Autorka: pinkyrosehes(ja)
Opis: To właśnie ten moment, w którym Louis powoli się zatraca. Szuka on ratunku, jednak nie może, powoli tonąc. Pragnie on rozpaczliwie znowu go dosięgnąć, złapać, a co najważniejsze... Nie pozwolić mu odejść na zawsze. Czy uda mu się znowu zapoczątkować tę historię? Louis Tomlinson i... No właśnie... I kto?
“Drogi Harry,
W dzisiejszych czasach zatracamy się we wszystkim. Próbujemy przekonać samych siebie, że robienie rzeczy niezgodnych z naszą naturą jest w porządku. Łatwo jest oszukać mózg. Wystarczą nam złudzenia, które możemy w prosty sposób wykorzystać. Odrobinę gorzej jest z duszą. Ona odczuwa wszystko mocniej. Ona sprawia, że czujemy. Poniekąd jest to coś niezwykłego, ponieważ wszystkie uczucia są piękne, nawet te najgorsze.
To właśnie Ty zawsze mi to powtarzałeś. Wtedy leżeliśmy na czystym prześcieradle, była noc, a czas płynął tak powoli.. Był leniwy, zupełnie jak nasze pocałunki. Rozmawialiśmy tamtej nocy o wszystkim. O tych najmniejszych rzeczach i tych największych. Jak mogłem być takim głupcem i nie dostrzec piękna tej sytuacji? Byliśmy tacy młodzi..
Pewnie zapytasz, dlaczego zdecydowałem się do Ciebie napisać.. Otóż ja sam nie wiem. Poczułem potrzebę opowiedzenia Ci wszystkiego. Chcę, abyś to przeczytał, ponieważ tylko tak mogę z Tobą porozmawiać, mój ukochany.
Co tak bardzo chciałbym Ci powiedzieć na początku? Może zacznę od tego, że w tej monotonii życia, zatraciłem siebie. Naprawdę nie wiem, jak się to stało, ale teraz jestem tylko pustym naczyniem, które wykonuje wszystkie czynności niemalże automatycznie. Zawsze mnie to śmieszy, gdy moje myśli biją się same z sobą, ale tak to już jest. Nikomu nie mówię o tym, co między nami było. Oni pytają. Nawet ci najbliżsi.. Ale ja nie mówię. Myślę, że nie jestem w stanie mówić o tym, czując taki ból w miejscu, gdzie powinna być dusza i te wszystkie uczucia. Czy to znaczy, że już nie czuje? Nie wiem. Coś mi jednak mówi, że nie byłem w stanie czuć od zawsze. Nie wiem, jak Tobie się to udało.. Wiesz, piszę to i mam na ustach uśmiech. Ty sprawiasz, że się uśmiecham.. Tylko zdradź mi, dlaczego zdałem sobie sprawę z tego tak późno, gdy już nie jestem w stanie Cię złapać?
Muszę odetchnąć, Harry, ponieważ pisanie tego sprawia, iż muszę zapalić papierosa.
Wiesz, co jest zabawne? To, że prawdopodobnie nigdy tego nie przeczytasz. Ja tutaj wylewam siebie. Całego. Wylewam resztki emocji, które pozostały w tej mojej zniszczonej duszy, na nic. Ponieważ będę takim tchórzem i nie wyślę tego nigdy.. Ale cieszę się, że to robię.. Wiesz, jestem teraz w trakcie pisania piosenki, a tak właściwie to albumu. Ale.. Ale najbardziej jestem akurat dumny z tej jednej piosenki. Pewnie wiesz, o której mówię. Zawsze wiedziałeś, że nie jestem pewny w tym co robię. Uważałem, że mój głos nie był wystarczająco dobry, że moja twórczość była do bani.. Ale teraz się zmieniłem. Zacząłem doceniać siebie, ze względu na to, iż pragnę zwrócić Twoją uwagę. Powiedz mi, jak żałosne to jest? Wymagam od Ciebie czegoś, co prawdopodobnie jest niemożliwe, tylko dlatego, że już dawno zapomniałeś..
Przecież to ja opuściłem Ciebie, mój kochany..”
Przebiegłem palcami przez swoje włosy. Byłem zdziwiony, ponieważ podczas pisania tego listu nie uroniłem ani jednej łzy. Oblizałem swoje spierzchnięte usta, a potem wstałem od biurka, na którym leżała kartka papieru i czarny długopis. Otworzyłem okno, a potem odpaliłem papierosa, który pozwolił mi na odrobinę odprężenia. Właściwie to nie wiedziałem, dlaczego zdecydowałem się na napisanie tego listu..
Był właśnie grudzień. Londyn o tej porze lekko przysłonił śnieg, ale tylko trochę. Lubiłem taką pogodę. Na ulicach było pusto, ze względu na to, iż paliłem tego papierosa w oknie około godziny trzeciej nad ranem. Nie potrafiłem spać, tak, jak zawsze. Miałem z tym okropne problemy od dłuższego czasu. Było we mnie coś.. Co niepokoiło moich najbliższych. Mianowicie pewnego rodzaju uczucie, którego nie mogłem wyzbyć się od jakiegoś czasu. Śmiesznie byłoby powiedzieć, iż zmagałem się z nim od pierwszego dnia, w którym go ujrzałem. To uczucie było zabijające, a ja zmagałem się z nim codziennie. Ale co mogłem na to poradzić? Mijał właśnie szósty miesiąc, odkąd Harry odszedł. Myślałem o tym każdego dnia. Każdego, pieprzonego, dnia. Moja relacja z tym chłopakiem od początku była znacząca. Już pierwszego dnia, gdy go ujrzałem, poczułem, że będzie bliski memu sercu. Ponieważ jak mogłem oprzeć się tym lokowanym włosom, które skręcały się dookoła jego pięknej, dziecinnej buzi? Kiedy zacząłem coś czuć do Harry’ego, on był jeszcze dzieckiem. Mimo to pozwoliłem sobie na wprowadzenie go w ten dorosły świat uczuć. I dzisiejszego dnia wiem, że był to największy błąd mojego życia. Stawaliśmy się sławni, ja ciągnąłem go za sobą w uczucia, ponieważ byłem samolubny.. Jednak to, co do niego czułem ,przewyższało wszystko. Sława sprawiła, że poznałem drugą stronę medalu. Przez te wszystkie lata, które wypełnione były samymi przykrościami, zagubiłem siebie. Nie byłem już tym samym Louis’em Tomlinson’em, który przyszedł do X-Factora. Mianowicie chodziło tutaj o to, iż pozwalałem na wszystko, co związane było z dobrym wizerunkiem zespołu oraz moim.
Wiązało się to z ustawkami, dramatami związanymi z moją osobą, samotnymi nocami i głupotą.
To wszystko wpłynęło na mnie, ale także na Harry’ego, którego zniszczyłem. On zawsze nie mówił nic. On zawsze czuł, zupełnie tak, jak ja. To wszystko zaczęło psuć się po tym, jak go zdradziłem.
Od zawsze byłem człowiekiem, który uważał zdradę za coś niewybaczalnego. Traktowałem to jako zdradę nie tylko osoby, którą kocha się całym swym sercem, ale także zdradę samego siebie. Było to coś okropnego, ponieważ te uczucia były bardzo złudne. Najpierw przyjemność wypełnia twoje ciało, powoli rozkoszujesz się uczuciem błogości, ale potem przychodzi coś, o czym zapominamy podczas zdrady. Potem przychodzi następny dzień. Wstajemy rano z łóżka, a w naszym organizmie nie ma już alkoholu. Jest tylko pustka i uczucie odrazy do samego siebie. Rzeczywistość uderza nas w policzek, rozkoszując się naszym cierpieniem. Tak właśnie było w moim przypadku. Zdradziłem Harry’ego po jednej z naszych kłótni. Kłótnia ta była chyba naszą najpoważniejszą i ja wmawiałem sobie, że próbuję tylko zapomnieć. Koniec końców wylądowałem w łóżku z dziewczyną. Nie zabezpieczaliśmy się, skutkiem czego rok później miałem syna. Harry to przemilczał. Akceptował mojego syna. Zajęło mu to trochę czasu, aby to wszystko stało się takie... Naturalne. Bawił się z nim, okazywał mu miłość, co było najważniejsze. Traktował go niemalże jak swojego syna. On wiedział, że głęboko żałuję, jednak od tamtego czasu ta nić porozumienia między nami zaczęła zanikać, co przyczyniło się bardzo do jego odejścia. Harry ufał mi całym sercem, on ofiarował mi swoje całe serce na dłoni, a ja je zabrałem i zgniotłem. Od tamtego czasu, brzydziłem się sobą, ponieważ to ja byłem tym, który po świńsku zdradza i nie myśli o konsekwencjach, związanych z utratą osoby, którą kocha najbardziej w całym życiu. Był to dla mnie cios, ale także wielka nauczka, ponieważ przyczyniło się też to do mojej wewnętrznej zmiany, gdyż stałem się ostrożniejszy. Mimo takiego trybu życia, jaki prowadziłem, zwracałem uwagę na wiele maleńkich szczegółów dookoła mnie. Chciałem wyłapać wszystko, aby już nigdy nie popełnić tego samego błędu. Również przez zdradę zacząłem uważać, iż Harry na mnie nie zasługuje. Był on nieskazitelny, a ja byłem dotknięty grzechem. Nie mogłem zarazić go swoją nieczystością, dlatego też to ja sam zacząłem się od niego odsuwać, nie wiedząc do, czego się przyczyniam. Gdyby wtedy ktoś podszedł do mnie i powiedziałby mi, iż za kilka miesięcy ten rozkoszny mężczyzna o intensywnie zielonych tęczówkach mnie opuści, nie uwierzyłbym. Nadal w to nie wierzę, ale to już inna bajka.
Pokręciłem głową, a potem zgasiłem papierosa o parapet, ponieważ te wszystkie myśli sprawiały, iż chciałem skoczyć z tego pieprzonego okna. Zamknąłem je czym prędzej, ponieważ zamarzałem, będąc tylko w bokserkach i jego bluzie. Gdy już je zamknąłem, sięgnąłem po szklankę z alkoholem, mianowicie z whiskey i upiłem łyk, czując, jak palący trunek poznaje moje gardło.
Po papierosie i łyku alkoholu wróciłem do pisania.
“Właśnie byłem na papierosie. Wiesz, że jestem od tego tak cholernie uzależniony i to mnie niszczy. Byłem... A może jestem tak samo uzależniony od Ciebie, od Twojego zapachu i uśmiechu. Pamiętam, jak powtarzałeś mi, że mam to rzucić, ponieważ pewnego dnia mnie to zabije. Papierosy jeszcze mnie nie zabiły, ale Ty zrobiłeś to i zdaje mi się, że nawet lepiej od nich.
Harry... Ja nie jestem w stanie powiedzieć, jak to się stało, że w tak krótkim czasie, niemalże z dnia na dzień staliśmy się dla siebie zupełnie obcymi osobami. Było to takie nagłe. Kiedy oznajmiłeś mi, że odchodzisz, nie wierzyłem w to. Zdałem sobie z tego sprawę dopiero jakiś czas później. Przyszło to do mnie podczas jednej imprezy. Wiesz, zatracałem się w muzyce i alkoholu, ale już pod koniec, gdy słońce zaczęło wznosić się do góry, a wszystko wokół mnie ucichło, zdałem sobie sprawę, że czegoś mi brakuje. Jakiegoś ważnego fragmentu w moim życiu, który sklejał je w całość, przez co powstawała idealna układanka. Zdałem sobie sprawę, że brakuje mi Ciebie i ta tęsknota jest nie do zniesienia. Czułem, jakbyś mówił do mnie przez wiatr, który delikatnie łaskotał mnie w policzki i wołał „Dlaczego?“. Takie proste, ale w jednym momencie takie bolesne. Mimo to jakoś przywykłem do takiego bólu w sercu. Nie mogłem nic na to poradzić, gdyż wtedy byłem zbyt słaby na jakąkolwiek walkę, co czyniło mnie tchórzem. Wstydziłem się tego, nawet bardzo, ponieważ moja mama zawsze uczyła mnie, iż należy walczyć o osoby, które kochamy. Nawet jeśli nie potrafimy, musimy nieustannie próbować....
Każdego wieczoru ognia mnie ta nostalgia. Tęsknie za tym wszystkim, czego nie mogę mieć. Mógłbym napisać, że jest to piękne, ta cała tęsknota. Jest to coś, co czuje prawie każda osoba na świecie, to uczucie jest tak niszczycielsko piękne.. I w tym momencie, po prostu zabijające. Szczególnie mnie. Ponieważ nie ma chwili, w której tęsknota mnie nie zabija. Ostatnio kręciłem teledysk. Napisałem tę piosenkę o Tobie i jestem z niej dumny, Harry. Wspominałem już o tym wcześniej, więc nie będę się powtarzał. Wylewam w tym liście wszystko, dosłownie wszystko.
Wiem, że zamknąłeś ten rozdział, ale ja nie. Na początku byłem zły. Na ciebie oczywiście.. Gniew wypełniał każdą, nawet najmniejszą część mojego ciała, a ja chcąc zapomnieć o tym obrzydliwym uczuciu, pragnąłem utonąć w świecie używek i złudnie dobrej zabawy. Pragnąłem poznawać świat, ale z innej strony, jednak zupełnie nie zdawałem sobie sprawy z tego, że zniszczy mnie to jeszcze bardziej. Mimo to, podczas imprez, zażywania różnych świństw, Ty znikałeś.. A ja mogłem rozkoszować się tym, iż nie nawiedzałeś mnie w snach..
Harry, gdybym mógł oddać ci wszystko, zrobiłbym to.. Ale przykre jest to, iż zdałem sobie sprawę z tego tak późno, nie będąc w stanie już nic zrobić.
Nie wiem, ile chcę jeszcze pisać, ale na dzisiaj to już chyba koniec. Jestem zmęczony, psychicznie, a także fizycznie.. Na koniec jednak chciałbym jeszcze dodać, iż Cię kocham. Kocham Cię taką czystą miłością, która płynie prosto z serca i chcę, abyś zapamiętał to na zawsze..”
I właśnie tymi słowami zakończyłem ten list. Złożyłem go starannie, wcześniej podpisując się jako L. Włożyłem go do koperty i zaadresowałem właściwie.. To było zabawne, ponieważ kto w tych czasach pisze listy? Pokręciłem tylko głową i włożyłem go do dolnej szuflady, a następnie ruszyłem na łóżko. Położyłem się, a koc nasunąłem na swoje ramiona i owinąłem się nim, ponieważ przeszły mnie dreszcze. Zamknąłem na chwilę oczy, odrzucając od siebie wszystkie myśli, które sprawiały, iż ciężar na moich barkach zdawał się być jeszcze cięższy niż zazwyczaj i uspokoiłem oddech. Będąc szczerym, czułem się wrakiem.. Nie przyznawałem się do tego, ale to czułem. Byłem tak wielkim tchórzem, że nawet nie potrafiłem się do tego przyznać przed samym sobą. Nawet gdy stawałem przed lustrem i patrzyłem sobie prosto w oczy, nie byłem w stanie wypowiedzieć żadnych słów. Patrzyłem tylko na swoje odbicie, to odrażające odbicie. Moje oczy były podkrążone i to dosyć solidnie, oczy bez tego błysku, który był w nich przez większą część mojego życia. Na szczęce i policzkach miałem dwudniowy zarost, którego nie chciało mi się nawet ogolić, a moje włosy były raczej wyblakłym odcienie koloru brązowego. Tak wyglądałem.. Ściśle mówiąc, jak jedna, wielka porażka.
Nie myśląc już później o niczym, odpłynąłem w sen. Był on raczej niespokojny jak zawsze z resztą.. Mimo tego niespokojnego snu, tej nocy marzyłem o tych zielonych tęczówkach, które przyciągały mnie tym hipnotyzującym spojrzeniem i o tych malinowych wargach w kształcie serca, które miały intensywnie malinowy kolor i pragnęły być przeciwko moim wargom..
Obudziłem się wcześnie rano, ponieważ ze snu wyrwał mnie dźwięk mojego telefonu. Warknąłem tylko pod nosem, czując się jak gówno i ruszyłem pod prysznic. Omijając swoje odbicie, wziąłem długą i relaksującą kąpiel, a następnie ubrałem się w zwykłe jeansy i czarną koszulkę. Zapaliłem papierosa, mając w tylnej kieszeni pozginany list i telefon. Paliłem, przechadzając się przez pustą kuchnię, a potem nastawiłem na kawę i przejrzałem listę swoich kontaktów. Dzwonił do mnie dwa razy Jeff, mój manager. Chciał mi pewnie przypomnieć o dzisiejszym wywiadzie, który odbywał się o godzinie dwunastej. Tchnąłem tylko niechętnie pod nosem i gdy zaparzyłem sobie mocną, czarną kawę, wyrzuciłem peta do zlewu i usiadłem na krzesełku przy wysepce.
To mieszkanie wydawało się takie puste. Zupełnie tak, jak ja... Przeszkadzało mi to, nawet bardzo. Te same szare ściany, gdzieniegdzie porozrzucane dziecięce zabawki, a także jakieś drobiazgi moich sióstr. Było czuć w tym wnętrzu coś rodzinnego, ale nadal brakowało jednej rzeczy.. A może raczej osoby, która sprawiała, iż ta atmosfera była zdecydowanie jeszcze bardziej domowa.
Podczas tego rozmyślania, wszedłem na twittera, aby zobaczyć co nowego słychać w tym dennym świecie.
Na moją twarz wpłynął uśmiech, ponieważ widziałem, że fanki cieszyły się z mojej nowej twórczości. To sprawiało, że na moim sercu rozlewała się fala ciepła, które towarzyszyło mi zawsze, gdy ktokolwiek komplementował moją muzykę. Zmarszczyłem jednak brwi, ponieważ.. Coś przemknęło mi przez oczy.
Wszedłem więc na jego profil. Tak.. Zrobiłem to. Znowu. Nic nie mogłem poradzić na to, iż było to silniejsze ode mnie. Zagryzłem swoją dolną wargę, klikając polubione tweety. Nie wiem dlaczego, ale moje serce zaczęło momentalnie bić ekstremalnie szybko, ponieważ pierwszy polubiony tweet był mój. Wziąłem naprawdę głęboki oddech, analizując całą sytuację.
Dlaczego Harry miałby lubić mojego tweeta? Och, w porządku, czyli to oznacza, że chłopak śledził mnie na twitterze. Ta wiadomość zdecydowanie sprawiła, iż na mojej twarzy pojawił się niekontrolowany, mały uśmieszek. Było to miłe, ponieważ tweet ten był tytułem mojej nowej piosenki, która była tak właściwie o nim. Byłem przez to taki szczęśliwy.. To był taki najmniejszy drobiazg, ale to właśnie on sprawił, iż zacząłem Myślec o wysłaniu tego listu. Automatycznie wyjąłem go z tylnej kieszeni i wyprostowałem, ponieważ był on zgięty w pół. Czy to byłoby dobre? Czy te wszystkie uczucia, które były we mnie przez te kilka miesięcy powinny ujrzeć światło dzienne? Nie wiedziałem, ale zacząłem to rozważać..
Wiedziałem, że nie porozmawiam o tym z nikim, ponieważ ta decyzja należała w stu procentach do mnie, ale tylko dobry Bóg wie jak ciężkie to było..
Była godzina czwarta po południu. Wiał lekki wiatr, a na zewnątrz było stosunkowo zimno, ale adekwatnie do pory roku. Ja stałem na parkingu, ponieważ paliłem papierosa. To był właśnie ten moment, w którym zdecydowałem się, że wyślę swój list Harry’emu. Sytuacja z dzisiejszego poranka utwierdziła mnie w przekonaniu, iż chłopak tak naprawdę ma mnie jeszcze gdzieś z tyłu głowy. Nawet jeśli nie, to przypomnę mu o sobie, robiąc to w bardzo emocjonalny i gwałtowny sposób. Prawda była taka, że nigdy nie rozmawiałem aż tak głęboko z Harrym. List ten był pewnego rodzaju wyznacznikiem, iż moja osoba całkowicie uległa zmianie. Zmieniałem się tak naprawdę od śmierci Jay, mojej mamy. Bardzo się to na mnie odbiło, ale ja starałem się to dobrze maskować, bo w końcu byłem dobrym kłamcą, gdyż okłamywałem prawie każdego na każdym kroku. Kłamstwo stało się dla mnie czymś na porządku dziennym.
-Louis, czy czujesz się w porządku?
-Oczywiście, że tak. Miło mi, iż zapytałeś.
Tak mniej więcej to wyglądało. Podobno, gdy wmawiasz sobie jakieś kłamstwo, to po jakimś czasie zaczynasz w nie głęboko wierzyć. Tak właśnie da się oszukać nasz mózg. Cóż, na swoim przykładzie mogłem powiedzieć, że była to prawda. Każdego dnia wmawiałem sobie, że nie czuje do Harryego Stylesa czystej i prawdziwej miłości, która jest i była niczym szlachetne złoto. Było to raczej toksyczne, ale ja przywykłem do rzeczy, które sprawiały mi ból psychiczny i drażniły mnie każdej nocy, przychodząc w postaci okropnych koszmarów.
Rozmyślając tak, wypaliłem trzy papierosy pod rząd. Owszem, było to niezdrowe, ale miałem to gdzieś. Skierowałem się po skończonych papierosach z powrotem do studia. Nagrałem wywiad, zrobiłem zdjęcia i teraz mogłem już wrócić do domu. Miałem teraz raczej dużo wolnego czasu, nie licząc oczywiście okazyjnych występów czy nagrywania teledysków, dlatego, gdy wróciłem do środka, zaczepiłem swoją znajomą asystentkę, która była bardzo miłą dziewczyną.
-Hey, Brie -zacząłem, zatrzymując dziewczynę, ponieważ akurat gdzieś podążała, mając w dłoniach niebieską teczkę -Czy mógłbym mieć do ciebie prośbę?
-Louis, witaj, no pewnie. Wiesz, że od tego tutaj jestem -Odparła dziewczyna, posyłając mi lekki uśmiech. Naprawdę ją lubiłem, ponieważ dało się z nią zwyczajnie porozmawiać, co bardzo ceniłem.
-Czy mogłabyś załatwić mi książkę Oscar’a Wilde’a „Portret Doriana Graya“? -Zapytałem, unosząc delikatnie brwi w górę. Widziałem zdziwione spojrzenie dziewczyny, co było chyba normalne, bo kto normalny prosi ot tak o taką książkę?
-Och ja.. Oczywiście. Zobaczę, co da się zrobić i jak już to załatwię to prześlę ci ją przez kogoś.
I po tych słowach najzwyczajniej odeszła. Byłem jej wdzięczny, ponieważ nie zadawała pytań.
Dlaczego akurat ta książka?
Ponieważ była to ulubiona książka Stylesa. Zawsze przyrzekałem przed nim, że kiedyś sprawię mu nowy egzemplarz, taki specjalnie ode mnie, aby mógł patrzeć na nią i mieć w głowie moją osobę.. Cóż, nie zrobiłem tego wcześniej, ale czułem, że teraz jest odpowiedni moment.
Skierowałem się do swojej garderoby, a potem usiadłem na kanapie i wyjąłem list, który towarzyszył mi przez ten cały czas. Wpatrywałem się w niego niczym w obraz, który znajdował się na mojej ulubionej wystawie dzieł sztuki. Czułem się tak, jakbym oddał tam cząstkę swojej rozerwanej na strzępy duszy, co sprawiało, że było to jeszcze cięższe.
Nie wiedziałem, czy Harry kiedykolwiek będzie w stanie się do mnie odezwać.. Dlatego rozważałem dwie opcje..
Pierwsza była na moją korzyść.. Ponieważ wmawiałem sobie, że po rozpakowaniu niespodzianki, chłopak przeczyta list i będzie w stanie odezwać się do mnie. Miałem nadzieję, że wtedy moglibyśmy porozmawiać, ja usłyszałbym ponownie barwę jego pięknego i głębokiego głosu, zatonął w nim po raz kolejny, co spowodowałoby to, że trudniej byłoby mi przeprosić. Ale zrobiłbym to, ze względu na uczucia, jakimi darzyłem tego, o włosach poskręcanych niczym sprężynki.
Druga opcja była opcją, która łamała mi serce i dobijała, dlatego nie myślałem o niej zbyt wiele.. Wyobrażałem sobie, iż Harry po przeczytaniu listu, już nigdy w życiu nie wypowie do mnie ani jednego słowa. Schowa jego treść w najgłębszych zakamarkach umysłu, tak, by mógł wyrzucić mnie ze swojego życia w stu procentach. W tym scenariuszu chłopak zacząłby myśleć, iż mój list jest przepełniony kłamstwem, skutkiem czego nie dopuściłby mnie do siebie już nigdy więcej. To dlatego ta opcja łamała mi serce. Bałem się odrzucenia ze strony Harryego, mimomimo iż to on opuścił mnie jakiś czas temu.
Harry był arcydziełem, którego mogłem zasmakować, ale sprawiło to jego uszkodzenie. Nie chciałem, aby robił on coś wbrew sobie, dlatego wziąłem kilka głębokich oddechów, które pozwoliły trochę opanować rytm mojego serca i drżenie rąk.
Jeżeli miał on wybrać dobrą decyzję, zrobi to. Jego dedycje zawsze były dobre, ponieważ on zawsze widział więcej niż inni. On zawsze czuł więcej niż inni, co sprawiało, że był wyjątkową osobą, którą pokochałem całym sercem.
Brie przyniosła mi książkę, a ja siedziałem i spoglądałem na pierwszą stronę, mając w dłoniach czarny długopis, ponieważ tylko nim pisałem. Przygryzałem swoją dolną wargę mocno, przez co po dłuższej chwili poczułem w ustach metaliczny posmak krwi, który niespecjalnie mi przeszkadzał. Moja dłoń drżała, jakbym miał zaraz napisać coś, co uśmierci mnie na milion sposobów. Łapałem gorączkowo oddechy, powtarzając sobie w głowie ten cytat, który tak idealnie wpasowywał się w tę sytuację.
W tym momencie nie byłem tchórzem. Powoli i starannie zacząłem pisać cytat Shakespeare’a, który znaczył dla mnie wiele. Gdy już skończyłem, zamknąłem książkę, wsuwając do niej list. Starannie owinąłem ją w brązowy papier, a następnie go podpisałem. Po jeszcze kilku głębszych wdechach i wypiciu szkockiej odnalazłem kogoś z mojej ekipy i wręczyłem mu pakunek, mówiąc niemalże szeptem odbiorcę.
Gdy dostałem paczkę od jakieś tajemniczej osoby, byłem w domu. Siedziałem przed kominkiem, pisząc coś w swoim dzienniku. Wieczór był zimny, a śnieg zaczynał delikatnie prószyć, co podbiło moje serce.
W skupieniu zacząłem rozpakowywać prezent. Podejrzewałem, że jest to książka. Uniosłem zdziwiony brwi, widząc, iż jest to książka Oscar’a Wilde’a, która była moją ulubioną. Nigdzie nie było napisane, kto jest nadawcą, dlatego bardzo powoli otworzyłem ją i poczułem... Poczułem, jakby ktoś przyłożył mi w twarz. Był tam ten cytat. Ten, który mu przeczytałem, tego jednego wieczoru. Brzmiał on następująco:
„Niech smutek będzie dla nas kiedyś miłym wspomnieniem.“
William Shakespeare był naszym twórcą. Czytałem mu jego dzieła, zachwycając się każdym słowem, nawet tym najbardziej błahym, ponieważ był on idealnie dobrany do zaistniałej sytuacji. Właśnie w tamtym momencie zdałem sobie sprawę, iż list pochodzi od Louis’a. Od Louis’a Tomlinson’a. Od mojego Louis’a.
Gula w moim gardle zaczęła się zwiększać, gdy zauważyłem wystającą kopertę. A więc list.. Nie oddychając, odłożyłem książkę, mając mokre oczy. Powoli otworzyłem pożółkłą kopertę i wyjąłem z niej pozwijany papier. Gdy zauważyłem to znane mi tak dobrze pismo, łza spłynęła na podpis, rozmazując literkę L. Wypuściłem więc drżący oddech i z trzęsącymi się dłońmi, zacząłem czytać jego list.
Jak niedorzeczne było to, iż Louis wyraził mi tak wiele? Ja.. Nie byłem w stanie nic powiedzieć. Poczułem wyrzuty sumienia, które były jeszcze większe niż na co dzień. Śmieszne było to, jak jedna rzecz mogła zmienić całe twoje życie. Prawda była taka, iż ten mężczyzna ściągnął mnie na dno, ale pozwolił i pomógł mi się od niego odbić, sprawiając, iż zacząłem widzieć i czuć więcej niż zazwyczaj. Pozwalałem sobie na przypatrywanie się i wysuwanie wniosków, które czasem doprowadzały mnie do szału. Uważałem się za dobrego obserwatora, ale w momencie, w którym dowiedziałem się co on.. Co on czuł i czuje, poczułem się źle. To nie on zniszczył mnie, tylko ja to zrobiłem, opuszczając go. Zachowałem się niczym egoista, który zwraca uwagę tylko na własne dobra. Moje własne ja sprawiło, iż go straciłem, ale teraz.. Moja nadzieja zaczęła powoli się odradzać w mym sercu. Zacząłem uwielbiać świadomość, iż mam możliwość odzyskania miłości mojego życia.
Zabawne jest to, jak łatwo możemy coś stracić. Żyjemy zwyczajnie, niczego nieświadomi, aż pewnego dnia przychodzi ten kluczowy moment, w którym nasze życie odwraca się o trzysta sześćdziesiąt stopni. Nie jesteśmy w stanie odnaleźć się w nowej sytuacji, dlatego zatracamy się w życiu codziennym, próbując znaleźć nowy sens naszej egzystencji. To właśnie sprawia, iż musimy myśleć zawsze o tym, co jest teraz, ponieważ chwile są ulotne jak jesienne liście na wietrze. W jednym momencie są u naszych stóp, a zaś w drugim przemieszczają się, popychane delikatnie przez wiatr, opuszczając nas. To, iż do nas wrócą, jest niemalże w stu procentach niemożliwe, dlatego powinniśmy żyć dalej ze świadomością, że straciliśmy grunt pod nogami.. Jednak czasem dostajemy szansę.. Szansę, która zdarza się jedna na milion i daje nam zdolność odnalezienia tego jednego lista, który sprawia, że nasze serce bije mocniej, oddech staje się bardziej płytki a myśli krążą wokół wszystkiego..
To właśnie sprawia, iż nasze życie jest takie piękne. Świadomość drugiej szansy, oddania, a także miłości, która.. Cóż.. Również może być ulotna.
