#racecount

[ehzulie]

Blue is not feeling well

050318

Spoglądam na niego nieśmiało, chowając się za rogiem. Chyba nie powinienem przeszkadzać, skoro ma na sobie taki elegancki płaszcz i najwyraźniej czeka na kogoś przy wyjściu, ale jest jedyną osobą, którą udało mi się spotkać, od kiedy wyszedłem z pokoju. Uchida-san zawsze nam powtarzał, że jeśli czujemy się źle, powinniśmy jak najszybciej powiedzieć jemu albo komuś innemu, kto akurat jest pod ręką. Problem w tym, że nie znam tego pana, więc raczej nie jest jednym z naszych opiekunów. Jest o wiele starszy, niż Uchida-san czy Ito-san, czy ktokolwiek inny, kto się nami opiekował. Jego włosy są nawet siwe w niektórych miejscach.

– Co się dzieje? – słyszę za sobą głos tak nagle, że aż drgam, a moje niewielkie uszy pokładają się po rozkuzdranych włosach. – Dlaczego tak się tutaj czaisz, Blue?

Duża, ciepła dłoń Ito ląduje na mojej głowie, głaszcze mnie powoli, więc przymykam oczy i staję bliżej, od razu czując się bezpieczny. On również ma na sobie płaszcz, więc pewnie zamierzał wyjść.

– Nie czuję się dobrze – odpowiadam cicho, zaciskając palce na długiej, białej koszulce ze słonikiem. – Chciałem kogoś znaleźć…

Na jego twarz wstępuje zmartwienie. Kulę się nieco. Nie chcę im sprawiać problemów, zwłaszcza, kiedy widzę, że już szykują się do wyjścia. Uchida-san pewnie też już sobie poszedł, bo jest bardzo późno. Kiedy wstawałem z łóżka, zapomniałem sprawdzić, która jest godzina, ale światła na korytarzu były zgaszone, a wiem, że gasną automatycznie po północy.

– A co się dzieje? – pyta mnie spokojnym głosem, dotykając jednego z moich policzków.

Ma chłodną rękę, dlatego od razu do niej przylegam, bo mam bardzo rozgrzaną buzię. Słyszę też za sobą kroki tamtego mężczyzny, który najwyraźniej musiał zauważyć, że Ito-san zamiast do niego pójść, rozmawia ze mną i marnuje czas.

– Po prostu źle się czuję… – mrukam cichutko, nagle zawstydzony, że teraz obaj słuchają.

– Coś się stało? – pyta, spoglądając najpierw na mnie, a potem na Ito.

– Nie, nie. Blue źle się czuje. Może pan wracać do domu i na mnie nie czekać. Zajmę się nim.

[ehzulie]

Earn his trust, dear Shadow

020218

Drobinki kurzu wirują w powietrzu, widoczne w smudze południowego, gorącego słońca, która wpada do pomieszczenia przez rząd niewielkich, zaokrąglonych okienek, znajdujących się tuż pod wysklepionym sufitem. Ze ścian osypuje się popękana, żółtawa glina i miesza z warstewką złocistego piasku, który pokrywa klepisko. Powietrze, które uderza w moje nozdrza po wejściu do celi pachnie brudem ludzkiego ciała, starą, kilkudniową uryną i potem. Jest znacznie bardziej wilgotne niż na zewnątrz, a od glinianych ścian bije chłód – tak odmienny od skwaru, który panuje zaraz za drewnianymi drzwiami.

Jego ciało trwa bez ruchu na środku niewielkiej przestrzeni. Klęczy, a ciemne włosy zwisają bezwiednie z opuszczonej głowy. Są tłuste i przysypane piaskiem. Kiedy zbliżam się i ostrymi szponami unoszę do siebie jego twarz, widzę jak spękane ma usta, jak przekrwione oczy, skórę spaloną słońcem, skrwawioną i rozdartą torturami. Rany nie mogą się goić. Nie będą się goić, dopóki im na to nie pozwolę. Jego oddech jest ledwie wyczuwalny.

– Jesteś gotów, żeby mówić? – pytam niemalże szeptem.

Milczy. Patrzy mi w oczy, nie wypowiadając nawet słowa. Widzę w nim znów to samo. Ten gniew, niezwyciężony opór. Kącik moich ust drga. Klękam przy nim na jedno kolano i pozwalam mu dostrzec swoje prawdziwe oblicze.

– Spisałeś się. – Jego oczy otwierają się szeroko, kiedy rozpoznaje moją twarz, porusza spragnionymi ustami, nie mogąc wydobyć z siebie nawet słowa.

Podaję mu wodę i obserwuję, jak pije łapczywie, zdejmując z niego pieczęcie, które powstrzymywały jego rany przed gojeniem się. Podnosi na mnie wzrok.

– Mistrzu…

– Spisałeś się, mój drogi Cieniu – powtarzam i pozwalam mu bezwiednie opaść z wyczerpania w moje ramiona.

[ehzulie]

Dishonoured

210118

Odrzucam niedopalonego papierosa na chodnik, przydeptuję go podeszwą buta. Mocno. Wgniatam niedopałek w cementową taflę pod swoimi nogami i wsuwam dłonie w kieszenie skórzanej kurtki, a potem odchylam głowę do tyłu. Przyglądam się chmurce pary i dymu, wciąż wydobywającego się z mojego nosa. Odliczam sekundy. Zaciskam zęby, dłonie w pięści, kłykcie bieleją, oddech przyspiesza.

Nerwowo wydobywam spod kurtki paczkę i zapalam kolejnego. Odgłos iskry wypełnia na chwilę uliczkę, mały płomień rozjaśnia moją twarz, a ja zaciągam się i czuję gorące drapanie w krtani, które ponownie pozwala mi się skupić na czymś innym. Czymkolwiek, na niczym. Na pustce. Na wszystkim, co nie jest myślą. Wszystkim, co nie pochodzi z mojego wnętrza, co nie jest mną. Nie chcę czuć siebie, myśleć o sobie, przypominać sobie, kim jestem. Przypominać sobie, że jestem. Jedynie trwać bez myśli i czucia, bez zastanowienia.

Obojętnie. Jakkolwiek.

Pet ląduje na chodniku obok poprzedniego. I wcześniejszego. I jeszcze dwóch kolejnych. Odliczam sekundy, zaciskam zęby, dłonie w pięści – wsuwam kolejnego papierosa w usta i obserwuję czarne, pozbawione gwiazd niebo nad miastem. Wystarczyłoby wznieść się ponad budynki, żeby zobaczyć gwiazdy. Żeby niebo przestało być jednolitą, bezosobową masą. Ale po co? Po jaką cholerę?

Papierosy się kończą. Wybija północ. Zirytowany kopię szklaną butelkę w stronę przeciwległej ściany, a szkło rozpryskuje się na setki małych, zielonkawych kawałeczków. Jestem psem, a pióra wydają mi się teraz ledwie wiórem. Bezwartościowym kawałkiem ciała.

Wyrywam jedno z nich i przyglądam mu się. Białe, oprószone szarością  przy krawędziach. Kawałek mojego ciała. Duszy. Bezwartościowej, pustej, której chętnie bym się pozbył. Chciałbym pozbyć się ich wszystkich. Wyrwać je. Wyrzucić. Zdeptać. Gniew szarpie moją dłonią, która ciska pióro w chodnik. Szarpie nogą, która wciska je podeszwą w kałużę.

Pogarda wypełnia moje gardło. Smakuje żółcią i kwasem, ściska przełyk, ściska żołądek. Zasłużyłem na to. Zasłużyłem na to, kim teraz jestem. Zasłużyłem na pogardę i na żółć, i kwas. Powinienem paść na kolana i bić się w pierś – żałować, błagać. Ale nawet będąc taką sprzedajną kanalią, jaką się stałem, nie potrafię się ukorzyć. Nigdy nie potrafiłem.

To był mój pierwszy krok w stronę przepaści. Teraz potrafię jedynie spadać w dół, bo ta cholerna duma nie pozwala mi rozłożyć skrzydeł. Nie pozwala mi ich używać. Nie pozwala mi walczyć przy ich pomocy.

Przyjmować ciosy – zasłużyłem na nie. Sam je na siebie sprowadziłem. Sam wrzuciłem się w tę otchłań. Powinienem być gotowy na wszystko, co mnie w niej czeka.