#samodzielna

[myslimy-cytatami]

Jeżeli mężczyzna widzi silną kobietę, która radzi sobie ze wszystkim sama, powinien pogłaskać ją czule po głowie, pocałować w czoło i utulić ją do snu. Silne kobiety nie urodziły się niezniszczalne. Musiały dużo przejść i wycierpieć, aby przybrać zbroję. Niczego nie potrzebują tak, jak szansy, by poczuć się słabą i małą w ramionach mężczyzny, który im na to pozwoli...

@znudzonaa @i-am-a-lulabaay

[dopetaleobject]

Samodzielna praca - historyjka społeczna

Samodzielna praca – historyjka społeczna

Samodzielna praca oznacza, że uczniowie pracują sami – nikt nie siedzi obok nich i nie mówi im, by pracowali.

W szkole uczniowie musza pamiętać, jakie zadanie wykonać, kiedy zacząć, jak je zrobić, gdzie trzeba je złożyć, kiedy się skończy i co trzeba zrobić w następnej kolejności. Uczniowie mogą mieć trudności, by zacząć pracować w odpowiednim momencie i zapamiętać wszystko, co muszą zrobić.

View On WordPress

[notatkislomianejmatki-blog]

Ograniczam się.

Od jakiegoś czasu moja przyjaciółka z Czech- Ania, ale mówimy na nią Skura wdraża idee Zero Waste w swoim domu. Jestem pełna podziwu ile robi sama: szyje, wytwarza kosmetyki i mydła, uprawia ogród, Michał (jej mąż) buduje (ona zresztą też), majsterkuje itp. Skura ze względu na wsparcie Michała wiadomo ma trochę więcej możliwości, aby popróbować różnych rzeczy niż ja, ale za to przeciera szlak, daje wskazówki i bardzo mnie inspiruje do działania. Postanowiłam nie popadać od razu w skrajność, żeby się nie zrazić trudami, ale kilka pierwszych zmian zagościło na dobre w naszym domu. Od dawna na zakupy chodzę z bawełnianymi, lnianymi torbami lub SIATEXem od firmy HO:LO, która szyje torby ze zużytych bannerów. Tę ostatnią mam już około 9 lat i jest niezniszczalna. Od jakiegoś czasu dołączyły do nas woreczki na warzywa i owoce, pieczywo itp. z bawełny i lnu. Na początku ekspedientki/ci dziwnie patrzyli, ale chyba już nie robi to na nich wrażenia. Pani w piekarni od początku chętnie pakowała bułki dla S. do bawełnianej torby w chmurki. Robi też nią furorę wśród dzieciaków w szkole. Tym samym ograniczyłyśmy ilość śmieci, które nigdy się do niczego nie przydawały lub dopisywałam im kolejną funkcję na siłę, aby zmniejszyć wyrzuty sumienia. Pamiętajcie, że tzw. “zrywki” nie poddają się recyklingowi, bo ich masa jest nie wystarczająca. Kolejnym krokiem było ograniczenie plastikowych toreb na zakupy w pracy. Codziennie z ekipą jemy wspólne śniadanie i ja robię rano zaopatrzenie lub zakupy przyjeżdżają zamówione (w foliowych siatkach). Postanowiłam, że skoro w domu używam bawełnianych toreb to muszę zacząć zwyczajnie nosić kilka ze sobą do pracy. Dzięki temu przez ostatni miesiąc widocznie zmniejszył się stan zapasów foliówek w pracy, a w domu mamy dwie-trzy dyżurne zostawione na rzeczy, które mogłyby przeciekać (następnie są myte i użyte ponownie- pewnie wystarczą do końca życia). I wiecie co? Poczułam się lepiej. Nie mam w głowie wizji, że oto właśnie tym krokiem zbawiłam świat, ale zwyczajnie odetchnęłam z ulgą widząc o ile mniej śmieci produkuję i jakie to łatwe. Nie muszę już wyciągać z kolejnych worków i woreczków warzyw i owoców- wszystko i tak ląduje w misce, koszyku lub szufladzie lodówki bez folii, więc po co ją brać tylko po to, żeby włożyć je do kolejnej torby i zawieźć do domu? Myślę, że tym samym ograniczyłam  zużycie około  200 foliówek w miesiącu. Oczywiście liczę tu “na oko”. Co jeszcze dzisiaj? Zainspirowana woskowijkami Skury (jedną mi podarowała ponad rok temu), które świetnie się sprawdzają zarówno do spakowania jedzenia, kanapek jak i do zamykania pojemników zamiast folii aluminiowej czy spożywczej sprawiłyśmy dziś z S., że materiał bawełniany stał się 11 woskowijkami: 5 większych i 6 mniejszych. Tym samym odchodzimy od folii spożywczej, aluminiowej i papieru do pakowania kanapek ! Taki nasz początek z domem ograniczającym odpady. 

[notatkislomianejmatki-blog]

Nowy Rok. Zmiany.

Wciąż nie mogę przekonać się by pisać tutaj zamiast w notesie. Ciężko połączyć te dwie rzeczy jednocześnie. Życie samodzielnej matki- aktywistki w Polsce nie jest usłane różami (pewnie nigdzie nie jest). Czas jest na wagę złota, zdrowie i sen. Co się wydarzyło? Po ponad roku poszukiwań mieszkania na wolnym rynku mieszkaniowym, gdzie traktowano nas ( z S. lat 9) jak trędowate udało nam się znaleźć nowe mieszkanie. Oto nasza krótka historia: Od prawie 4 lat mieszkałyśmy na poznańskiej Śródce (przeniosłyśmy się tam ze względu na bliskość pracy). Niestety z roku na rok najem szedł w górę (dzielnica mocno zgentryfikowana). Mieszkanie było przestronne i jasne, kamienica więc i klimat był cudowny. Miało jednak kilka wad: łazienka przez wspólny korytarz z sąsiadami (tak, zapomnij, że latem przejdziesz się nago spod prysznica!), sąsiedztwo coraz liczniejszych knajp (nie dało się latem spać, a kiedy wstajesz codziennie o 6 do pracy, gdy tymczasem knajpy na dole mają gości do 1-2 w nocy przestajesz w jakikolwiek sposób być produktywna), rozliczanie ogrzewania gazowego z sąsiadami algorytmem w Excelu (tak, trzeba było wszystko wpisać i mieć zaufanie, że grzejecie mniej więcej tak samo, aby jeden drugiemu do rachunku nie dopłacał, choć myślę, że robiłyśmy to niejednokrotnie. W końcu mieszkanie od południa dogrzewało słońce i było mniej wilgoci niż w sąsiednim). Można by przytaczać jeszcze historię z wtargnięciem właścicielki i wyzwiskami itp, ale nie ważne. Mamy to na szczęście za sobą. W każdym razie ilość topionych tam pięniędzy nie była adekwatna do jakości życia w tym lokalu (przede wszystkim w kwestii wypoczynku). Przez rok szukałyśmy mieszkania, które miałoby dwa oddzielne pokoje. S. bardzo chciała mieć zamykany na “normalne” drzwi (czyt. z klamką), marzyłyśmy też o balkonie , choć to ostatnie przestało być ważne po pierwszych miesiącach, kiedy odsyłano nas z kwitkiem tylko dlatego, że samodzielnie wychowuję córkę. Nie pomagały propozycje najmu okazjonalnego, nie pomagały papiery od szefa i firmowej księgowej, gdzie zapewniano właściciela o mojej stabilnej sytuacji finansowej. Dopiero w grudniu 2018, po roku i jednym miesiącu poszukiwań jedna z koleżanek- Wanda zadzwoniła, że jej przyjaciółki postanowiły rzucić wszystko i ruszają na Islandię! Zwalnia się mieszkanie Martyny na poznańskiej Wildzie. Okazało się 10 m2 mniejsze... były wątpliwości. Okazało się jednak szybko, że posiada łazienkę w mieszkaniu (co za luksus! kuwety kotów wyjeżdżają do łazienki, a ja mogę w końcu bez szczękania zimą zębami wziąć przyjemny prysznic), mały pokój zamykany na “normalne” drzwi (S. szczęśliwa!) no i balkon! Duży balkon! (dodajmy, że już miał nawet siatkę dla kotów), do tego centralne ogrzewanie. Nigdy nie chciałam mieszkać w tej części miasta ze względu na dojazdy, ale to mieszkanie miało dobrą energię i do tego po ponad roku szukania czułam, że to może być jedyna szansa. Miesiąc temu wprowadziłyśmy się! Jest tak ciepło, że można spać w krótkim rękawku, co w poprzednim mieszkaniu było nie do pomyślenia. Tam o tej porze roku spałyśmy w grubych dresach, pod kołdrą i dwoma kocami, w cenie był też codziennie zagrzany termofor). S. mimo, że ma mniejszy pokój to zadowolona z drzwi i przesiaduje w nim chętniej niż w większym i ciemniejszym w poprzednim mieszkaniu. Szybko okazało się, że mi ta przestrzeń też w zupełności wystarcza, a co więcej czuję się w niej dużo lepiej. Już nie muszę przerywać zmywania, gdy ktoś do mnie mówi siedząc na kanapie (może to się wydać śmieszne, ale strasznie mnie to wkurzało). Jedyną stratą został objęty sen. Musimy wstawać o 5:35 żeby S. zdążyła do szkoły, a ja do pracy. Jest jednak nadzieja- idzie wiosna i czekamy, aż nadejdzie moment kiedy o tej porze będzie już jasno. Zyskamy bardzo długie dni!

[poczpol-blog]

Będę samodzielna jak Mama, która Taty pensję wydaje sama - koszulka dziecięca #koszulkadziecięca #samodzielna #tata #mama https://www.instagram.com/p/BnRB0sEFyoZ/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=1p0k0ezbt791c

[hefalumkowa]

[rachelaszot-blog]

[letisfuckalltheworld]