Bir sevincin ertesinde kalmış o karakış düşünceler. Hayali sevinç vagonları doluyor gözümüze. İnsanın terk edemediği yalnızlık, yokluk ve daha nicesi delip geçiyor yorgun yüreğini. Bu adını koyamadığı şey ne ki? Orda öylece yoklayıp duruyor. Bir gün yeni bir adım atsa korkuyor. Savrulmaktan hiçbir zaman kurtulamadığı endişeli dar vakitler. Derinliğini çözemediği izler. Çarpa çarpa döven bir uğultu asılı kalıyor aralanmış bir boyut kapısında. Buğulu bir görüntü zihninde kalan. Çıkamadığı kimsesizlik sokakları. Geç kalmışlıkları… Zamanın gerisinden bakıyor her şeye. Yetişemediği hayatın tozları kum saatinde akıp gidiyor.
M.
22.09.2023
20:30
















