inaczej i nareszcie ktoś wysilił się na przedstawienie najwcześniejszej fazy rozwoju podczas gry. Głównymi bohaterami serii są początkujący Strażnicy, których jedynym celem jest zarobienie odrobiny grosza na jedzenie, kwaterunek, a szczytem marzeń pozostaje para nowej bielizny. Dopiero próbują oni wdrożyć się w swoje obowiązki, stają przed wieloma wyborami, czy to profesji, czy miejsca rajdu itp. Każda walka, nawet z najsłabszym, pojedynczym przeciwnikiem stanowi wielkie wyzwanie zarówno pod względem siły, jak i taktyki i kooperacji wszystkich członków drużyny. A i samo zabijanie potworów nie należy psychologicznie do rzeczy łatwych - walczący rozpaczliwie o swoje przetrwanie, czujący ból i strach goblin to w końcu żywe stworzenie, a odebranie mu tego życia wymaga bezwzględności i braku oporów, na co początkowo ciężko się zdobyć naszym herosom. Naturalistyczne przedstawienie walki, bryzgająca krew, rozpaczliwe wrzaski stworów, a z drugiej strony ukazanie ich przy prozaicznych czynnościach, jak choćby gra w karty i jedzenie sprawiają, że ich śmierć nabiera w oczach widza realnego znaczenia.

Ale to nie jedyne przejawy realizmu. Bardzo dużo czasu anime poświęca na zagłębienie się w codzienne życie bohaterów. Dostajemy sporo scen z ich wieczorno-nocnych rozmów, wspólnych posiłków, czy zakupów, albo wałęsania się po mieście w ramach czasu wolnego i odpoczynku. Często zamiast konkretnych dialogów i wydarzeń pojawia się spokojna piosenka, w tle której przelatują kolejne krajobrazy i panoramy miasta, co samo w sobie nadaje specyficzny charakter budowanemu ciągowi wydarzeń. I tutaj pojawia się pytanie: czy na takich zabiegach nie traci mocno dynamizm fabuły? Owszem, nawet sporo. Ale wartka akcja i widowiskowe starcia wyraźnie od początku nie są tym, na czym twórcy chcieli się skupić. Dzięki temu mogli pochylić się lepiej nad relacjami bohaterów, wnikliwiej spojrzeć na ich problemy, emocje i problemy. Bo przecież w żadnej grupie nie jest tak, że wszyscy lubią się ze wszystkimi i dogadują bez żadnych starć i wzajemnej niechęci, a i takie niesnaski mamy okazję obejrzeć w tym anime. Do tego mozolnie budowany klimat, długie przerwy między konkretnymi wydarzeniami w fabule podnoszą rangę każdego z nich. Dany rajd zdaje się mieć większe znaczenie, kiedy widzimy, jak długo drużyna się do niego szykowała i jakie wątpliwości nią targają. Oczywiście tego typu konstrukcja może mieć swoich zwolenników i przeciwników, bowiem momentami rzeczywiście brakuje jakiegoś ożywienia, czegoś bardziej widowiskowego; brakuje nam konkretnych wydarzeń. Fabuła posuwa się do przodu wyjątkowo wolna i dla mniej wytrwałych widzów może być to nie do zniesienia.

Częściowo zapewne spowodowane jest to pewnymi brakami u bohaterów. Ich kreacje nie są wcale złe, ale też nie wyróżniają się wyjątkowo, a chwilami brakuje nieco inteligencji i domyślności, przez co pewne zbytnia ckliwość i rozdmuchane konflikty. Co do naszego pierwszoplanowego party, to każdy z członków drużyny podjął kształcenie do sprawowania w drużynie określonej roli: jest wojownik-tank Moguzo, jest też mocno chaotyczny mroczny rycerz Ranta, magiczka (bądź jak kto woli - czarodziejka) Shihoru, łowczyni Yume, dowódca grupy Manato, o klasie kapłana oraz Haruhiro, nasz główny bohater z perspektywy którego toczona jest narracja, a któremu w udziale przypadła klasa złodzieja (choć określenie łotrzyk pasowało by mi nieco lepiej do jego typu klasy postaci). Cała drużyna jest więc typową drużyną świata miecza i magii, na szczęście jednak postacie nie są ślepymi i pustymi odwzorowaniami swoich profesji. Twórcy postarali się nadać każdemu indywidualne rysy, bardzo często wypisujące się z cech, których można by się spodziewać po magu, łowcy itd. Zresztą ciężko powiedzieć, żeby ktokolwiek z nich odnajdywał się dobrze w swojej roli, w końcu zostali wciągnięci do magicznego świata, w którym muszą zabijać, żeby przetrwać - nie każdy od razu sprostałby temu zadaniu, co widać doskonale na ich przykładzie. Tak więc główny bohater, jak i większość obsady, pełni są niepewności, a o przejawy heroizmu ciężko ich posądzać. To wszystko daje poczucie autentyczności, które pozwala przychylnym okiem spojrzeć na tę może nie doskonałą, ale za to sympatyczną gromadkę.

O ile zazwyczaj oprawą graficzną nie zawracam sobie za bardzo głowy, o tyle w tym wypadku od pierwszych odcinków przykuła ona moją uwagę. Nie zawiera żadnych fajerwerków, efekty magii i sceny walk są przedstawione raczej oszczędnie, ale jednak coś sprawia, że cała grafika jest przyjemna dla oka. Znaczący wpływ mają tu liczne krajobrazy, widoki lasu, wody i zachodu słońca, nie bardzo szczegółowe, ale po części rozmyte i w ten sposób budujące nie tempo akcji, ale właśnie pewien spokój i nastrojowość serii. Choć nie zwróciłem większej uwagi na utwory otwierające i zamykające odcinki, to ciekawe są już wcześniej wspomniane środkowo-odcinkowe piosenki, które towarzyszą niekiedy również ważnym momentom i współtworzą emocjonalny odbiór sceny. Ktoś inny jednak mógłby zarzucić, że ten udźwiękowiony pokaz slajdów niepotrzebnie zabiera czas antenowy, ja jednak spoglądałem na te klimatyczne ujęcia przychylnym okiem.

Podsumowując, moim zdaniem jest to udana próba własnej interpretacji znanej i oklepanej konwencji. Oryginalne, dogłębne podejście do tematu, wyjątkowy nastrój, okraszony przyjemną grafiką i nawet jeśli nie najlepszymi, to całkiem solidnymi bohaterami - to wszystko daje nam bardzo porządny kawałek anime, które jest czymś więcej niż przygodówką o losach wielkich bohaterów. Jest prozą życia w magicznej rzeczywistości, która nie maluje się we wszystkich barwach tęczy, ale jest splotem chwil pięknych i trudnych. Seria jak najbardziej godna polecenia, nie tylko dla fanów gier RPG, na długi, spokojny wieczór, kiedy potrzeba nam chwili spokoju i wyciszenia.

[piosenkabeztekstu]

Recenzja nr 18: Re: Zero Kara Hajimeru Isekai Seikatsu

Nim uda mi się zabrać na porządnie do opowiadań, będzie recenzja.

Znacie ten częsty motyw: "O, bohater umarł. Aaaaa jednak żyje"? To anime wprowadziło go na zupełnie nowy poziom wyeksploatowania.

Cała historia zaczyna się dość typowo: nastolatek, do tej pory zajmujący się głównie obijaniem, czytaniem mangi i graniem w gry, zostaje w niewyjaśniony sposób przeniesiony do magicznego świata rodem z gry RPG. Mamy tam królestwo, rycerzy, magię i pradawnego smoka - klasyk. Nasz główny bohater, Subaru Natsuki próbuje powoli odnaleźć się w nowej, wyjątkowej sytuacji, z której zdaje się być całkiem zadowolony. Szybko jednak pakuje się w tarapaty, z których ratuje go tajemnicza dziewczyna. W ramach wdzięczności i próby odnalezienia celu w magicznym świecie Subaru postanawia pomóc pięknej nieznajomej w poszukiwaniu skradzionego jej bardzo ważnego przedmiotu. I na tym też upływa pierwszy dzień jego nowego życia, powoli tworząc więź z pół-elfką, którą obrał za główną bohaterkę swojej opowieści. Gdy zapada zmrok trafia wraz z nią do domu pasera, gdzie natyka się na trupa, do którego w chwilę później dołączają ciała jego i jego towarzyszki...

KONIEC

No dobra, nikt się nie nabierze, że główna persona ginie w pierwszym odcinku. Bowiem Subaru całkiem bardzo żywy zjawia się w na ulicy miasta, jak to miało miejsce za pierwszym razem, gdy został przeniesiony do tego alternatywnego świata.

Czyli na pierwszą śmierć bohatera długo nie musieliśmy czekać, a to właśnie na jego śmierciach i powrotach opiera się cała seria. Prowadzi to do całkiem ciekawych perypetii i przemian głównego bohatera, jednak niestety, nie tworzy od razu kompletnej, kompleksowej fabuły, na brak której odrobinę cierpi anime. Oczywiście jest mnóstwo różnych wątków: od sekretu pojawienia się chłopaka w tym świecie i zamieszaną w to przedwieczną, złą wiedźmę; przez sytuację polityczną w państwie i wybory nowego władcy; ekscentrycznego hrabię o nie do końca wiadomych zamiarach; prześladowania Emilii, głównej bohaterki, ze względu na jej podobieństwo do tejże samej wiedźmy Satelli; aż po główny wątek miłosny bohaterów i jego odnogi. Większość z wymienionych powyżej tematów jest jednak tylko liźnięta, a anime nie pokazuje nam ich wystarczająco dokładnie i nie odpowiada na rodzące się w widzu pytania. Seria anime nie obejmuje co prawda całego materiału z novelki, ale czy do ją tłumaczy w stu procentach? Nie sądzę. Przez to całość rozbudowanej bądź co bądź historii zostaje jakoby spłycona i sprowadzona do uganianiu się Subaru za Emilią. Coby jednak nie przesadzać z krytyką, warto nadmienić, że brak skonkretyzowanej fabuły nie przeszkadza zbytnio w czasie oglądania. Zwroty akcji, chęć poznania dalszych losów bohaterów i tajników świata wystarczają, bo przykuć uwagę widza i przekonać do odpalenia następnego odcinka, by dowiedzieć się, jak tym razem nasz heros wykorzysta kolejne życie. Zakończenie daje nam co prawda wrażenie pewnego zamknięcia, ale pozostawia chęć na jeszcze, a sam moment zakończenia jest naprawdę specyficzny, z punktu widzenia dalszych wydarzeń z powieści - to trochę tak, jak gdyby w filmie sensacyjnym policjant rozbroił w ostatniej chwili bombę nie wiedząc, że pod podłogą ma następną, gotową do wybuchu. To jednak już nie stanowi elementu samego anime, więc nie będę się nad tym rozwodził.

Z opisu fabuły można już było wywnioskować, że Subaru jest tu postacią niezwykle ważną. W niektórych seriach bowiem mamy do czynienia z bohaterem zbiorowym, albo z dużą grupą głównych postaci; jednak Re:Zero nie jest w tym elemencie nowatorskie i stawia na jedną silną osobowość. Czy Subaru zdaje egzamin w pchaniu ciężkiego wozu fabuły? Generalnie tak, ale i nie bez problemów. Subaru jest wyrazistą osobowością, jednak często wykazuje się dość przeciętnym intelektem i zdaje nie wykorzystywać w pełni możliwości, jakie niesie ze sobą możliwość zmartwychwstawania. Jego cofanie się w czasie poprzez śmierć można przyrównać do zapisu w grze: łatwo sprawdzić konsekwencje konkretnych działań i wyćwiczyć konkretne elementy, czasami niemal do perfekcji. Nawet mając szansę na zdobycie potrzebnych informacji, odpowiednie przygotowanie np. pod względem umiejętności bojowych czy planu postępowania, Subaru nie zawsze robi wszystko, co konieczne do jak najlepszego przeprowadzenia aktualnego żywota. Z drugiej jednak strony jest to po części uzasadnione i zrozumiałe: co innego rzucać swoją postać z gry w szpony śmierci, by potem spróbować jeszcze raz, a co innego samemu to przeżywać. Każdy kolejny zgon głównego bohatera odznacza na nim swoje dramatyczne piękno, każe przeżywać ogromny ból i zmusza do obserwowania trucheł swoich przyjaciół, czy choćby ukochanej. Zmaltretowana w ten sposób psychika zaczyna odmawiać posłuszeństwa i odrzucać pragmatyczną, ale jakże straszliwą wizję kolejnej śmierci do tego stopnia, że zrobi wszystko, by jej uniknąć. Na przestrzeni kolejnych odcinków widzimy wzloty i upadki Subaru, jego umysłowe wycieńczenie i powolne popadanie w otchłanie obłędu. I jest to jak najbardziej wiarygodne i nieprzesadzone - jest on przecież przeciętnym nastolatkiem, który nie zna się na niczym i nigdy niczego nie robił, więc nic dziwnego, ze nie jest w stanie znieść brzemienia, którym został obarczony. Z czasem też demaskowane jest jego błędne przeświadczenie, które pojawia się wraz z jego trafieniem do magicznego świata - musi uświadomić sobie, że nie jest bohaterem powieści, a świat nie kręci się wokół niego. I dopiero uświadamiając sobie to, co może i powinien robić, a czego nie jest w stanie dokonać samemu, pozwala dotrzeć do celu. Czy jest Subaru jest irytujący? A i owszem. Czy jest autentyczną osobowością? Tak. Czy w końcu jest dobrze wykreowaną postacią? Jak najbardziej.

Jednak nie wszyscy z obsady, ku naszemu nieszczęściu, mieli szansę na tak dokładne sportretowanie, jak główny bohater. Szczególnie ucierpiała na tym ukochana głównego bohatera, Emilia. Sprawdza się u niej doskonale zasada typowości - wyznacznik literackiego realizmu: Emilia jest typowa miła dziewczyna chcąca przynosić ludziom dobro i serdeczność. Mimo prześladowań, mimo wszelkich napotkanych trudności. Jednocześnie nie jest pozbawiona indywidualizmu, nie jest idealna, ma swoje wady i problemy. Kilkukrotnie zdarza jej się pokazać moc charakteru i konieczną dla sytuacji stanowczość, nawet wobec Subaru, jednak to trochę za mało... Może gdyby poświęcić jej więcej czasu, przedstawić lepiej jej przeszłość i psychikę, wyrosłaby stopniowo na pełnokrwistą bohaterkę. To się niestety nie dzieje, ze względu na to, jak rzadko występuje na ekranie, zwłaszcza w drugiej części 25-odcinkowej serii.

Przez to na pierwszy plan wysuwa się inna postać kobieca - pokojówka Rem, na którą Subaru natyka się w posiadłości hrabiego, który jest protektorem Emilii w staraniach o tron. Wywodząca się z rasy demonów bliźniaczka na przestrzeni wielu odcinków zaczyna darzyć Subaru szczerym, bezgranicznym i bezinteresownym uczuciem. I w chwilach największego załamania bohatera to właśnie ona pomaga mu odzyskać trzeźwość myślenia i zrealizować kolejny plan. Choć marzy jej się spokojna przyszłość u boku ukochanego, ma świadomość, że to nie ona jest jego wybranką, co nie przeszkadza jej w zrobieniu dla jego dobra dosłownie wszystkiego. Łącznie z mordowaniem rzesz potworów czy kultystów przy użyciu swojej naszpikowanej kolcami, metalowej kuli na łańcuchu. Swoją drogą ciekawa i użyteczna broń. Choć do teamu Rem nie należę, to trzeba przyznać, że stanowi ona wyrazistą postać kobiecą, która znacznie lepiej wypada pod względem troski o Subaru, jak i realizmu ich wzajemnych relacji. Oczywiście poza nią pojawia się kilka mocniej zaznaczonych w serii bohaterów i bohaterek, aczkolwiek nie odgrywają oni aż tak istotnej roli. Warto jednak nadmienić, że na szczęście wokół protagonisty nie tworzy się żaden haremik, a to ważna cnota w dobie dziwacznych kwadratów, pięciokątów i kół romantycznych. Dwie bohaterki, pozycja każdej wyznaczona odpowiednio - wszystko w należytym porządku.

Graficznie seria nie odstaje, ani nie zachwyca, chociaż należy uczciwie oddać honory animatorom za genialną zabawę mimiką bohaterów, a szczególnie Subaru. Dzięki ich pracy wyraźnie widzimy, jak cała sytuacja coraz bardziej go przerasta i niszczy jego ciało i psychikę. W chwilach wielkiego zdenerwowania lub bólu potrafi przybierać miny niezwykle zapadające w pamięć, oddające w stu procentach powagę sytuacji. Choć ani openingi ani endingi raczej nie dołączą do gronach moich ulubionych (zresztą bardzo często były one przez twórców pomijane, żeby zaoszczędzić nieco na czasie i przedłużyć akcję danego odcinka), to sama muzyka odwalała kawał dobrej roboty w budowaniu napięcia. Specyficzny dźwięk (wg. źródeł pochodzi on z Diablo II - nie wiem, nie miałem okazji zagrać) oznajmiający zbliżające się niebezpieczeństwo wprowadza nerwowy nastrój i mimo że spodziewamy się przez niego, że coś nastąpi - nadal nie wiemy, co. Ten niepokój w udźwiękowieniu serii jest świetnie oddany i stanowi bardzo ważny element.

Podsumowując, seria Re: Zero Kara Hajimeru Isekai Seikatsu nie jest pozbawiona wad: błędy logiczne, braki w konstrukcji bohaterów i duuużo niedopowiedzeń nieco obniża całościową ocenę. Aczkolwiek i tak sądzę, że jest to 25 odcinków solidnej rozrywki, bynajmniej nie najniższych lotów. W fantastycznej otoczce odnajdziemy elementy komiczne, ale również nieco horroru czy psychologicznych rozterek, jak i wątek romantyczny. Patrząc więc nieco subiektywnie, zdecydowanie mogę polecić seans tego anime i z niecierpliwością czekam na kontynuację. Której zobaczyć prędko raczej nie będzie mi dane...

[piosenkabeztekstu]

Zero i Pamiętnik

Ogłosiłem powrót do pisania i że mam zamiar wybrać w najbliższym czasie jego formę, zatem pora na ogłoszenie decyzji. Zapraszałem w tej sprawie do dzielenia się propozycjami, preferencjami itd. Oczywiście odzew był bardzo znikomy (ale nie zerowy!), więc w praktyce pozostało mi samemu podjąć ostateczną decyzję.

Wybór jest nieco mieszany: najpierw dokończę/napiszę od początku jedno z opowiadań, zatytułowane Legenda Zero - Przebudzenie. Jest to nie mniej, nie więcej a literackie przedstawienie wydarzeń z początkowej fazy pewnej gry, do której mam niezwykły sentyment, dlatego też chcę, częściowo opierając się na grze, częściowo na własnej inwencji, przedstawić tę historię w formie opowiadania.

Po tym zaś planuję wrócić do poniekąd obiecującej, aczkolwiek na razie mało rozbudowanej serii opowiadań Z pamiętnika Samotnego Rycerza. Nie wiem, na ile uda mi się realizacja tych zamierzeń, z różnymi planami już bywało różnie, ale postaram się co jakiś czas, choćby niewiele, ale dokładać kolejne cegiełki słów do licznika, żeby od czasu do czasu mieć co wrzucić na bloga.

To chyba tyle, dobrej nocy/dnia, ja zabieram się na razie za spanie. Człowiek niewyspany, to na pewno nie jest człowiek piszący.

[piosenkabeztekstu]

Budowanie wokół pisania

Egzamin dojrzałości zbliża się wielkimi krokami, więc jest to chyba najlepszy moment na powrót do pisania, nieprawdaż? Właściwie, to nie, jest to chyba najgorszy moment. Ale na to mam zamiar nie zwracać większej uwagi. A mam wrażenie, że odkurzenie pióra może nie tylko nie przeszkadzać, a wręcz pomóc w zmaganiach z nauką. Bowiem o wiele łatwiej gospodaruje się czasem, kiedy istnieje jakiś punkt odniesienia, jakaś stała, niezmienna czynność, wokół której można organizować pozostałe zajęcia. Moje ostatnie próby uczynienia taką czynnością jednej z popularnych, komputerowych strzelanek nie spełniły do końca moich oczekiwań, więc postanowiłem dokonać lekkiej zmiany - teraz będę pisać.

A przynajmniej próbować, bo teoria nad wyraz często rozmija się w naszym życiu z praktyką. Na pewno nie będą to niebotyczne sumy dorzucane do licznika słów, bo najpewniej jeśli uda mi się realizować codzienne pisanie, to będzie to zapewne pół godziny dziennie, w porywach do pełnych 60 minut. Ale to i tak byłoby dużo, bardzo dużo. Doszły mnie słuchy, że oddział Credo (ciekawe, czy ktoś jeszcze rozumie te odniesienia do tej dziwacznej Sagi) niedawno na nowo się uaktywnił, więc czemu ja miałbym tego nie zrobić? Na ten moment nie widzę przeciwwskazań.

Zapadła więc decyzja o reaktywacji literackich praktyk. Pozostaje jeszcze pytanie: co pisać? Zastanawiałem się nad tym odrobinę i szczerze mówiąc niewiele wymyśliłem. Opcji jest kilka:

Kontynuowanie serii Z pamiętnika Samotnego Rycerza

Odkopanie i próba kontynuowania porzuconej dawno powieści

Pisanie pojedynczych, niezwiązanych ze sobą opowiadań

Trzy możliwości, innych raczej nie przewiduję. Czyli wystarczy podjąć jedną prostą decyzję... Pozornie prostą.

Dlatego jeśli ktoś jeszcze tu zagląda, interesuje się choć odrobinę losem PiosenkiBezTekstu, to zachęcam do pozostawienia informacji zwrotnej (np. poprzez wiadomość na tumblerze), za co powinienem się zabrać. Efekty oczywiście będą widoczne na blogu (poza powieścią - ją musiałbym ukończyć, a na to się jeszcze nie zanosi), więc jeśli kogoś interesowałaby taka, a nie inna forma mojej twórczości, to może zostawić po sobie ślad - z pewnością wezmę go pod uwagę.

[piosenkabeztekstu]

Recenzja nr 17: Ore no Imouto ga Konna ni Kawaii Wake ga Nai 1+2

Ore no Imotou ga Konna ni Kawaii Wake ga Nai, czyli po prostu w skrócie Oreimo od początku budziło moje obawy. Bo gdyby ktoś powiedział Wam, że ogląda anime, w którym brat dowiaduje się, że jego nienawidząca go, młodsza trzy lata siostra jest zapaloną miłośniczką gier nieco erotycznych, zabrzmiałoby to źle. Gdy dodamy, że są to gry zgłębiające relacje miłosne brat-młodsza siostra, brzmi to już wręcz tragicznie. Z tego też powodu, patrząc już na sam tytuł (w wolnym tłumaczeniu: Moja młodsza siostra nie może być tak urocza), rodziły się we mnie wątpliwości. Coś jednak popchnęło mnie do obejrzenie obu sezonów serii. I początkowo poczułem pewną ulgę - anime nie przyjęło niezdrowego podejścia do relacji siostrzano-bracianych. Do czasu...

Właściwie większość kontekstu fabularnego nakreśliłem już we wstępie, ale to oczywiście nie wszystko. Cała afera zaczyna się pewnego pięknego dnia, gdy Kirino, młodsza siostra głównego bohatera (o imieniu Kyousuke), jest zmuszona do wyjawienia mu swojej słodkiej tajemnicy. Ku jej zdziwieniu, on nie tylko nie potępia jej, lecz postanawia pomóc w ukrywaniu hobby przed niepożądanymi personami, jak również dalszym kolekcjonowaniu gier i mang, czy też znalezieniu kogoś, z kim mogłaby się dzielić pasją. Z czasem tworzy się niewielka grupa otaku, a Kirino musi uporać się nie tylko z nowymi koleżankami, ale też starymi przyjaźniami, a przede wszystkim - odbudową relacji z bratem.

Fabuła, jak fabuła - ani dobra, ani zła. Kluczowe więc będą postaci, których mamy kilka i wypadają one całkiem nieźle, na czele z głównym bohaterem. Kyousuke to przeciętny licealista, wyważony i co się okazuje, całkiem odpowiedzialny. Może na nim polegać zarówno młodsza siostra, dla której gotów jest zrobić prawie wszystko, ale i często służy radą i pomocą jej, a szybko także i jego, koleżankom. Z odpowiednim dystansem, nie dając się łatwo wyprowadzić z równowagi, a czasem rzucając nieco sarkastycznym komentarzem sytuacji - stanowi mocny punkt obsady i wokół niego budowany jest cały charakter serii.

Obok niego postawione zostało kompletne przeciwieństwo w postaci siostry. Kirino mimo swojego młodego wieku jest niezwykle utalentowana i utytułowana. Nie wiem, czego ona nie robiła, a we wszystkim, za co się złapała, odnosiła sukcesy. Wysportowana biegaczka; zarabiająca niezłe pieniądze, nastoletnia modelka; lubiana w szkole nie tylko za świetne wyniki w nauce ale i uprzejmość; raz nawet dla przyjemności napisała książkę, która z miejsca stała się hitem. Ogólnie cud-miód-i-orzeszki. Istnieje jednak jej druga strona - Kirino jest kompletnie nieznośna w swojej prawdziwej wersji, kiedy mowa o jej pasji, relacjach z bratem i otakowymi przyjaciółkami. Kapryśna, władcza, agresywna... Nie wiem, czy tak wyglądają młodsze siostry, bo takowej nie mam, ale tak chyba nie zachowuje się żadna siostra na świecie... No dobra, można by jej to wybaczyć i uznać za dobry start do rozwoju postaci, gdyby chociaż wraz z kontynuacją fabuły jakiś rozwój występował. A tu guzik. Dziwi bardzo, że teoretycznie tak obyta w świecie i obracająca się w dość poważnym towarzystwie dziewczyna czasami całkiem odlatuje, nie tylko wśród przyjaciół, ale też obcych, dorosłych ludzi. Przede wszystkim jednak jej problemem jest to, że mimo wszelkiej dobroci i poświęcenia ze strony brata, Kirino jak była wredna, tak zostaje przez całe anime i poza kilkoma pojedynczymi scenami, gdzie nieco się rozckliwia i cichym, złamanym głosem dziękuje za pomoc, nie zmienia w sobie nic.

Na szczęście jest kilka innych postaci dziewczęcych, które dają trochę wytchnienia od naszej księżniczki. Tak więc mamy niewysoką dziewczynkę miłującą gotycki styl, o pseudonimie Kuroneko, przeważnie cichą, acz może trochę wyniosłą. Poza wtrącaniem książkowo-telewizyjnych kwestii i ciągłymi kłótniami z Kirino o to, który gatunek wiedzie prym w świecie anime, odgrywa ona całkiem sporą rolę w późniejszej części pierwszego, jak i drugim sezonie. Jest Saori, nieco ekscentryczna miłośniczka kultury otaku, która organizuje i spaja całą grupę. Jest całkiem nietypową i ciekawą postacią, o kompleksowej konstrukcji, którą poznajemy dobrze, jak na postać drugoplanową, a to za sprawą wdzięcznych retrospekcji. W klasyczną rolę przyjaciółki z dzieciństwa wciela się Manami, uczęszczająca do tej samej szkoły, co Kyousuke. O dziwo nie jest tak irytująca i bezbarwna, jak znakomita większość tego typu bohaterek. Poza kilkoma typowymi cechami ma swój charakterek i generalnie nie staje pomiędzy głównym bohaterem a innymi dziewczętami serii, aczkolwiek zawsze służy radą i pomocą. Gdzieś tam czasami plącze się jeszcze Ayase - przyjaciółka z klasy Kirino, poznana na początku jej pracy z modą. Nie akceptuje ona nowo-odkrytego hobby swojej koleżanki i przez długi czas upiera się, że prawdziwa jest ta Kirino, którą do tej pory znała, ale z czasem zaczyna tolerować też jej nową stronę.

Powiedzmy jeszcze parę słów na temat fabuły i wybiegnijmy nieco do przodu - do drugiego sezonu Oreimo, który niestety powstał. Generalnie akcja pierwszej odsłony anime krążyła wokół kiepskich relacji brata z siostrą i ukazania ich stopniowej odbudowy, po drodze zahaczając o wątki komediowa, a chwilami i romantyczne związane z kółkiem otaku i otoczeniem szkolnym dwójki głównych bohaterów. Można było też dostrzec próbę przedstawienia tego, jak funkcjonuje kultura otaku i jak jest odbierana przez społeczeństwo. I to wszystko było ok, można by nawet powiedzieć, że było dobre. I poza kilkoma epizodami, które nie do końca trzymały się kupy, póki taka była konwencja, wszystko szło nieźle. Ale coś stopniowo zaczynało się psuć i było to widać już pod koniec pierwszej serii, a rozwinęło się dramatycznie w niemal całości drugiej, o czym zaraz.

Dość poważnym błędem twórców było skupienie się na haremowym charakterze anime. Owszem, od początku zaczął on się zawiązywać, jednak w akceptowalny, nieinwazyjny sposób. Ale z czasem wymknął się spod kontroli. W drugiej odsłonie w głównym bohaterze kochały się już chyba wszystkie przedstawicielki płci przeciwnej, może poza jego własną matką. A to wszystko wbrew swoim charakterom i wcześniejszym wydarzeniom. Nienawiść i uprzedzenie przerodziło się w fascynację; mocna przyjaźń w skrywane od dawna, głębsze uczucia... Litości! Nawet postać bardzo poboczna, która z samym Kyousuke rozmawiała może kilka razy, nagle wyznaje miłość na swoim koncercie, przy pełnej sali gapiów! Jedyną może zakochaną, która jest w miarę umotywowana i której uczucie rodzi się stopniowo jest Kuroneko i trzeba przyznać, że wątek jej związku z Kyousuke był rozegrany przyzwoicie. Nie wiem, może reszta panien też miała swoje powody. Może. Ale w momencie, gdy nie mamy przedstawionego żadnego rozwoju sytuacji, a tylko rozwiązanie w postaci wyznania, można zgłupieć totalnie.

Ale pal licho te wszystkie wyznania. Prawdziwym problemem stają się główni bohaterowie. Bo jeśli sam Kyousuke traci swoją osobowość, to już coś jest nie tak. Jego zachowania nie są już tak umotywowane i nie można ich wyjaśnić zwykłym przywiązaniem do młodszego rodzeństwa. Odrzuca wszystkie zaloty po kolei, bezlitośnie, jedne po drugich. I to nie dlatego, by odłożyć decyzję, uregulować relacje z siostrą i dokładne przemyśleć propozycję, co miało miejsce w pierwszej części anime i co wydawało się sensowne. Co to, to nie! Owszem, odrzuca te wszystkie dziewczyny dla Kirino, ale w zupełnie innym znaczeniu. A i ona jakaś taka bardziej na brata chętna... Prowadzi to do totalnej klapy fabularnej, jeśli chodzi o finał tego dwu-sezonowego anime (na szczęście tylko tyle...). Zakończenie jest zwyczajnie nielogiczne i... głupie. I nie, fabuły nie ratują retrospekcje, tłumaczące konflikt rodzeństwa, nie ratuje jej Kuroneko. W międzyczasie gubią się dodatkowo wątki tak dobrze realizowane wcześniej, jak kultura otaku, czy choćby kółko gier w szkole Kyousuke...

Graficznie seria nie wypada wcale najgorzej. Różnorodność projektów postaci jest dość imponująca, mamy okazję zobaczyć również sporo różnych strojów, a ewentualny brak ich zmian jest elementem charakterystycznym bohaterki, który jest uzasadniony fabularnie. Tła przeważnie są żywe i dopracowane. A przynajmniej tak było w pierwszej serii, bowiem druga była jakby nieco niskobudżetowa. O wiele bardziej raziły w oczy statyczne tła i sceny, gdzie bohaterowie potrafili rozmawiać przez dobre 10 sekund w tym samym kadrze, a w tle nie poruszył się żaden człowiek (choć teoretycznie byli ustawieni jak gdyby w ruchu). Coraz częstsze zdarzały się długie zbliżenia i ogólnie grafika traciła jakiekolwiek fajerwerki. Co do muzyki nie będę się rozwodzić, nie przeszkadzała jakoś, ani też nie wpadała wyjątkowo w ucho. Openingi i endingi na przyzwoitym poziomie.

Tego, czego zabrakło w tym anime, to konsekwencja. Sezon pierwszy ocenić można bowiem na dobry, natomiast drugi (swoją drogą nie był on wcale nikomu do szczęścia potrzebny) wyraźnie stracił na jakości i charakterze. Nic nie przypominało tam pierwszej odsłony i to właśnie przyczyniło się do jego klęski. Całości zatem nie polecam wcale, natomiast co do Oreimo 1... Jeśli ktoś jest zdecydowany i zaciekawiony - może się spodoba. Ale zdecydowanie nie ma powodu, by się zmuszać.

[piosenkabeztekstu]

Nowe opowiadanie i zaległe porządki

Dzięki nieprzeciętnej organizacji pracy znalazła się dzisiaj chwila wolnego czasu na drobniutkie poprawki przy najnowszym opowiadaniu. Używam tego zdrobnienia, bo zmiany naprawdę są marginalne - dotyczą w całości usuwania literówek, ewentualnie poprawianie szyku zdania. Na przebudowę scen, albo fabuły nie starczyło weny i możliwości, dlatego opowiadanie pozostało w swojej pierwotnej konstrukcji. Aczkolwiek nie będę nad tym rozpaczać, ponieważ nie wydaje mi się ona być jakoś bardzo zła. Mogłaby być lepsza, to pewne. Ale to tyczy się chyba wszystkich tekstów, wszystkich autorów (aczkolwiek należy tutaj dodać mały wyjątek: część utworów Jacka Kaczmarskiego lepsza być nie może - osiągnęły bowiem szczyty wspaniałości. Takie tam subiektywne wtrącenie).

Stąd też Marsz Zwycięzców znalazł się już w zakładce opowiadania, a znaleźć można go klikając tutaj (lub, dla spostrzegawczych, na samą nazwę opowiadania).

Co do tytułowych porządków, to sama zakładka doczekała się od dawna potrzebnych uzupełnień. Wynikało to z mojego udziału w różnych konkursach, kiedy to, ażeby mieć całkowitą pewność, że nie podpadnę jurorom, czasowo usuwałem opowiadania ze strony, ażeby nie były one nigdzie opublikowane. Jak nietrudno się domyślić, czasowy niebyt przeciągał się w nieskończoność, na szczęście stare teksty doczekały się swojej rehabilitacji i znów zdobią podstronę swoimi tytułami. Dlatego, prócz zapoznania się z nowym tekstem, serdecznie zapraszam do sprawdzenia samego spisu opowiadań. A nóż ktoś znajdzie coś, czego jeszcze na tym blogu nie widział, a co przypadnie mu do gustu.

[piosenkabeztekstu]

No nie pykło

Jakiś czas temu czekałem na wyniki konkursu literackiego organizowanego w związku z konwentem fantastyki Falkon. Jakiś krótszy czas temu te właśnie wyniki się ukazały no i niestety... nie pykło.

Okazały się być one niepomyślne zarówno dla mnie, jak i mojego współpracownika z Centrum, które tym razem musiało uznać wyższość niezwykle mnogiej (na konkurs napłynęło ponad 220 zgłoszeń, co oznacza, że jurorzy musieli wybrać z takiej właśnie liczby opowiadań!) konkurencji. Może to i lepiej...? Gdyby otrzymać jakąś nagrodę za kończone w ostatnim dniu, niepoprawione i wysłane na 4 minuty przed końcem czasu opowiadanie, byłoby to co najmniej niesprawiedliwie. A tak, choć konkursu nie zawojowałem, to jednak mam tę satysfakcję, że mimo przeciwności cokolwiek udało mi się stworzyć. W sumie, to to cokolwiek uważam za całkiem niezły kawałek opowiadania, z potencjałem na kontynuację.

To lekkie niepowodzenie oczywiście nie przeszkodzi mi w udaniu się na konwent. Pomijając całą jego wspaniałość, od spotkań z pisarzami, ciekawych prelekcji, przez mnogość gadżetów, gier i książek, na urokliwych paniach w różnych strojach kończąc, nie przepuściłbym okazji na sprawdzenie, z kim zdarzyło mi się rywalizować i z kim przegrać. Wszystkie bowiem nagrodzone w konkursie utwory mają zostać zebrane w małym tomiku, który powinien być dostępny do zakupienia na Falkonie. Mam zamiar tę książeczkę nabyć i ocenić poziom zwycięzców, a może też nauczyć się czegoś od nich.

O, prawie bym zapomniał. Opowiadanie konkursowe wymaga pewnych poprawek, których w tym tygodniu po prostu nie dam rady dokonać. Dlatego na pewno pojawi się ono na Piosence Bez Tekstu, ale w późniejszym czasie.

[piosenkabeztekstu]

Na skraju przepaści

Czyli stało się, hmm? Jednak dotarłem do tego momentu. Ale w jakim stanie...

Cóż... W tym momencie nie ma co rozpamiętywać przeszłości, trzeba za to skupić się na tym, co przede mną. A przede mną taaaaaka dziuuuła, czy też przepaść, jak by to finezyjniej można ująć, innymi słowy - klasa maturalna.

Nie czuję się ani trochę gotowy, ani na tyle dorosły, by do takowej klasy uczęszczać, acz nie mam chyba innego wyjścia. To jednak zobowiązuje. Tylko właśnie, do czego? Pierwsze, co przychodzi na myśl, to szeroko pojęte ogarnięcie się. I owszem, to na pewno też. Aczkolwiek to stwierdzenie pozostawia zbyt wiele niedomówień, by można było na nim poprzestać.

Czym więc to ogarnięcie się miałoby być? Najpierw polecą banały: ograniczenie gier, internetów, ogólnej prokrastynacji i wszystkiego, co czas pochłania w sposób nieefektywny i kompletnie nietwórczy. To jasne. Co zatem dalej? Pojawiła mi się ostatnio refleksja na temat pewnych aktywności, z którymi nie wiążę większej przyszłości, które zajmują czasu dużo, przy jednocześnie znikomym zyskom. Od razu do nich dołączyły kolejne myśli, na temat rzeczy, na które zwykłem czas poświęcać, ale w pewnym momencie przestałem. I tak, momentalnie przed oczami stanęły mi liczne notatki bądź rozpoczęte, a niedokończone teksty, pozostałości zdolności muzycznych i ambicje wszelkiej maści z tymi pasjami właśnie związane.

I tak stojąc nad tą maturalną przepaścią zastanawia mnie, czy to jest właśnie dobry moment na odcięcie się i porzucenie wielu teoretycznie nieprzydatnych spraw, to jest: sport zorganizowany, pisanie zarówno prozy jak i wierszy, gra na gitarze i śpiew. Biorąc pod uwagę, jak wiele szkolnej pracy przede mną, wydawałoby się sensownym odłożyć to do szuflady. Ale przyznam szczerze, że... cholera szkoda mi to zostawiać. Stąd przecież ten wpis, wszak gdybym miał nie wracać do pisania, to nie robiłbym tego poprzez pisanie o tym właśnie.

Zresztą, czekam przecież na wyniki Falkonowego konkursu literackiego, które powinny nadejść w przeciągu dwóch tygodni, a w których mam nadzieję (to można mieć zawsze) znaleźć własne imię i nazwisko. To byłby dobry powrót. Powrót do rzeczywistości, która dawała mi tyle satysfakcji i spełnienia, jakkolwiek by na to nie spojrzeć. Tylko teraz wymagałoby to o wiele więcej wysiłku i poświęcenia.

Czy będę w stanie zdobyć się na nie? Do wygrania jest wiele, ale również dużo do stracenia. Mogę w końcu nie wytrzymać obciążenia i zawalić wszystko, nie tylko aktywności dodatkowe, lecz te podstawowe również. Wszystko zależy od tego, czy uczynię ten rok, licząc od teraz, rokiem wytrwałości i pokory. Te dwie cechy niech będą stałe i nieodzowne, a wszystko będzie dobrze. Tak sądzę...

Na dobry początek posprzątałem nieco zakładki w przeglądarce. Trzeba w końcu zaczynać od rzeczy małych, czyż nie...?

[piosenkabeztekstu]

Ferii początek...

Początek ferii, hureeej!

A ja kolejny raz piszę z drogi na obóz sportowy, w czasie którego mam nadzieję zapomnieć na chwilę, że o tylu rzeczach do tej pory zapomniałem. Cóż ja więc będę robić przez tydzień? Możliwości jest kilka. Mogę trochę pisać; mogę trochę czytać; mogę grać na gitarze... Ale przede wszystkim będę spać, biegać, potem znowu spać, jeść i tak dalej, i tak dalej.

Aczkolwiek może zdarzyć się okazja, żeby w ciszy własnego umysłu, najbardziej przerażającej ciszy, jaka istnieje, zastanowić się, co dalej. Co dalej z zaczętymi opowiadaniami, wierszami, powieścią. Chociaż i tak nie będzie teraz, podczas ferii, zbyt wiele czasu na te rzeczy. Patrząc na zakres spraw do załatwienia i przygotowania (rzecz jasna związanych głównie ze szkołą), ciężko mi sobie wyobrazić, że w czasie tej krótkiej przerwy znajdę choć chwilę by pochylić się nad starymi projektami.

A szkoda. Bo mam narastające przeczucie, że niewiele już zostało mi tych lekkich dni, które mógłbym rzeczywiście poświęcić na choćby pisanie. Te wcześniejsze przepadły bezpowrotnie, tych przede mną coraz mniej... A teksty jak leżały, tak leżą, pozaczynane, niektóre obdarzone tylko tytułem. Ale są i trwać będą, dopóki nie dokończę, czego zacząłem. Pozostaje pytanie, czy kiedykolwiek ten moment nadejdzie i czy dawne przejawy mej kreatywności nie przepadną na zawsze.

[piosenkabeztekstu]

Nowy Rok, nowy ja...?

Za pewną uprzejmą radą, u schyłku pierwszego dnia Nowego Roku piszę to, co tylko w mej chorej głowie się uroi (i nie, nie nawiązuje do żadnych chorób psychicznych, tylko rzeczywiście trochę boli mnie głowa. Mniejsza o to). Znudziły mi się już dawno wszelakiej maści postanowienia, których dokonują wszyscy wokół (przyznajcie się - i tak ich nie dotrzymacie). Znużyły mnie podsumowania zeszłego roku, bo i w nim nie mam zbyt wielkiego pola do popisu: zbyt mało rzeczy dokonałem, a wypominanie po raz kolejnych utraconych szans i nie dotrzymanych przyrzeczeń mija się z celem. O czym więc pisać w ten wspaniały, zimowy wieczór (noc niemal), gdy o kartce z kalendarza nie świadczy nawet sam śnieg, a przejmujący mróz panujący na zewnątrz oraz w środku wypranych z sił ludzi, próbujących dojść do ładu po "powitaniu" roku 2016.

Jeśli zastanowić się przez chwilę, to całe świętowanie końca roku i początku nowego jest strasznie rozdmuchane i przereklamowane. Bo co tak naprawdę celebrujemy? Na karku kolejny rok, coraz bliżej nam do śmierci. No, może dla niektórych jest to radosna wiadomość, z różnych powodów. Mnie jakoś nie napawa optymizmem. Może część osób świętuje, że trudy i rozpacze minionego roku już za nimi, lecz jaką mają gwarancję, że ten następny będzie bardziej łaskawy? Jedyne, co przynosi noc sylwestrowa to garść niepewności, zmęczenie, wystrzelane setki złotych fajerwerków oraz w pewnych przypadkach noworoczne kreacje, które już nigdy nie ujrzą światła dziennego, a pochłonęły ogrom pieniędzy.

Czego więc wypatrujemy? Co przykuwa nasze myśli w tę szczególną-zwykłą noc? Chęć zapomnienia? Rozkosz przemijania? Czy też dziwny, irracjonalny, masochistyczny wręcz dreszczyk emocji w oczekiwaniu na nowe?

Nie wiem, nie mnie oceniać, ani wkładać wyjaśnienia w czyjeś usta. Chciałbym, tak jak mój Mistrz, mentor, choć nie wzór, stać obok, obserwować, opisywać rzeczywistość i fantazje, które nas otaczają i przetaczają się falą przez cały świat, niosąc ze sobą nadzieje i obawy wszystkich ludzi na ziemi. Lecz to jest niezmiernie trudne...

[piosenkabeztekstu]

Obudzić się, czy spać?

Chyba powinienem teraz spać... Tak, zdecydowanie godzina 1:00 to nie jest w moim wypadku pora, kiedy powinienem tworzyć się jakiekolwiek wpisy, szczególnie jeśli nie robiłem tego od wielu, wielu dni. Ale jakoś tak wyszło. Taki nastrój mnie naszedł, to coś napiszę.

Choć nadmieniłem, że powinienem spać, to przede wszystkim najpierw powinienem się obudzić. Bo nie wiem, jak inaczej, niż snem, nazwać marazm w którym znalazłem się od kilku (kilkunastu? kilkudziesięciu?) dni. Częściowo jest to związane z tygodniowym chorowaniem, kiedy to człowiek może jakoś usprawiedliwić swoją tendencję do robienia niczego, wyzbywając się nawet tych nawyków i obowiązków, które pomimo choroby mógłby kultywować.

Ale nie, ciągle jedno i to samo: chorobliwe wręcz marnowanie czasu, potem na gwałt uzupełnianie braków w przygotowaniu do szkoły, czy też pomniejszych obowiązkach w domu. Jak wiadomo, coś takiego nie może się udać, więc żadne z powyższych nie jest egzekwowane poprawnie. W efekcie kolejne porażki, czy to szkolne, czy też te wewnętrzne - świadomość, że nie tak miał wyglądać dzień, tydzień.

No właśnie... Nie wiem, czy nie to jest najgorsze: świadomość, że miało być lepiej. Oczywiście, ciągłe obwinianie się o rzeczy które robiłem, a nie powinienem oraz za te, których nie zrobiłem do niczego nie prowadzi. Ale jak powstrzymać się przed tym jawnym manifestem masochizmu moralnego? Nie jestem w stanie. Mam dziwne przeświadczenie, nie sposób mi ocenić, czy trafne, że gdybym wyzbył się katowania się myślami o zmarnowanym potencjale, mógłbym to marnowanie poważnie ograniczyć. Ale nie jestem w stanie...

Dlatego, by odsunąć choć na chwile te myśli piszę do Was. Kimkolwiek jesteście, gdziekolwiek jesteście, mam nadzieję, że miewacie się dobrze i że nie przeżywacie podobnych problemów. Aczkolwiek pewnie znajdą się u Was setki przeszkód i utrapień, istnienia których nie jestem sobie nawet w stanie wyobrazić.

Zabawne, jak tak obdarowany człowiek (przez Boga, przez los - tłumaczcie sobie to, jak chcecie), mający obiektywnie naprawdę wiele możliwości, potrafi wmówić sobie, że jego sytuacja jest beznadziejna. Zadziwiające są tajemnice ludzkiego umysłu...

...i przerażające zarazem.

[piosenkabeztekstu]

Żegnajcie...

...

Ciężko jest coś napisać, kiedy zdaje się, że minęły milenia, wiecie? Dlatego spróbuję może najprościej.

Dzień dobry wieczór.

No tom prosto zaczął. Nieważne. Jest już 25 słów, dalej jakoś pójdzie.

Po ogromniastej przerwie witam kolejny raz, drogi czytelniku, na PiosenkaBezTekstu, czyli stronie, która powstała w jednym celu, wykorzystywana była do drugiego, w trzecim bym chciał, aby była wykorzystywana, a jeszcze w czwartym pewnie być powinna. Mniejsza o to. Skoro już ponoszę koszta utrzymania domeny (tak, tumblr w adresie wygląda zbyt mainstreamowo), czy też raczej poniesione za mnie koszta zostały, z czystej ludzkiej przyzwoitości wypadałoby rzeczywiście coś tutaj zamieszczać. Przyzwoitość... O matko, do jakich wartości ja się w ogóle odwołuję?

Tak, zdecydowanie coś się u mnie/we mnie pozmieniało, to niezaprzeczalne. Ale któż z nas nie ulega ciągłej transformacji? Biorąc pod uwagę, że jeszcze skutecznego sposobu na całkowitą, dowolnie długą hibernację człowieka nie mamy, to chyba każdy jest na to narażony. Kimże ja jestem, by mianować się wyjątkiem od tej reguły? I choć tytułów zwykłem nadawać sobie wiele, nie zawsze adekwatnych do rzeczywistości, to tym razem powstrzymam się od tej przyjemności.

Można by sobie zadać pytanie, po co tu jestem. Odpowiedź można zawrzeć w dwóch słowach: bo muszę. Taki już los zagubionej, nieszczęśliwej artystycznej duszy, że nie spocznie, póki nie będzie realizować swoich wzniosłych zachcianek. A jak znowuż będzie, to stanie się jeszcze bardziej nieszczęśliwa, bo ta realizacja nigdy do końca nie spełni jej oczekiwań. Ot, taki tragizm w artyzmie.

Tym razem jednak nie mam najmniejszego zamiaru obiecywać, czego i o czym ja to nie napiszę. Nie będę zapowiadał żadnych postów, relacji, recenzji i tak dalej. Nic z tych rzeczy. Bo kto jeszcze by w to uwierzył? Ja na pewno nie. Tyle razy już odchodziłem od wcześniejszych zamierzeń, porzucałem ustalone terminy i literackie zobowiązania, że nie pozostało we mnie ani odrobiny wiarygodności. Dlatego nawet nie myślę o uzupełnieniu niektórych postów, które kiedyś stwierdziłem (i to nawet tutaj, na tym blogu), że napiszę. Jeśli coś się pojawi, to będzie. Jeśli nie, to nie. Tak, wiem, żelazna logika. Ale czyż nie jest ona w stu procentach prawdziwa? Ano jest. I do tej logiki będę się odtąd odwoływał i ją stosował.

Jak widać po powyższym wywodzie, głodu pisania jeszcze jest we mnie trochę, a i odzyskanie samej wprawy nie powinno mi zająć długo. Świat jest wielki, więc tak długo, jak istnieje, tematów to dywagacji nie zabraknie. A nawet gdyby jakimś sposobem miał wyczerpać się materiał do obserwacji i rozmyślań, to jest przecież jeszcze inny, znacznie wspanialszy świat, który każdy może stworzyć samemu. Świat fantazji i fikcji, snów przeplatanych z jawą i marzeń przepływających w koszmar. Ten świat jest nieograniczony, więc z pewnością w chwilach niemocy do niego się będę uciekać.

Na razie to tyle. Nie będzie do zobaczenia, nie chcę skłamać na samym wstępie. Może niech chwilowo będzie to żegnajcie. W końcu na tym polega mój niepoprawny realizm, że trzeba brać pod uwagę scenariusze niezbyt pozytywne. Więc założę, że już nic więcej nie napiszę. A jak jednak napiszę, to będę mile zaskoczony. Same korzyści.

Dlatego żegnajcie.