Sarah vroeg om Seb/Irene, kinky maar geen seks. Vraagt en gij zult krijgen.
Parket kan verrassend pijnlijk zijn aan de knieën.
In feite is het wel grappig, hoe vaak het op hetzelfde neerkomt. Knielen, hoofd buigen, ja-mevrouw nee-mevrouw en alsjebliefts langs alle kanten. Van Irene Adler zou je toch iets origineler verwachten, maar nee. Kleren uit, op de knieën, stilzitten en wachten.
Braaf zijn is nooit echt zijn sterke punt geweest.
“Gebeurt er nu nog iets?” vraagt hij, een en al minachting, arrogantie. Da’s een toon waar hij goed in is. “Of is dit het?”
Ze glimlacht, zonder een woord te zeggen, en blijft rustig zitten.
“Ben niet echt onder de indruk, Irene. Serieus, ik verveel mij. Als ik hier zoveel voor betaald heb...”
Ze lacht. “Babbelaar. Nooit geleerd om te zwijgen?”
“Niet echt.” Hij grijnst. “En ik moet toch iets doen om mij bezig te houden?”
“Zo ongeduldig.” Ze neemt iets uit het nachtkastje - handboeien - en laat ze elegant van haar wijsvinger bengelen. “Dit beter?”
“Misschien. Hangt ervan af.”
“We zullen eens proberen.” Ze knipt met haar vingers en wijst naar de grond aan haar voeten. “Hier.”
“Moet ik kruipen? Meesteres?”
“Alleen als dat werkt voor jou.”
“Niet dus.” Hij staat recht, wandelt op z’n gemakje naar haar bed, en gaat dan langzaam terug op zijn knieën zitten. Ze blijft naar hem kijken, nog altijd met die kalme superieure glimlach. “Wel?”
Ze leunt over hem en grijpt zijn polsen. Ze is dicht, bijna-maar-niet-volledig aan te raken. Het zou gemakkelijk genoeg zijn om zijn hand weg te trekken, haar aan te raken, maar dat zou een toegeving zijn. Dus laat ze maar haar borsten in zijn gezicht duwen, als dat haar idee van verleiding is.
De handboeien gaan toe. Ze leunt achteruit. “Beter?”
“Nog steeds voorspelbaar.”
Hij kucht, kokhalst, allemaal instinct want zo hard heeft ze hem nu ook weer niet vast, maar toch... Misschien had hij haar beter niet zo uitgedaagd.
Ze staat recht, hand nog steeds rond zijn hals. Haar nagels - die echt wel lang en scherp zijn, blijkbaar - duwen subtiel in zijn vlees. Hij zet zich wat rechter, niet dat hij een keuze heeft, ze trekt hem gewoon mee. En rond. Hij schuifelt op zijn knieën, tot ze stopt. Hij heeft zijn rug naar het bed, nu.
Ze duwt. Hij buigt achterover. Het is dat of stikken, maar het is niet echt simpel, zo achterover gebogen liggen. Zelfs niet voor hem.
Ze laat los. Hij kucht, probeert instinctief naar zijn hals te reiken, maar ja, handboeien.
Ze glimlacht, heft haar voet op, en plaatst haar schoen pal op zijn dij. Het zijn stiletto’s, met een verrassend scherpe punt. “En?”
“En?” zegt hij, droogweg, zelfs al klinkt zijn stem nu wat heser dan anders.
“Nog altijd aan het vervelen?” Ze duwt haar hiel wat dieper. “Had je het zien aankomen?”
“Niet echt, nee.” Hij glimlacht. Niet dat het echt simpel is, met die godverdomde hiel in zijn been, het zou even goed een mes kunnen zijn, zo scherp is hij. “Bravo.”
“Goed.” Ze grijpt zijn kin, duwt haar duim tegen zijn lip. “Ik ben niet graag voorspelbaar.”
Ze laat los, maar grijpt zijn haar en trekt zijn hoofd naar achter. “Zullen we je wat waar voor jouw geld geven?”
Niet dat hij iets kan terugzeggen nu, met zijn hoofd zo naar achter.
Ze trekt nog wat aan zijn haar, en dan duwt ze hem hard naar beneden. Zonder vrije handen om zijn evenwicht te houden buigt hij dubbel.
En dan zet ze haar voet op zijn nek. “Zo is het wel leuk, niet?” zegt ze. Ze duwt harder. Gat in de lucht, gezicht tegen de grond. Heel waardig en stoer, allemaal.
De voet verdwijnt. Hij ademt diep in, blijft braaf liggen. Zijn buikspieren zijn net iets te pijnlijk nu om recht te geraken.
Iets raakt zijn schouders, zachtjes. Een touw? Of... Hij probeert te draaien, iets te zien, maar ze geeft hem een voorzichtige schop in zijn zij bij wijze van waarschuwing. “Zou ik niet doen, als ik jou was.”
“Ah, dit?” Ze gaat op haar hurken zitten, naast hem, en met veel plezier haalt ze een zweep boven. Ze zwiert het heen en weer voor zijn ogen. “Ik heb mij laten vertellen dat deze veel pijn doet. Wat denk je, proberen we eens?”
Ze glimlacht. Hij bijt op zijn lip.
“Ja, dus.” En ze staat terug recht.
