#bitkinlik

[l0tuscaa]

Sen hiç çaresizlik nedir, bilir misin ? Soğuk dört duvarlar arasında çırpındığın oldu mu hiç? Ruhun, bedenin ve aklın tutsak oldu mu hiç o ümitsiz çırpınışlarında?

[gizlikadinm]

“anlatırken sesimi titreten hiç birşeyi asla unutmam”

[wehuzunngeldi]

bitkinim, bitkinsin

saçlar ağarır ümitlerle beraber

insanların evi olması

büyülenmiş gibisin.

satırlarda soldu yüzün

kalabalık evlerde eğreti

üzgünüm, üzgünsün

mumlar eridi.

sokaklar, eğlenceler uzakta

farkında bile değilsin

hasadını esirgeyen toprakta

bitkinim, bitkinsin.

[unutulduksblog]

Kafamın içindeki sesleri duyacak olsalar kulaklarını keserdi insanlar🤯

[lega-ls-world]

[baskabirdunyadan]

Bu bir mektup mu bilmiyorum. Belki bir mektup, belki bir acı, belki de sadece bir yazı olarak görürsün bunu. Ama bu benim haykırışım. Gerçek hayata ilk defa kendimi gösterişim bu. Ben ben olduğum için kendimi kaybettiğim labirentlere bağırışım bu. Işığımı söndüren tüm insanlara bu. Çığlıklarıma, gözyaşlarıma, korkularıma, acılarıma… Ve de sessizliğime. Asıl haykırışım olan sessizliğime. Tüm her şeye rağmen sessiz kalmama. İnsanlar üzülmesin diye dilimi yutmama, ya da gerçeklerle kendimi üzmeyeyim diye. Tüm dünyaya, tüm yıldızlara, tüm evrene bir çığlık bu. Ya da sessizliğin sesine yardım çığlıkları. Yine yanımda ol diye, yine yardım et diye bana sessizliğim. Mektubun sahibi sensin.

Sessizliğim…

Bir anda terk edip gittin ve ben konuşamıyorum. Sessizliğim olmadan konuşamıyorum bile.

[kendindennefretedenvarlik]

Sinirlenince gözlerimin dolmasından, ellerimin titremesinden, ciddi olamamaktan nefret ediyorum.

Güldüğüm zaman ortaya çıkan gıdığımdan nefret ediyorum.

Ağlarken ki yüz ifademden nefret ediyorum.

Göbeğimden nefret ediyorum.

İnsanların giydiğim açık ya da kısa kıyafetlerime iğrenerek bakmasından nefret ediyorum.

Yaşıtlarım gibi olamadığım için nefret ediyorum.

Hiç bir kıyafetin tam olarak olmamasından nefret ediyorum.

Duruşumdan nefret ediyorum.

Sesimden nefret ediyorum.

Kendimi kabullenememekten nefret ediyorum.

Ellerimden, kollarımdan, bacaklarımdan nefret ediyorum.

[cevherulkevn]

AKLIMDA DÜŞÜNCELERIN KAVGASI

Ezilen bir akıl taşıyorum,

düşüncelerimin arasında

Bana düşman kesilmiş bir ruh

Bunu ortaya çıkaran bir çift göz

Uzaklara kaçmış benliğim

Geçmiyor sözüm hiçbirine

Ne ruhum barışıyor kendime

Ne de gözlerim insaflaşıyor aynada

Ben neysem o değilim aslında

Kimine dürüst kimine yalancıyım

Halbuki bende bilmiyorum cevabını

Yalnızca içten planlıyım

Bu halim bitkin düşürdü beni

Düşünüyorum... Düşünüyorum

Ve sonra yaşamayı unutuyorum

İyi bir senaryo yazdım kendime

Onu oynuyorum,

Sonra suskunlaşıyorum

Ama susan ben değil dudaklarım

Kafamın içinde bilmiş bir felsefeci

Kan emici parazit gibi,

Vaaz verip duruyor aklınca

Uzun uzun cümleler kuruyor bana

Diyaloglar üretiyor, yeni hikayeler yazdırıyor

Bitkin düşüyorum

Ve dalıyorum, yalnızca dalıyorum..

Kendi içimdeki yalnızlığa

Ve zaman yaratmak için aklıma

Sonra daha bir kayboluyorum

Sanki içimde bir hortum

Savruldukça savruluyorum...

R.D.