#schrijf dan

[goldn-curls]

“music turned into a way for us to communicate from beyond the grave”, she softly says as a tear rolls down her face

[goldn-curls]

my camera is my eye

[goldn-curls]

Depression isn’t cool. Sadness isn’t fun. But I wouldn’t change my fragile mind for your unsensitive one for all the books in the world.

[goldn-curls]

[goldn-curls]

[goldn-curls]

ik mis mijn kroeg crew

In een ideale wereld, zat ik nu op café. Als de mensen dan vroegen; “en, ça va?” dan zou ik kunnen antwoorden; “Neen, ik ben een verhaal aan’t schrijven en ik zit vast.” met een diepe zucht terwijl ik een pint bestel en mij aan de toog neergooi. Dan zouden ze vragen; “oei, vertel, hoe komt het?”. Uiteraard vertel ik mijn verhaal want da’s wat ik dan wil doen en ze zouden luisteren, zoals ze ook altijd doen. 

Wanneer ik dan klaar ben, geven de vrouwen mij een hart onder de riem, hier en daar tips maar ze zeggen vooral hoe mooi ze het vinden. De mannen doen hetzelfde, met hier en daar de stereotype criticus die een andere mening heeft. Vaak gebeurt het zelfs dat anderen zich mengen, die ge helemaal niet kent. 

Al die dingen zorgen ervoor dat ik mijn notebook bovenhaal aan het eind van zo’n avond en dingen opschrijf. Want daar ligt mijn inspiratie; ik heb mensen nodig om mij de woorden te geven die ik mis. Nu dat dat niet gaat, blijft mijn verhaal hangen waar het hangt. Want digitaal iemand mijn tekst doorsturen, is niet hetzelfde.  Niet organisch. Niet in “the moment”. Not real.