#proszynski

[annette-anette]

Cześć po długiej przerwie! Dzięki insta za przymusowy urlop od telefonu 🤭 ° Ostatnio wpadła mi w ręce książka: "Jego portret. Opowieść o Jonaszu Kofcie". Mało kto wie, ale większość mojej pracy maturalnej (hohoho kiedy to było 😅) oparłam właśnie na tekstach Kofty. ° Książka ma prawie 600 stron, więc jeszcze jestem w trakcie czytania. Już teraz mogę powiedzieć że na pewno częściej będzie się tutaj pojawiać. Teraz odkrywam historię i twórczość pana Jonsza na nowo. ° Kim był Kofta? Chyba każdy z nas chociaż raz słyszał to nazwisjo, ale był szalenie dobrym ironistą, poetą-szydercą który w mig wychwycał każdy paradoks. Ale przede wszystkim był indywidualistą, dla którego najważniejsza była twórcza wolność, niezależność oraz dystans do świata. No może czasem ten dystans był na pograniczu nieodpowiedzialności 🤷‍♀️ wiecie że dowód wyrobił dopiero mając 28 lat? 😅 ° "Jego portret" to pierwsza biografia Kofty, prawdziwa perełka dla tych co lubią biografię artystów przez duże A. ° Jeśli szukacie pomysłu ma prezent świąteczny to koniecznie zwróćcie uwagę na tą książkę. U mnie na pewno powędruje też do Mamy. 😊 ° A jak jest z Wami ? Lubicie dostawać/dawać książki w prezecie?🤔 ° #jegoportret #januszkofta #pomyslnaprezent #proszynski (w: Wroclaw, Poland) https://www.instagram.com/p/B58iEcnpXAX/?igshid=1wb46sspv2z24

[miastaslow]

Pokrzyk

W Lipowie nadal niespokojnie… Choć udało się zakończyć śledztwo w Rodzanicach, sprawa śmierci dziennikarki pozostaje niewyjaśniona, a główna podejrzana Klementyna Kopp znika bez śladu. Klementyna „wypływa” również w sprawie zabójstwa pewnej staruszki, poszlaki prowadzą jednak do Wnyków – starego dworu, nad którym podobno wisi klątwa sprowadzająca śmierć na każdego, kto się w nim pojawi. Tylko Daniel Podgórski wierzy w niewinność emerytowanej policjantki i stara się prowadzić nieoficjalne śledztwo, by oczyścić ją z zarzutów. Sytuacja się komplikuje, gdy zlecenie w Lipowie otrzymuje detektyw Mariusz Nowakowski, były mąż Weroniki, a stosunki między Danielem, Weroniką i Emilią stają się jeszcze bardziej napięte. Tropy prowadzą do sprawy sprzed 40 lat, której rozwikłanie przyniesie nieoczekiwane odpowiedzi i postawi naszych bohaterów przed wyborem – lojalność wobec przyjaciół czy sprawiedliwość?

W Pokrzyku powracamy do znanych z poprzednich powieści miejsc i bohaterów, pojawiają się też dawno niewidziane postacie. Tradycyjnie najnowszą odsłonę cyklu można czytać bez znajomości wcześniejszych wydarzeń, ale rosnąca z tomu na tom liczba nawiązań do przeszłości bohaterów sprawia, że łatwiej się w tym wszystkim odnaleźć, jeśli poznaje się następne części zgodnie z kolejnością ich wydania. Jak zwykle obok wątku kryminalnego istotną rolę odgrywają sprawy osobiste bohaterów, choć tym razem Puzyńska postarała się, aby obu tym sferom poświęcić tyle samo miejsca i nie przekształcić powieści kryminalnej w telenowelę z wątkiem pobocznym, tak jak to się zdarzało w przeszłości. Jedną z głównych zalet Pokrzyku, w porównaniu do poprzednich części, stanowi też większe skondensowanie akcji – całość (nie licząc retrospekcji) rozgrywa się w ciągu dwóch dni, co sprawia, że historia jest dynamiczniejsza i mimo wielości wątków pobocznych (jak to zwykle w opowieściach o Lipowie bywa) łatwiej ogarnąć wszystkie wydarzenia. Większa część wątku kryminalnego rozgrywa się w posiadłości jednej z ofiar – każda z obecnych tam w czasie zabójstwa osób ma alibi i każda z nich również coś ukrywa, a odkrywanie drugiego dna opisywanych wydarzeń i rozplątywanie sieci współzależności stanowi jeden z najmocniejszych punktów powieści (oraz swoisty ukłon w stronę twórczości Agathy Christie). Obecnie najwyrazistszą postacią pozostaje Klementyna Kopp i uczynienie jej główną bohaterką wydarzeń oraz odkrycie nieznanych kart z jej przeszłości powinno stanowić dodatkową atrakcję dla wiernych czytelników cyklu.

Powyższe walory nie oznaczają jednak, że w przypadku Pokrzyku wszystko się udało, choć część z niedostatków powieści jest wynikiem założeń wyjściowych całej serii. Może to kwestia wyczerpania pewnej formuły albo mojego przesytu tego typu literaturą, ale po lekturze jedenastu powieści o policjantach z Lipowa mogę stwierdzić, że bez znaczącego odświeżenia pomysłu na serię trudno będzie czymś jeszcze zaskoczyć czytelników w warstwie kryminalnej (osadzanie akcji w małej społeczności, gdzie wszyscy wszystkich znają i wszystko o sobie wiedzą, daje pewne możliwości, ale coraz wyraźniej widać powtarzalność pewnych motywów). Choć tym razem wątek obyczajowy nie dominuje nad całością, to (pomijając Klementynę) coraz mniej interesują mnie także kolejne perypetie osobiste bohaterów, ponieważ co za dużo, to niezdrowo. Zakończenie Pokrzyku daje jednak nadzieję, że nie tylko ja odniosłem takie wrażenie i coś się jeszcze w tej materii zmieni.

Katarzyna Puzyńska od początku konsekwentnie budowała serię o Lipowie, udoskonalając poszczególne składowe swoich powieści, a jednocześnie pozostając wierną założeniom wyjściowym serii oraz zachowując jej specyficzny klimat. Dzięki takim zabiegom z tomu na tom czytelnicy otrzymywali coraz lepsze i bardziej dopracowane powieści, cały czas realizujące precyzyjnie nakreślony plan. Wspólnym mianownikiem wszystkich części cyklu o policjantach z Lipowa pozostawało umiejętne przeplatanie motywów obyczajowych z kryminalnymi oraz przemyślane wprowadzanie wątków pobocznych. Chociaż Pokrzyk składa się z podobnych elementów co poprzednie części, to czegoś w nim brakuje i kolejny raz najnowsza odsłona cyklu nie jest równocześnie najlepszą. Katarzyna Puzyńska zadbała jednak o to, żebyśmy nie nudzili się podczas lektury, dlatego warto dać tej powieści szansę. Dla fanów serii jest to pozycja obowiązkowa, a pozostali czytelnicy również mogą się zainteresować, choć polecam rozpocząć przygodę z Lipowem od początku.

 Autor: Michał Pawełczyk

Korekta: Justyna Gierłowska 

[miastaslow]

Nadchodzi “Pokrzyk” Puzyńskiej

15 października premiera “Pokrzyku” najnowszego kryminału Katarzyny Puzyńskiej, będącego kontynuacją bestsellerowej sagi o Lipowie.

We Wnykach wszyscy wierzą, że jak ktoś odwiedzi stary dwór pod lasem, to umrze. Klątwa jest nieubłagana. Dotknie każdego, kto przekroczy próg. Weronika Podgórska trafia tam zupełnym przypadkiem. Wkrótce okazuje się, że będzie musiała wrócić, i to w towarzystwie osoby, której nienawidzi. W tym samym czasie niedaleko umiera pewna staruszka. Przy jej ciele przyłapano emerytowaną komisarz Klementynę Kopp. Kopp podejrzana jest już o jedno morderstwo. Aspirat Daniel Podgórski nie wierzy w jej winę, mimo że dawna koleżanka sama przyznała mu się do wszystkiego. Policjant rozpoczyna śledztwo na własną rękę, ryzykując oskarżenie o przekroczenie uprawnień służbowych. Depcze mu po piętach prywatny detektyw badający makabryczny wypadek sprzed czterdziestu jeden lat. Szybko okazuje się, że Nowakowski sam ma coś do ukrycia. Wydarzenia nabierają tempa, kiedy nocą słychać w lesie strzały, a stara maska klauna pęka na kawałki. Kto jeszcze zginie? Jak te wszystkie sprawy są ze sobą związane? Kim jest kobieta ze spaloną twarzą? A przede wszystkim: czyje ciało wisi na hakach w domku gościnnym? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w “Pokrzyku”

Fragment najnowszego kryminału Puzyńskiej dostępny TUTAJ

[miastaslow]

Krótka historia wielkich umysłów

Ian Stewart, emerytowany profesor Uniwersytetu w Warwick, autor licznych książek popularnonaukowych, tym razem zabiera czytelnika w świat matematycznych geniuszy.

Dla większości ludzi matematyka to czarna magia. Nic nieznaczące dla nich zapisy matematyczne bardzo często stanowiły krok do przodu dla ludzkości. Przyjmując, że otaczający nas świat ma matematyczny charakter, nie dziwi stwierdzenie, że matematyka jest królową nauk. Stewart na przykładzie 25 wybitnych matematycznych umysłów kreśli fascynującą historię matematyki. Swoją opowieść zaczyna od Archimedesa i starożytności, a kończy na zmarłym w 2012 roku Williamie Thurstonie. Każdy rozdział zawiera krótką notę biograficzną przybliżającą daną postać, prezentację matematycznych dokonań oraz opis ostatnich lat życia przedstawianej jednostki. Wśród bohaterów książki Stewarta są zarówno kobiety, jak i mężczyźni, żyjący i tworzący w różnych częściach świata, wywodzący się nie tylko z zamożnych rodzin, lecz także z nizin społecznych. Tym, co ich łączy, jest matematyczny geniusz, który pozwala dostrzegać im to, czego inni nie zauważali.

Lektura Krótkiej historii wielkich umysłów będzie interesująca zarówno dla adeptów studiów matematycznych, chcących poznać sylwetki wybitnych matematyków, jak i dla tych, którzy traktują matematykę jako czarną magię. Czytelnicy mogą zapoznać się z życiorysami matematycznych geniuszy, zawierającymi liczne ciekawostki, a także z matematycznymi odkryciami, które zmieniły świat. Matematyka przedstawiona przez Stewarta nie jest dziedziną elitarną, dostępną wyłącznie dla bogatych czy osób wywodzących się z jednego kręgu kulturowego. Subiektywny wybór 25 genialnych umysłów matematycznych pokazuje, że postęp cywilizacyjny dokonywał się dzięki matematykom z całego świata.

Euler, Newton, Boole, Hilbert, Turning to tylko przykładowe nazwiska matematyków, o których pisze Stewart na kartach Krótkiej historii wielkich umysłów. Niektórym z was te postaci mogą być dobrze znane, zwłaszcza jeśli wykorzystujecie ich matematyczne osiągnięcia w codziennej pracy, a innym niekoniecznie. Bez względu na to, jaki jest wasz stosunek do matematyki, polecam wam lekturę książki Stewarta. Szczególnie zachęcam do sięgnięcia po tę publikację młodzież szkolną i licealną, dla której historie przedstawione przez autora mogą okazać się niezwykle inspirujące.

 Autor: Tomasz Pawlik

Korekta: Justyna Gierłowska

[miastaslow]

Rodzanice

Pięć lat po premierze Motylka Puzyńska powraca z dziesiątą już częścią cyklu o Lipowie – taki jubileusz nie tylko skłania do podsumowań, ale też pozwala sprawdzić, jak seria zniosła próbę czasu. Odpowiedź dla niecierpliwych: „jest dobrze, ale bywało lepiej”. Pozostałych czytelników zapraszam do lektury poniższego tekstu.

Katarzyna Puzyńska od początku konsekwentnie budowała sagę o Lipowie, udoskonalając poszczególne składowe swoich opowieści, a jednocześnie pozostając wierną wyjściowym założeniom sagi i zachowując specyficzny klimat serii. Dzięki takim zabiegom z tomu na tom czytelnicy otrzymywali coraz lepsze i bardziej dopracowane powieści, cały czas realizujące precyzyjnie nakreślony plan. Wspólnym mianownikiem wszystkich części cyklu o policjantach z Lipowa pozostawały umiejętne przeplatanie motywów obyczajowych z kryminalnymi oraz przemyślane wprowadzanie wątków pobocznych. Chociaż Rodzanice składają się z podobnych elementów co poprzednie części, to jednak czegoś w tej książce zabrakło. Kolejny raz po Czarnych narcyzach i Norze najnowsza odsłona cyklu nie jest równocześnie najlepszą, chociaż Katarzyna Puzyńska zadbała o to, żebyśmy się nie nudzili podczas lektury.

W Lipowie jak zwykle nie dzieje się dobrze – chociaż od śledztwa w sprawie zabójstwa w Cichym Lasku minęło półtora roku, bohaterowie nadal zmagają się z konsekwencjami tamtych wydarzeń, a sytuacja całej wsi zdecydowanie odbiega od normalności. Zbliża się od dawna zapowiadane astronomiczne wydarzenie – krwawy superksiężyc, a pozorny spokój kolejny raz zostaje zburzony za sprawą listów, w których adresat grozi śmiercią wszystkim mieszkańcom, oraz plotek o grasującym wilkołaku. Sytuacja staje się jeszcze bardziej napięta, gdy w krótkim odstępie czasu zostaje znalezione okaleczone ciało młodej dziewczyny, a zaangażowana w sprawy okolicy dziennikarka umiera. Na domiar złego emerytowana policjantka Klementyna Kopp znika bez wieści. To początek całego łańcucha zdarzeń, które zmienią życie mieszkańców i sprawią, że nic już nie będzie takie jak wcześniej. Czy kluczem do rozwikłania tajemnicy będą Rodzanice – niewielka osada niedaleko Lipowa?

W Rodzanicach powracamy do znanych z poprzednich powieści miejsc i bohaterów, pojawiają się też niektóre dawno niewidziane postacie. Tradycyjnie najnowszą odsłonę cyklu można czytać bez znajomości wcześniejszych wydarzeń, ale rosnąca z tomu na tom liczba nawiązań do przeszłości bohaterów sprawia, że czytelnik łatwiej się w tym wszystkim odnajdzie, jeśli będzie poznawał poszczególne części zgodnie z kolejnością ich wydania. W Rodzanicach, inaczej niż w poprzednich częściach, wątek kryminalny nie jest najważniejszym składnikiem opowieści, tym razem (oprócz zwyczajowego kontynuowania perypetii trójkąta Podgórski–Nowakowska–Strzałkowska) główny temat stanowią rodzinne historie mieszkańców Lipowa oraz retrospekcje dotyczące wydarzeń rozgrywających się pomiędzy dziewiątą i dziesiątą częścią sagi. Mimo początkowego wrażenia, że w tej historii nic do siebie nie pasuje, poszczególne wątki finalnie tworzą w miarę spójną opowieść z obowiązkowym cliffhangerem, będącym zapowiedzią kolejnej części cyklu. Gdyby potraktować całość jako serial, to Rodzanice byłyby odpowiednikiem śródsezonowego łącznika, w którym ważniejsze od fabuły jest uzupełnienie informacji o bohaterach i przygotowanie gruntu pod kolejne wydarzenia. Nie oznacza to, że uważam najnowszą odsłonę sagi o policjantach z Lipowa za nieudaną, po prostu w mojej opinii warto podkreślić jej odmienność w stosunku do poprzednich części, zwłaszcza że nie wszystko tym razem zagrało tak, jak powinno.

Może to kwestia wyczerpania pewnej formuły albo mojego przesytu tego typu literaturą, ale tym razem czegoś zabrakło, żebym z pełnym przekonaniem mógł uznać Rodzanice za całkowicie udane dzieło. Najmocniejszym punktem dotychczasowych książek Puzyńskiej było umiejętne łączenie warstwy kryminalnej z wątkami obyczajowymi i urozmaicanie fabuł tematami pobocznymi. W najbardziej udanych odsłonach cyklu wszystkie te elementy znajdowały się w równowadze – śledztwa wciągały i potrafiły zaskoczyć rozwiązaniami fabularnymi, dylematy bohaterów angażowały czytelnika, a wątki poboczne wzbogacały opowieść, zamiast ją sztucznie wydłużać. Niestety najnowsza część sagi o policjantach z Lipowa po trosze straciła w każdym z tych aspektów. Wątek kryminalny jest w dużej mierze powtórką z poprzednich części, czemu trudno się dziwić, biorąc pod uwagę specyfikę całego cyklu. Życie osobiste bohaterów stało się wiodącym tematem powieści, a sprawdzało się lepiej, kiedy było tylko dodatkiem. Poza tym historia z wilkołakiem, superksiężycem i rodzanicami (postaciami z mitologii słowiańskiej) mogła być ciekawym uzupełnieniem opowieści, ale funkcjonuje gdzieś w tle i nie ma szansy się rozwinąć. Żaden z tych aspektów sam w sobie nie odbiera przyjemności z lektury, jednak w połączeniu sprawiają one, że całość sporo traci.

W przypadku Rodzanic będących dziesiątą częścią cyklu trudno było spodziewać się zaskoczeń, chociaż Nora pokazała, że da się z tej stylistyki jeszcze całkiem sporo wycisnąć. Czas pokaże, czy dziewiąta część była jednorazową zwyżką formy, czy też cykl o Lipowie odzyska blask, do jakiego wcześniej nas przyzwyczaił. Dla fanów to pozycja obowiązkowa, chociażby dlatego, że będą mogli się dowiedzieć, co stanie się z ich ulubionymi bohaterami. Poza tym mimo wspomnianych braków Rodzanice to nadal solidne czytadło, a moje niezadowolenie wynika z tego, że wcześniej bywało lepiej. Na pewno powrócę do Lipowa i mam nadzieję, że jeszcze nie raz dam się zaskoczyć kolejnym opowiadanym przez Puzyńską historiom.

Autor: Michał Pawełczyk

Korekta: Justyna Gierłowska

[miastaslow]

Nora

Katarzyna Puzyńska od początku konsekwentnie budowała sagę o Lipowie, udoskonalając poszczególne składowe tych opowieści, a jednocześnie pozostając wierną wyjściowym założeniom sagi i zachowując specyficzny klimat serii. Dzięki takim zabiegom czytelnicy otrzymywali z tomu na tom coraz lepsze i bardziej dopracowane powieści, cały czas realizujące precyzyjnie nakreślony plan. Wspólnym mianownikiem wszystkich części cyklu o policjantach z Lipowa pozostawało umiejętne przeplatanie motywów obyczajowych z kryminalnymi oraz przemyślane wprowadzanie wątków pobocznych. Chociaż Nora została skonstruowana podobnie jak poprzednie części, to czegoś jednak zabrakło i kolejny raz po Czarnych narcyzach najnowsza odsłona cyklu nie jest równocześnie najlepszą, ale jak zawsze Katarzyna Puzyńska zadbała o to, abyśmy się nie nudzili podczas lektury.

 Po zakończeniu sprawy Czarnych Narcyzów aspirant Daniel Podgórski zostaje warunkowo przywrócony do służby. Mężczyzna próbuje na nowo ułożyć sobie życie, a przede wszystkim zdecydować, z którą z rywalizujących o jego względy kobiet powinien się związać, zanim los zdecyduje za niego. Klementyna postanawia zaopiekować się synem swojej dawnej miłości i jego dziewczyną oraz dla odmiany trochę odpocząć, tak jak przystało na emerytowaną komisarz, ale tradycyjnie wplątuje się w dziwne wydarzenia i prowadzi prywatne śledztwo. Weronika otrzymuje tajemniczą wiadomość, której nadawca wkrótce ginie, a ona sama przy pomocy znajomego z dawnych lat angażuje się w sprawę, która pozwoli jej uwolnić się od brzemienia z przeszłości, o ile tylko uda jej się przeżyć. Tymczasem policja prowadzi rutynowe z pozoru śledztwo w sprawie zaginięcia nastolatki i odnajduje kolejne ciała. Świadkowie mylą tropy, ludzie odkrywają rodzinne tajemnice, a kluczową rolę w nadchodzących wydarzeniach odegra niewyjaśniona dotąd sprawa śmierci Eleonory zwanej Norą – żony obecnego naczelnika wydziału kryminalnego…

Nora stanowi bezpośrednią kontynuację Czarnych narcyzów, choć tak jak w przypadku poprzednich książek Puzyńskiej, kolejne tomy cyklu można czytać bez znajomości pozostałych części sagi o policjantach z Lipowa. Kolejny raz otrzymujemy starannie zaplanowaną wielowątkową intrygę kryminalną, w której wszystkie elementy do siebie pasują, a mnogość przeplatających się motywów i staranne dawkowanie zwrotów akcji przykuwają uwagę czytelnika, trzymając go do końca w napięciu i nie pozwalając mu przewidzieć rozwiązania. Tradycyjnie Puzyńska poświęca sporo miejsca perypetiom osobistym swoich bohaterów oraz odpowiedzi na powracające niczym bumerang pytanie: „kto zostanie wybranką Daniela Podgórskiego?” Czytelnicy zaznajomieni z poprzednimi częściami sagi od pierwszych stron Nory poczują się jak w domu i chociaż trudno mówić o zaskoczeniach, jeśli śledziło się losy mieszkańców Lipowa od początku, to ostatni antrakt będący dopełnieniem prologu nie dość, że zaskakuje, to jeszcze pokazuje drugie dno całej historii.

Mimo tych wszystkich pozytywów nie mogę zaliczyć Nory do najbardziej udanych części serii, co nie oznacza, że książka jest zła. Wysoki poziom sagi o Lipowie sprawia, że najlepsze książki od tych nieco gorszych oddzielają niuanse, a w przypadku najnowszej części sagi nie wszystko zyskało moje uznanie (oczywiście warto pamiętać, że mowa tu o wysoce subiektywnych odczuciach i sporej części czytelników wymienione przeze mnie mankamenty mogą zwyczajnie nie przeszkadzać). W moim odczuciu jedną z głównych wad Nory jest wspomniana już powtarzalność motywów, która wynika z tego, że powieść stanowi dziewiątą część cyklu mieszczącego się w dosyć precyzyjnie i wąsko zakreślonych ramach. W kilku ostatnich książkach można zauważyć, że Puzyńska stopniowo rozbudowuje wątki obyczajowe kosztem kryminalnej warstwy opowieści. W przypadku Nory poszczególne składniki znajdują się niemal w równowadze, ale rozszerzenie osobistych historii głównych bohaterów przy równoczesnym zagmatwaniu wątków kryminalnych spowodowało znaczny wzrost objętości i jednocześnie utrudniło czytelnikowi śledzenie rozwoju wydarzeń. W wyniku tych zabiegów ucierpiała też potoczystość opowieści, gdyż niemal ćwierć książki zajmuje wprowadzenie do intrygi, a dopiero później rozpoczyna się właściwa akcja, co w przypadku ośmiusetstronicowej powieści może stanowić pewien problem.

Nora to opowieść niepozbawiona pewnych mankamentów, lecz gdy przyjmiemy jej konwencję z całym dobrodziejstwem inwentarza, może ona skutecznie nas wciągnąć w swój świat. Dla fanów sagi o Lipowie to pozycja obowiązkowa, a tym, którzy dopiero oczekują na swoją pierwszą wizytę w tej malowniczej miejscowości, polecam zapoznawać się z tą historią chronologicznie. Mam nadzieję, że jeszcze niejeden raz odwiedzimy Lipowo i damy się zaskoczyć.

 Autor: Michał Pawełczyk

Korekta: Justyna Gierłowska

[miastaslow]

Miasto Słów poleca

Inga Iwasiów Pięćdziesiątka

Pięćdziesiątka – wiek graniczny, pół-wiek i miarka wódki. Gram w toaście za każdy rok. W takim momencie nie warto oszczędzać życia, dbać o pozory.  Bohaterka wyleczona z alkoholizmu opowiada o swoich kolejnych urodzinach, przełomach w życiu, terapiach, przyjaźniach i związkach. Szczerze, bo zostało jej niewiele czasu, a plan popełnienia samobójstwa w razie zniedołężnienia okazał się nierealny.

Wydawnictwo Wielka Litera

www.wielkalitera.pl

 Maria Nurowska Wariatka z Komańczy

Maria Nurowska powraca z nową powieścią o niezwykłej kobiecie, wspaniałej artystce; jedni ją uwielbiają, inni się jej boją, jeszcze inni nazywają wariatką z Komańczy…

Marta Kohn, znana malarka, wyjeżdża na krótki urlop w Bieszczady, chce odpocząć od warszawskiego życia, które w niezwykłej ciszy i wolno płynącym czasie coraz bardziej się od niej oddala. Z każdym dniem upewnia się, że chce tu pozostać.  Ta decyzja zmieni jej życie, ale nie tak, jak tego oczekiwała. Do Komańczy przyjeżdża bowiem trójka francuskich architektów, którzy mają zrekonstruować spaloną osiemnastowieczną cerkiew. Po burzliwych początkach znajomości Marta zostaje żoną jednego z nich – i oboje wyjeżdżają do Lwowa, gdzie Jean-Paul będzie nadzorował prace nad renowacją siedemnastowiecznego kościoła. Życie we Lwowie jest względnie normalne, ale o kilkaset kilometrów dalej toczy się okrutna wojna, w którą Marta zostaje zamieszana. Przez pół roku będzie więziona w piwnicach merostwa w Ługańsku, a to wystarczająco dużo czasu, aby przemyśleć swoje życie, pełne wzlotów i upadków, cierpienia i miłości. Maria Nurowska urodziła się 3 marca 1944 roku w niewielkiej wsi w województwie podlaskim; jest jedną z najchętniej czytanych i najbardziej znanych polskich powieściopisarek. Jej książki podbijają serca kolejnych pokoleń czytelników. Najbardziej znane to: „Mój przyjaciel zdrajca”, „Sprawa Niny S.”, „Nakarmić wilki”, „Drzwi do piekła”, „Dom na krawędzi”. Autorka dzieli czas między Warszawę i Bukowinę Tatrzańską, gdzie prowadzi urokliwy pensjonat z imponującym widokiem na góry.

 Wydawnictwo Prószyński

www.proszynski.pl

 Mariusz Surosz Ach te Czeszki

 Poprzez jednostkowe kobiece doświadczenia Mariusz Surosz ukazuje historię Czechosłowacji – od lat 20. XX w., przez czasy wojenne i tuż powojenne, aż po Praską Wiosnę i aksamitną rewolucję. Interesują go m.in. takie zagadnienia, jak emigracja Czechów na Wołyń, dzieje Zaolzia, historia Czechosłowackiego Kościoła Husyckiego, literatura, muzyka, kino i sport. A przede wszystkim to, jak na każdą z dziedzin życia Czechów wpływały ustroje totalitarne – okupacja niemiecka i władza komunistyczna.

 Wydawnictwo W.A.B

www.grupawydawniczafoksal.pl

 Anthony Horwitz Cyngiel śmierci

James Bond wraca do Londynu po pokonaniu Aurica Goldfingera. Towarzyszy mu piękna i niebezpieczna Pussy Galore, która pomogła mu odnieść zwycięstwo. Tymczasem nasila się rywalizacja naukowo-techniczna między Związkiem Radzieckim a Zachodem. Smiersz planuje akcję sabotażową podczas wyścigów samochodowych w Niemczech Zachodnich. Bond przypadkowo widzi spotkanie rosyjskiego kierowcy na usługach Smierszu z tajemniczym koreańskim milionerem i dochodzi do wniosku, że jest to ledwie wstęp do nowego planu radzieckiej organizacji. Milioner-sierota, ofiara wojny koreańskiej, ma osobiste powody, by przyłożyć rękę do ostatecznego upadku Stanów Zjednoczonych. Czy pomoże Rosjanom rozgromić Zachód?

Na całym świecie sprzedano ponad 100 milionów książek z serii o Jamesie Bondzie. Anthony Horowitz oddaje w ręce czytelników powieść w niczym nieustępującą dokonaniom samego Iana Fleminga, pełną nowych przygód i znajomych twarzy, takich jak M czy panna Moneypenny. Akcja toczy się błyskawicznie, a świat szybkich samochodów, pięknych kobiet i bezlitosnych złoczyńców wciąga czytelnika bez reszty. Nic nie ustrzeże cię przed Cynglem śmierci!

Najważniejszym elementem każdego dobrego thrillera jest fabuła - Horowitz nie zawodzi pod tym względem. Akcja pędzi naprzód... Całość utrzymana w duchu powieści Fleminga. - "New York Times Book Review"Znajdziecie tu jednego z ciekawszych przeciwników Bonda... A także tyle atrakcji, że zaspokoją nawet najbardziej wymagających miłośników Jamesa Bonda. - "Wall Street Journal"Horowitz dostarcza gęstej, dobrze skonstruowanej fabuły, która sprawia, że nowe przygody Bonda wciągają, ale oprócz tego dodaje szczyptę Flemingowej poetyki... Orzeźwiająca, efektowna przejażdżka. - "The Guardian"Horowitz napisał rewelacyjną Bondową historię, tak bezbłędnie skonstruowaną, że sam autor chętnie przypisałby sobie autorstwo. Od pierwszego rozdziału świetnie oddaje styl pisania Fleminga, a nawet jego kultowe jednozdaniowe puenty. - Simon Schama, "Financial Times"To nadal stary, dobry Bond z licencją na robienie tego, co mu się żywnie podoba... Genialne... - Matthew Dunn, FoxNews.comGdyby nie nazwisko Horowitza na okładce, czytelnicy mogliby pomyśleć, że to po prostu późny Ian Fleming. Cyngiel śmierci błyszczy równie jasno jak reszta historii agenta 007 z czasów Zimnej Wojny. - "Fort Worth Star-Telegram"Imponujące... Najlepszy jak dotąd hołd dla twórczości Fleminga. - "Publishers Weekly"Nowa powieść o Jamesie Bondzie wstrząśnie i zmiesza samego superszpiega. - Advocate.comBardzo szybko okazuje się, że zamiary Horowitza są dobrze przemyślane i śmiałe... Zaostrza apetyt na inne dzieła Horowitza. - "The Independent" (UK)

Anthony Horowitz jest pisarzem i scenarzystą popularnych  seriali telewizyjnych, mistrzem budowania napięcia. Za scenariusz do serialu Detektyw Foyle otrzymał nagrodę BAFTA (British Academy of Film and Television Arts). Adaptował na potrzeby telewizji powieści Agathy Christie o Herculesie Poirot, zaopatrywał w historie także inne produkcje, jakMorderstwa w Midsomer czy Wypadek. Horowitz jest również autorem m.in. serii "Księga Pięciorga" oraz bestsellerowego cyklu o nastoletnim detektywie Aleksie Riderze. Dom Wydawniczy REBIS opublikował jego Dom Jedwabny - powieść z Sherlockiem Holmesem i Johnem Watsonem.

Dom Wydawniczy Rebis

www.rebis.com.pl

 Bartek Sabela Wszystkie ziarna piasku

Sahara Zachodnia, ostatnia afrykańska kolonia i – jak mawiają sami Saharyjczycy – największe więzienie świata. Szesnaście lat wojny między partyzantami Frontu POLISARIO a wojskami marokańskimi i dwadzieścia pięć lat negocjacji nie przyniosły rozwiązania konfliktu. W jego wyniku połowa rdzennej ludności uciekła do Algierii i mieszka w obozach uchodźców. Druga żyje pod brutalną marokańską okupacją. Dzieli ich zbudowany przez Marokańczyków „mur wstydu” – fortyfikacja wojskowa, od której większy jest jedynie Wielki Mur Chiński. Tymczasem organizacje międzynarodowe, powołane by bronić pokoju na świecie, zdają się cierpieć na ciężki przypadek hipokryzji i przewlekłej niemocy.

Gdy Bartek Sabela jechał do El Aaiún, stolicy okupowanej Sahary Zachodniej, instrukcja, którą otrzymał od saharyjskich aktywistów, brzmiała: „Nie rozmawiaj z nikim dłużej niż czterdzieści sekund, nigdy nie podawaj żadnych szczegółów, miejsc, nazwisk”. Musiał kłamać, by przedostać się przez granicę, a ukrywając się przed marokańską policją, obserwował, jak wygląda życie w okupowanym mieście. Pojechał również na drugą stronę muru, na Terytoria Wyzwolone kontrolowane przez partyzantów walczącego o niepodległość POLISARIO. I do Algierii, gdzie przez wiele tygodni mieszkał w obozach dla saharyjskich uchodźców – jedynym w swym rodzaju w pełni zorganizowanym państwie na wygnaniu.

Wydawnictwo Czarne

www.czarne.com.pl

[miastaslow]

Miasto Słów poleca

Solfatara Maciej Hen

Niedziela, 7 lipca 1647 roku. Na ulicach Neapolu trwa rebelia. Słychać wrzaski, krew zalewa miasto. Fortunato Petrelli, ceniony dziennikarz Wiadomości Neapolitańskich, na bieżąco opisuje to, co się dzieje, dając szczegółowe świadectwo niepohamowanego okrucieństwa. Musi też zapewnić bezpieczeństwo sobie i Donnie Svevie d’Avalos, księżniczce di Gesso. Ich wspólna ucieczka będzie pasmem niebezpieczeństw.  W czasie nocnej przeprawy przez morze czółno zacznie nabierać wody. Czy Fortunato odnajdzie w sobie siłę, by ocalić powierzone mu życie

 Wydawnictwo W.A.B

 www.grupawydawniczafoksal.pl

Herbie Hancock. Autobiografia legendy jazzu Herbie Hancock, Lisa Dickey

 Pasjonująca opowieść legendarnego jazzmana i kompozytora.

Historia Herbiego Hancocka, złotego dziecka jazzu, wiedzie od trudnych początków w purytańskiej Ameryce, przez pracę w Kwintecie Milesa Davisa, po innowacje, które wprowadzał jako lider własnego przełomowego Sekstetu. Hancock współpracował z niemal wszystkimi wielkimi współczesnymi muzykami: Joni Mitchell, Christiną Aguilerą, Steviem Wonderem, Stingiem czy Carlosem Santaną. Miał olbrzymi wpływ na kształtowanie się zarówno akustycznego, jak i elektrycznego jazzu, R&B i hip-hopu. Pasja, geniusz i pragnienie odkrywania kolejnych gatunków muzycznych przyniosły mu czternaście nagród Grammy i Oscara.

Herbie Hancock po raz pierwszy tak szczegółowo opowiada o swoim życiu i niezwykłej karierze. Zdradza swoje muzyczne fascynacje, przytacza nieznane wcześniej, często szokujące historie zza kulis showbiznesu, mówi o swoim wieloletnim małżeństwie, problemach z narkotykami i rasizmem,  a także inspiracjach buddyzmem. Jego autobiografia to nie tylko bezcenny wkład w literaturę jazzową, ale także pozycja, którą powinni przeczytać wszyscy fani artysty i miłośnicy muzyki.

O autorze Legenda jazzu, Herbie Hancock, zaczął grać na fortepianie w wieku siedmiu lat. Zanim założył własne zespoły, grał z Milesem Davisem, później nawiązał współpracę z takimi artystami jak Dave Matthews, Paul Simon, Lang Lang, Wayne Shorter. Zdobył Oscara za ścieżkę dźwiękową do filmu Około północy. W 2011 roku został Ambasadorem Dobrej Woli UNESCO, a dwa lata później otrzymał odznaczenieKennedy Center. Mieszka w Los Angeles.

 Wydawnictwo Sine Qua Non

www.wsqn.pl

 Frida Bárbara Mujica

 Opowieść bez tabu – o dziewczynie, której mocnego charakteru nie złamały ani choroba, ani wypadek, nie mówiąc już o opinii publicznej, z którą nigdy się nie liczyła, wiodąc skandalizujące życie.

Poruszająca historia niezwykłej artystki, przedstawiona z perspektywy jej młodszej siostry, którą Frida z czasem zaczęła nazywać bliźniaczką i przed którą nie miała tajemnic.

Zawsze wiedziała, kim chce być: Wielką Fridą Kahlo.

Egocentryczna, pewna siebie, odważna i przebojowa – była jednocześnie czuła, krucha i nadwrażliwa.

Już za życia stała się legendą. Największe zainteresowanie budził jej burzliwy – niekonwencjonalny, pełen bólu i zdrad – związek z Diegiem Riverą, największym meksykańskim malarzem tych czasów, a zarazem zagorzałym komunistą. Przyjaźń (i romans Fridy) z Trockim nie przeszkadzała Państwu Rivera utrzymywać kontaktów z amerykańskimi milionerami; obok bohemy i rewolucjonistów spotkamy więc na kartach tej powieści zamawiającego u Rivery prace Rockefellera czy wielkie gwiazdy Hollywood. Dla nich przez wiele lat Frida była po prostu piękną i oryginalnie po meksykańsku ubierającą się żoną wielkiego artysty, która też czasem maluje. Dziś – to jej śladami rzesze wielbicieli przyjeżdżają do CasaAzul, to o niej kręci się filmy i to ona pozostaje wciąż wielką tajemniczą postacią – kwintesencją meksykańskiej sztuki i symbolem wolnej niezależnej artystki.

Wydawnictwo Marginesy

 www.margniesy.com.pl

Wbrew sobie Katarzyna Kołczewska

 Nie da się uratować nikogo siłą. Do przyjęcia pomocy też trzeba dojrzeć. Ewelina pragnie tylko jednego – dziecka. Jest skupiona na sobie i własnych przejściach, egoistycznie manipuluje bliskimi, nie dostrzega problemów innych ludzi, liczy się tylko ona i jej sprawy. Zachowuje się jak rozkapryszony, rozpieszczony bachor. Zraża do siebie kochającego i oddanego męża, matkę, która za wszelką cenę chce chronić córkę przed problemami i siostrę – tę, która poświęciła dla Eweliny najwięcej. Kiedy ujawnienie skrywanej rodzinnej przeszłości i konsekwencje własnych zaskakujących decyzji zachwieją wiarą Eweliny w siebie i zburzą wygodne życie, zrozumie, jak bardzo musi się zmienić. Ale czy nie będzie już za późno?

 Katarzyna Kołczewska – lekarz z wykształcenia, prywatny przedsiębiorca z wyboru, pisarka z zamiłowania, mentorka, trener biznesu, autorka bloga „Wyższy poziom przedsiębiorczości”, pisarka poczytnych powieści obyczajowych, opowiadań i publikacji prasowych. Przesiąknięta medycyną, która nadal pozostaje w sferze jej zainteresowań zawodowych i o której pisze w swoich książkach. „Wbrew sobie” jest jej trzecią powieścią po świetnie przyjętych przez czytelników „Kto jak nie ja?” i „Idealnym życiu”.

Wydawnictwo Prószyński

www.proszynski.pl