Anti Oosterweel Climax
(Anticlimax, deel 1)
Het lijkt nog niet zo lang geleden, dat ik een piepjonge vader was. Onze drie kleuters moesten op doktersvoorschrift elke ochtend en elke avond aan de puffer. Niet zo uitzonderlijk voor stadskinderen stelde de huisarts ons toen gerust.
Met ons gezin bleven we liever niet wonen in dat prachtige maar kleine huurappartement in het centrum van de stad. De volgende logische stap voor jonge tweeverdieners was in die tijd, de aankoop van een eigen huis. Mijn vrouw en ik maakten ook de afweging om net zoals de meeste van onze vrienden naar de groene rand te verhuizen, maar we kozen er uiteindelijk toch voor om te blijven wonen in de stad waar we allebei werkten en ons thuis voelden. In 2008 trokken de acties van Ademloos onze aandacht, want gezondheid voor ons gezin was een bezorgdheid toen we de plannen voor die Lange Wapper viaduct over de stad voor de eerste keer zagen. Niet zo lang daarna maakte ik op vraag van de voorzitter, Wim Van Hees het ontwerp voor de Ademloos T-shirt. Door mijn betrokkenheid was de interesse voor stadsplanning en mobiliteit gewekt en die is eigenlijk niet meer weggegaan.
“FIJN STOF IS SLECHT”, dat is juist, maar een wervende slogan vind ik het nu niet meer. Vandaag zou ik klanten of organisaties afraden om angst te gebruiken om mensen tot actie aan te zetten. De Ringland droom bracht snel een oplossing, een positief verhaal voor de stad, ja, dan krijg je mensen echt enthousiast, iedereen was mee. Gezondheid, verstand en dromen. Na de technische kennis en overtuigende vastberadenheid die StRaten Generaal had aangebracht maakte ringland het triumviraat aan actiegroepen compleet. Ik herinner me het euforische gevoel van 4 mei 2014 nog goed, toen ik samen met vele andere stadsgenoten de Antwerpse Singel affietste richting Park Spoor Noord voor het overkappingsfestival. Iedereen voelde zich verenigd, klaar om vol trots op de tonen van “The Broken Circle Breakdown” onze stad de toekomst in te loodsen.
Toen ik vorige week de plannen van Lantis voor de bouwaanvraag zag, is die euforie bij mij eigenlijk wel echt verdwenen. Buiten veel beton en enkele verankerde beloftes is er van de overige intenties uit het Toekomstverbond nog maar weinig concreets te bespeuren. Het Toekomstverbond, een afspraak gemaakt in wederzijds vertrouwen, dat onze Antwerpse actiegroepen met de Vlaamse Regering in 2017 afsloten heeft er blijkbaar vooral voor gezorgd dat de hete Oosterweel aardappel netjes uit de laatste Vlaamse, federale en gemeenteraadsverkiezingen is gebleven. Hoera, het viaduct van het Sportpaleis gaat eindelijk weg, maar het grootste gedeelte van al het verkeer op onze ring zal doorgaand verkeer blijven, verkeer dat niets te zoeken heeft in onze Stad. Ik zie op de plannen aan het Sportpaleis een kathedraalbrede open sleuf met op- en afritten in alle Europese richtingen. Groeikansen voor de stad richting Deurne en Albertkanaal zijn hiermee voor lange tijd gehypothekeerd. Antwerpen-Noord en Borgerhout zijn de meeste dichtbevolkte regio’s van heel Vlaanderen, volgende generaties kinderen zullen daar ongetwijfeld niet zonder puffer en Aerosol kunnen opgroeien. Positief is misschien dat de “flankerende” maatregelen ervoor zorgen dat de geluidsoverlast iets minder is. Goede maar vrijblijvende intenties voor broodnodige fietsverbindingen, parken en een betrouwbaar openbaar vervoer zijn in de plannen voorzien, maar die kunnen vast ook aangelegd worden zonder die zware upgrade van infrastructuur voor internationaal vrachtvervoer dwars door onze stad. Dé achilleshiel van Oosterweel blijft onveranderd de zone Sportpaleis/Schijnpoort. De buurten Antwerpen-Noord, Dam, Deurne-Noord, en Borgerhout hebben vandaag nog altijd geen garanties betreft openbaar vervoer, gezonde lucht of oververkappingen.
“Moet de Stad Antwerpen een gunstig advies geven voor een stedenbouwkundige vergunning van de Oosterweelverbinding op het huidige voorziene tracé tussen Zwijndrecht/Linkeroever en Merksem/Deurne?” Dat was de vraag die de Antwerpse bevolking in 2009 op een volksraadpleging met een democratische NEE beantwoordde. En toch wordt meer dan 10 jaar later precies dat tracé vol trots opnieuw aan de bevolking ter goedkeuring voorgelegd. De opdracht die Lantis, het vroegere BAM nv, van de Vlaamse Regering kreeg blijf ik absurd en erg voorbijgestreefd vinden. Al het geld voor dit project zal geleend worden bij de Europese Centrale Bank, en elke Vlaming, groot en klein, zal daar persoonlijk het grootste stuk van zijn leven mee borg voor staan. We gaan echt een nieuw stuk autosnelweg bouwen. Zouden we dat budget niet beter prioritair investeren in openbaar vervoer, fiets, overkappingen en kwalitatieve buitenruimte? Als ik naar het verleden kijk, is mijn vrees niet onterecht dat het geld op gaat zijn wanneer die nieuwe autosnelweg er eindelijk ligt.
“Walk en don’t look back”, zong Peter Tosh. Het leven gaat verder en terwijl ik dit zit te schrijven, in dat oude ademloos Tshirt, zie ik hoe in de tuin onze volwassen dochter zorgeloos een sigaret opsteekt.
N.a.v. de column van Stijn Wens die verschenen is in de Mobiliteitsnieuwsbrief van Gazet van Antwerpen, plaatsen wij hier zijn volledige tekst.
