Schotland en het Verenigd Koninkrijk: op weg naar federalisme?
De resultaten zijn binnen: Schotland zal zich niet afscheuren van de rest van het Verenigd Koninkrijk. Het 'pro-Union' kamp kraait victorie. Terecht? Ja en nee. Ja, omdat het doemscenario van het opbreken van de 307-jaar oude Union, en de institutionele chaos die daarmee gepaard zou gaan, van de baan is--voorlopig althans. Nee, omdat de Schotse nationalisten ook bij een verlies van het referendum een belangrijke prijs binnenrijven. Enkele dagen terug hebben de drie traditionele Britse partijen bij monde van voormalig premier Gordon Brown belangrijke beloften aan het Schotse volk gemaakt. 'Devolution' zou 'Devolution-max' worden. Het Schotse parlement zou aanzienlijke fiscale bevoegdheden toegewezen krijgen, en er zou een garantie gegeven worden dat overheidsuitgaven in Schotland in de toekomst niet zouden krimpen. Brits premier David Cameron heeft nu een maand de tijd om deze beloften bewaarheid te maken. Centraal in de opkomende discussie over 'devo-max' staat de zogenaamde 'West-Lothian question': in het Britse parlement te Westminster kunnen Schotse parlementsleden meestemmen over dossiers die enkel Engeland en Wales aangaan, terwijl het Schotse parlement--bevoegd voor Schotse aangelegenheden--enkel uit vertegenwoordigers van het Schotse volk bestaat. Interessant om volgen wordt de discussie over de wijze waarop dit democratisch euvel verholpen zal worden. Wordt de Britse volksvertegenwoordiging opgedeeld volgens sub-nationaliteit, of zal men misschien een afzonderlijk 'Engels/Welsh' of een Engels en een Welsh parlement oprichten? Het F-woord--zo verafschuwd in het Britse debat over de EU--duikt her en der al op. Zal het Verenigd Koninkrijk stappen zetten naar een federale unie? Het worden interessante tijden aan de andere kant van het Kanaal.