#prince julien

[gengarpng]

I will not be elaborating.

[cherryozyi]

I've suddenly realized how King Julien practically spent his entire life around bad influences that he turned out the way he is now. Snob Royal Patents who neglected him, Rob who's pranks and parties went too far, His Uncle basically treating everyone like shit and only cared about himself . Like damn no wonder why

The only difference is he had his friend Maurice who was probably the only good influence in his childhood that kept that small linger of kindness in him and actually helped him show compassion and caring about his kingdom even more so as the episodes on.

[istnyjulian]

A humanisation request! Pancho and maybe Andy? I dunno, I’d be interested to see a bat as a human! Good luck and love your work ❤️

Finally, all human request that I got! ~~ ^^ Here you are! <3

All Hail King Julien characters requested by: 

Andy + Pancho (anonym), Becca + Abner- requested (@lancaster-32190), Clover (@bluesailor2026, @foreverjover), Mort (@whydontyouliveadam), Prince Julien + Maurice (@the-deapurfro, @foreverjover) Dorothy + Ted (@sasza-ola), Crimson (@bluesailor2026), Karl (@anderrst), KJ + Magic Steve (@foreverjover), Mary Ann (@acutetrashcan03) and Dr S. + Rob McTodd from me! ~~ ^^

[darkparablesthorst]

my first hc’s are both within yandere territory, and expect there to be more because all my favorite bois are problematic

[jarpals]

🎉🎁🎂 Happy birthday Prince Julien! 🎂🎁🎉

Julien belongs to @remthegungangoddess

[istnyjulian]

Next part of Jover Challenge. Jover as parents! ^^ ~~

Parent’s thing (story below)

Przeciągły krzyk znów zakłócił ciszę nocną w królewskiej chatce. Dziecięcy płacz zrywa na równe nogi każdego świeżo upieczonego rodzica. Wtedy wcześniej utarty obraz uśmiechniętej i szczęśliwej rodziny staje się przeszłością. Odchodzi w niebyt, u drzwi staje rzeczywistość.

- Zrób z TYM coś. - Julian naciągnął na twarz poduszkę wyraźnie poirytowany. 

- “TO” jest twój syn. - skarciła go Jagoda nie otwierając nawet oczu. 

- Tylko czego on chce? - zawołał głośniej niż sam zamierzał 

- Jeść. Albo się wypróżnić. Albo jedno i drugie. Nie wiem. Też jestem mamą po raz pierwszy.! - Jagoda starała się nie wprowadzać jeszcze cięższej atmosfery niż obecna, ale było to wyjątkowo trudne. Druga nie przespana noc z rzędu dawała się mocno we znaki. - Wstań i weź go na ręce, - dodała prawie natychmiast. 

Julian ani drgnął. 

- Wstań, bo nie uśniemy tu do rana! - nie dawała za wygraną.

Julian westchnął ciężko jak zawsze wtedy, gdy przychodziło mu zmierzyć się z problemem mimo wyraźnego braku ochoty. Starał się zebrać w sobie wszystkie siły, które mu jeszcze pozostały, ale ostatecznie nic z tego nie wynikło, a jego ciało przeszło w stan hibernacji, odporne już na wszelkie bodźce z zewnątrz. Ciężko było słowami wyrazić niezadowolenie Jagody i pewnie najchętniej zastosowałaby na nim elektrowstrząsy, by tylko wybudzić go z tego letargu, jednak powstrzymała się od jakiejkolwiek interwencji. Dotąd wszelkie próby nieposłuszeństwa zwykła rozwiązywać siłą lub napadem gniewu. Tak już miała. To zawsze się sprawdzało. Jednak teraz przyszło jej sprawdzić się w nowej roli. Roli matki. To coś zupełnie nowego i obcego. Coś czego w żaden sposób nie nauczyła jej Akademia Wojskowa. Teraz kazano jej polegać na sobie i na swoim macierzyńskim instynkcie. W teorii to było przecież takie proste. Tammy powiedziała: “Będziesz wiedziała co robić.”, “Dorotka zapewniała: “Nie poznasz samej siebie. Zobaczysz łagodną i opiekuńczą stronę Jagódki.” Nawet Moris starał się nie wtrącać, choć dotąd śmiało i bez wahania żywo uczestniczył w osobistym życiu Juliana. Jagoda widziała wyraźnie, że wszyscy na nią liczą. Każdy oczekiwał, że sprawdzi się w roli królowej, żony,,, ale przede wszystkim matki! Tu nie było miejsca na potknięcie. Kluczowym problemem było to, że w żaden sposób nie czuła się do tej roli przygotowana. Gdy inne lemurzyce opowiadały o podnieceniu jakie towarzyszyło im na myśl o ich dzieciach, które niebawem miały pojawić się na tym świecie, ona czuła tylko niewytłumaczalny dla niej samej strach. Strach, że sobie nie poradzi. Strach, że zawiedzie wszystkich wokół, ale przede wszystkim, że zawiedzie samą siebie. Czym jest instynkt macierzyński? Nie wiedziała tego wcześniej i dziś też tego nie wie. Nie czuje niczego, co mogłaby nazwać czymś wyjątkowym. I chociaż w głębi duszy chciała obwinić za to Juliana, to przecież wiedziała, że gra on swoją własną rolę, która różni się znacząco. Minie trochę czasu nim oboje odnajdą się swoich rolach, choć bez wątpienia Julianowi przychodziło to dużo łatwiej. 

Gdy rozmyślanie dostatecznie ją rozbudziło, a szanse na rozbudzenie młodego ojca znikły już z horyzontu, ociężale podniosła się z łóżka i ruszyła w stronę kołyski, po czym nachyliła się i wyciągnęła ręce w stronę maleństwa. Dziecko wyraźnie uspokoiło się na jej widok, a gdy trzymała je w swoich ramionach było już zupełnie spokojne. Jago wciąż nie wiedziała co tym razem było przyczyną łez, ale trudny do zidentyfikowania głos w jej głowie podpowiedział jej, że nie był to ani pusty brzuch, ani pełny pęcherz. Spojrzała na synka, który wpatrywał się w nią wielkimi żółtymi oczami. Wydawał się spokojny i opanowany, jednak Jagoda wiedziała, że jeśli położy go teraz w kołysce, on rozpłacze się na nowo. Skąd? Tego już nie wiedziała. 

Nie wiele zajęło nim oczy maleństwa zaczęły się zamykać. Widok był rozczulający, a młoda mama, pomimo zmęczenia, uśmiechnęła się. Bezbronny lemurek wsłuchiwał się w rytm serca swojej mamy i niczego więcej nie trzeba mu było do szczęścia. Bez względu na jej obawy, wady i niedoskonałości był gotów powierzyć jej swoje życie, tak jak dawno temu zrobił to król Julian. Lecz w odróżnieniu od niego, nie dano mu okresu próbnego, by mógł w pełni przemyśleć swoją decyzję. Dopiero teraz Jagoda dostrzegła to, czego nie widziała do tej pory. Położyła synka na swoim sercu, delikatnie go objęła i wyszeptała.

- Śpi Julianku. Jestem tu dla ciebie i obiecuję, że przy mnie nic złego ci e nie spotka.

KONIEC

[istnyjulian]

- Oops ^^;

 - No party for you today, prince Julien. -.-

Bad note (story below)

- Książę, miarka się przebrała. Definitywnie, żadnych przyjęć, aż do odwołania. - wyraźnie niezadowolony Moris trzymał w wyciągniętej ręce kartkę oceniającą wiedzę młodego księcia na ocen niedostateczną. 

Julian zarumienił się ze wstydu, wciąż jednak starając się zrobić dobrą minę do złej gry. 

- To wszystko wina Leona.  - z uśmiechem niewiniątka Julian rozłożył ręce. 

Moris pomachał przecząco głową. 

- Julianie, jesteś księciem. Twoja edukacja jest szalenie ważna. Nie możesz się rozpraszać. Każdy przyszły król musi wiedzieć jak... -

Julian półuchem słuchał wykładu Morisa. Tak, tak. “Każdy przyszły król musi wiedzieć jak skupi ć swoją uwag ę na rzeczach istotnych, Poszerzanie wiedzy zawsze powinno stać na pierwszym miejscu.” - wyrecytował w myślach resztę wypowiedzi Morisa. Była to niemal wykuta na blachę regułka, którą jego opiekun odgrzewał przy każdych jego szkolnych niepowodzeniach. Książę rzadko wyrażał szczerą skruchę, a przez resztę dnia starał się jedynie jak tylko mógł zadowolić Morisa, czyli nie wpaść w kolejne kłopoty. Jednak tym razem stawka była zbyt wysoka. Jeden ze szkolnych przyjaciół Juliana wyprawiał dziś przyjęcie urodzinowe, a Julian za nic nie chciał tego przegapić. Lecz uzyskanie zgody od guwernanta na wyjście w obecnej sytuacji i skali jego wściekłości graniczyło raczej z cudem. Oczywiście dla dobra załagodzenia sprawy mógłby się poświęcić i darować sobie to konkretne przyjęcie, jednak wizja ta sprawiała mu niewymowny ból i to do tego stopnia, że gotów był raczej przyjąć wszelką karę fizyczną, by w ten sposób odpokutować swoją winę. Rzecz jasna sam nie wiedział na co się godzi, gdyż nikt nigdy nie śmiał podnieść ręki na przyszłego króla. Ale problem wciąż pozostawał nierozwiązany. A skoro o pertraktacjach nie było mowy, Julian postanowił wykorzystać sobie tylko znaną słabość opiekuna. 

- Proszę. - Julian zrobił wielkie oczy i przyjął ton chwytający za serce. Tę praktykę miał już dobrze wyćwiczoną. - Będę się dobrze uczył. Od jutra! Ale dzisiejsze przyjęcie jest dla mnie bardzo ważne. Będzie mi tak smutno jeśli mnie ominie. - spojrzenie księcia pełne było przesadzonej rozpaczy. 

Moris widocznie zmiękł. Jego twarz nie była już tak surowa, a ton słyszalnie łagodniejszy. Mimo to starał się być nieugięty. 

- A jak ci będzie, gdy zasiądziesz na tronie i nie będziesz umiał podejmować właściwych decyzji? - Moris ciągnął temat zupełnie poważnie.

- ...Przez jedną jedynkę?  - Julian bagatelizował sprawę jak tylko mógł. 

- Chciał byś pójść do lekarza, który zawalił egzamin z tego na co jesteś chory? - guwernant zapytał stanowczo.

- Ale to tylko ortografia. - książę niedbale machnął ręką. 

- Czego Juluś się nie nauczy, tego Julian nie będzie umiał. Wiesz o tym, prawda? - ton Morisa był już całkiem łagodny. 

- Taaaak... - Julian spuścił uszy.

- Przykro mi, książę. - w oczach opiekuna malował się smutek i ani krzty złości. - Nie cofnę słów. 

Julian był wyraźnie zaskoczony. 

- Ale... - zaczął z niedowierzeniem. 

- Powiedziałam “nie”, Julianie.  - Moris ukrócił natychmiast jego sprzeciw. - Idź do swojego pokoju, wiesz co do ciebie należy. Przyjdę pod wieczór, by sprawdzić czy robisz postępy. - gdy skończył, odwrócił się i odszedł, nie czekając już na argumenty wychowanka. 

Julian przez chwilę stał jak wryty, jednak potem smętnie ze łzami w oczach powłóczył do swojego pokoju. Moris nie czuł się dobrze z faktem, że musi mu czegoś odmawiać, zwłaszcza, gdy wywoływało to taki smutek na twarzy księcia. Ale wiedział, że musi być konsekwentny. Zależało mu na tym, by wyrósł na mądrego króla, nawet jeśli miałoby go to wiele kosztować. 

Tymczasem wściekły i rozżalony Julian wskoczył na łóżko i przykrył się kołdrą od stóp do głów. Jak Moris mógł mu to zrobić? Jak zostanie królem to będzie imprezować cały czas i nikt, ani nic go nie powstrzyma. 

KONIEC

[istnyjulian]

"RUUUUUN!!!” (Story below)

- Chłopaki... to chyba średnio dobry pomysł. - Karen jako pierwsza poddała pod wątpienie dzisiejszy pomysł na rozrywkę.

- Co ci się stało? - zakpił Rob. - Przestraszyłaś się Hektora? Jest ekscentryczny i gburowaty, ale niby co może nam zrobić? - Zaśmiał się. 

- Ale naruszamy jego prywatność! To go z pewnością zdenerwuje. - Niepewnie kontynuowała Karen. 

- Nie do wiary! - uśmiechnął się Julian. - Jeszcze wczoraj sama chciałaś tu przyjść!

- Zmieniłam zdanie.- Karen rozejrzała się na wszystkie strony, by upewnić się, że nikt ich nie śledzi. 

- Jestem królem! - Z dumą oznajmił Julian. - Nic, a nic nie może mi się stać.

- Nie jesteś króle. Jesteś księciem. Tylko księciem. - Przypomniała mu niezadowolona przyjaciółka. 

- A Hektor i tak gdzieś ma władzę. - Wzruszył ramionami Rob. - Może cię nawet nie pozna. 

- A nawet jeśli - Kontynuowała za niego Karen. - to wątpię by z tego względu podarował nam nasze przewinienie. - Wzdrygnęła się.

- I właśnie o to chodzi! - Rob objął ramieniem zarówno Karen jak i Juliana. - By nie dać się złapać! Jeśli będziemy cicho, nawet nie zauważy, że ktoś był w jego domu. - Puścił do niej oko. 

- Ale jeśli zauważy to będziemy mieć kłopoty. - Nie dawała za wygraną wystraszona lemurka.  

- Ciii. - Uciszył ją podekscytowany książę, Ostrożnie zajrzał przez oko chatki, w której na co dzień przebywał gburowaty członek społeczności. - Czystko. - Powiedział cicho do reszty. - Możemy wchodzić. 

Julian zgrabnie przemknął przez framugę okna do wnętrza domu. To samo zrobił Rob. Karen zawahała się. Szalone pomysły nie były domeną Juliana i Roba. W każdym razie nie tylko ich. Sama miewała ich tysiące. Dobrze pamiętała, gdy jeszcze jako dziecko wyciągnęła małego księcia do dżungli na niebezpieczną wyprawę, ale... pełne adrenaliny wycieczki to jedno, a naruszenie czyjejś prywatności to coś zupełnie innego. Jakby się czuła gdyby ktoś bezczelnie, dla czystej satysfakcji spacerował po jej domu? Czy potraktowałaby to jako niewinny żart? Czy nadal czułaby się w nim bezpiecznie? Czy to nie o jeden most za daleko?

- Możesz zostać!

Usłyszała nagle głos Juliana. 

- I ominie cię cała zabawa. - Zaśmiał się wrednie Rob. 

- Pospieszcie się. - Powiedziała nie czując się na siłach by wejść do środka. 

- Naprawdę chcesz tu zostać? - Julian zwiesił się przez parapet i z nie do wierzeniem spojrzał na przyjaciółkę. 

- Czuję. - zaczęła w końcu - że nie powinniśmy. 

- Ale my nie chcemy przecież nic złego! - Bezsilnie tłumaczył jej książę. - Hektor nigdy nikogo nie zaprasza. Pewnie coś ukrywa, a ja jako przyszły król, mam prawo wiedzieć co to jest, prawda Rob. - Wyczekiwał słów poparcia dla swojej decyzji. 

Karen westchnęła rozczarowana. Manipulować Julianem było niezwykle łatwo, gdyż jego chęć bycia chwalonym dawno wzięła górę nad rozsądkiem. Nie trudno też było zgadnąć jaka odpowiedź otrzymał od Roba. 

- Radzę mniej gadać, więcej buszować. - Rob zatarł ręce. - Domator może pojawić się w każdej chwili, a jest tu tyle do odkrycia. 

- Julian... proszę. - Karen spojrzała na księcia ostatnim błagalnym spojrzeniem, nim ten zniknął we wnętrzu domu. 

Wnętrze było czyste i uporządkowane. W kątach i na meblach nie było ani śladu kurzu i gdyby nie popękane ze starości ściany, można by przypuszczać, że dom jest zupełnie nowy. 

- Idę zajrzeć do pokoi. - Oznajmił Rob z satysfakcją. 

Julian uśmiechnął się tylko. 

- W porządku. Ja rozejrzę się tutaj, 

Książę obszedł pomieszczenie, ale prawdę mówiąc nie znalazł w nim nic, a nic co mogłoby świadczyć o podejrzanych zamiarach młodego lemura. Naprawdę nic w tym starym i czystym domu nie rzucało się w oczy, nawet skrytki, schowki i wszelkie inne zakątki wiały nudą. 

“Beznadzieja” Julian usłyszał niespodziewanie za sowimi plecami i aż się wzdrygnął. Na szczęści głos należał do przyjaciela. 

- Spodziewałem się czegoś lepszego. Karen miała rację, to tylko strata czasu. - narzekał Rob.

- To co? Wychodzimy! - Oznajmił książę i zbliżył się do okna. - Podsadź mnie, sam nie wejdę. 

- Wyjdźmy drzwiami. Co za różnica. - Wzdrygnął ramionami Rob i otworzył je. Serce stanęło im w gardłach, gdy za nimi stał właściciel chatki. 

Koniec