Ze vraagt me soms: “Waarom ben je niet meer zo gelukkig?”
Dan weet ik niets te zeggen, dat verberg ik met een knuffel,
maar eigenlijk weet ik het wel. De wereld draait door...
Ik ben het zelden of heel weinig met m’n ego akkoord.
Ik voel me soms wat schizofreen, oncontroleerbaar,
agressief geladen en m’n daden onomkeerbaar.
Onder controle van demonen in m’n binnenste,
de beslissingen die ik dan neem zijn zo verschrikkelijk!
In de schaduw van de woede en de waanzin,
gewaarschuwd voor de schade maar toch boet ik met verslaving...
Het lijkt een automatische manier van handelen,
een voorgeprogrammeerd proces, niet zomaar te veranderen.
Het blokt de liefde af en plaatst je in het duister.
Egocentrisch, ikke, ikke. Luister naar mij!
Want ik heb gelijk, dat is geen mening maar een feit.
Maar achteraf bekeken heb ik spijt.
Want de tijd van discussie ben ik bezig met mij
en niet met jij of met wij, ook al denk ik het. En ben ik niet bereid om me bij de zaken neer te leggen
en denk ik er niet aan de juiste vragen eerst te stellen.
Ik beheers mezelf niet als ik verwijt of ik vloek...
Ook al weet ik goed genoeg wat de pijn met je doet,
voelt het niet alsof ik iemand wil opzettelijk bezeren
maar dan eindigt het gesprek alweer met enkele problemen!
