#salamaaat

[artist-in-space]

Mark, probably: haha I love seeing the fandom on fire

[mangguguhit]

Maraming salamat sa advices. Will keep them in mind. [:

[teteeeph-blog]

Layas-saglit.

Lumayas ako saglit. Lumabas ako, kasi naririndi ako dito sa bahay. Sigawan dito, sigawan doon. Bangayan dito, bangayan doon. Napasigaw na ko ng di ko sinasadya. Di ko na din kasi mapigilan yung nararamdaman ko. Nagtitimpi na lang ako, pero parang di nila nararamdaman. Di nila nararamdaman yung nararamdaman ko. Ang sakit sakit na ng tenga ko sa mga bagay-bagay na lumalabas sa mga bibig nila. Hindi na sila nag-sawa. Sa bwisit ko, napamura na ko at nasagot ko na yung hindi ko dapat masagot. Sa punto na yun, nawalan ako ng galang. Anong magagawa ko? Lumabas na lahat ng mga galit ko. Nung hindi ko na talaga mapigilan, lumabas ako. Naglakad-lakad. Naghahanap ng matatambayan, para magpalipas ng sama ng loob. Wala ako mahanap na matatambayan, kaya naghanap ako ng pwede akong samahan. Nagtext ako sa kung sino-sino. Bute at may nagreply, yung isang kaklase ko na pinaka malapit na nakatira sa tintirhan ko. Tapos yung isa pa, isa dun sa closest friend ko. At ayun nga, sinamahan nila ko. Pumunta kami dun sa pinaka malapit na convenient store para sana tumambay lang. Papalipas ako. Kaso nagkayayaan kumaen ng ice cream. Sabi ko na din, kasi pamapalubag-loob para sakin yung ice cream. Naglakad-lakad din muna kami, habang kumakaen ng ice cream. Sabay kwentuhan kami. Kung ano-ano lang. Nag-stop kami sa isang lugar, kasi sabi ko ayaw ko pa umuwe eh. Sabi ko pa nga 5minutes lang pero natural sumobra dun. Natutuwa kasi ako nung mga oras na yun, naging masaya ko kahit saglit lang. Kesa ikwento ko kung ano yung problema ko, nagtatawanan na lang kami. Kinwnento ko naman sa kanila, kaso parang brief explanation lang. Baka kasi maiyakl lang ako, chura ko nun diba. Loko-lokohan na lang kami, kesa maging malungkot pa ko nun. Pasalamat ako sa dalawang tao na yun na sinamahan ako sa oras ng pangangailangan ko ng kasama. Mababawa lang naman kasi ang kaligayahan ko tsaka marunong ako mag-appreciate ng mga bagay-bagay. Yung panandaliang layas ko na yun, memorable para sakin. Ngayon lang naman kasi sakin nangyare yun at di ko naman akalain na may taong sasamahan ako. Kaya masaya ko kahit papaano.

[unnieren-blog]

Thank you new follower :)